Ernesto Che Guevara’s 50th Death Anniversary – Revisiting Che After 50 years of His Death

Ernesto Che Guevara

Ernesto Che Guevara

Ernesto Che Guevara, the Argentine revolutionary (fondly named as Che) was a big inspiration to me while I was a teenager. Though I was born into a family of conventional socialist communist values, I also admired Che more than I did Lenin. My late father being a member of the Communist Party of Sri Lanka  from its inception, our home was full of Soviet communist literature translated into Sinhala that were directly sent from the former Soviet Union. I grew up reading Soviet fairy tales as a kid and then I had the capacity of reading and comprehending hardcore communist doctrines that were sent in huge volumes as I was an avid omnivorous reader ever since I could read the Sinhala alphabet. (I could not read a decent English book till I was 25.) I had the luck of reading much-loved Soviet revolutionary novels and short stories at a very young age. Oh, I cherish those good old days. Being an inexperienced and immature kid in 80’s, I believed that all those propaganda literatures was 100% true and the Soviet Union was the Heaven on Earth. But within the next decade (to be exact between 1990 – 1991) I saw the great Soviet Empire collapsing and reducing into rubbles and a cake baked into the real size and the shape of the Founding Father of the Soviet Union, Vladimir Lenin was cut into slices and eaten by the Russians themselves.  My dad was lucky enough not to be alive to see such horrific scenes as he left the planet in 1989, a year before the great collapse of the Soviet Union started.

Coming back to Che, I read about him from some (mostly hidden) books my eldest brother Nayanasena Wanninayaka used to bring when he came home during his vacations from his higher studies. For me, Che was more attractive, charismatic and sexier than any of the other revolutionaries, be it Lenin, Mao or Fidel. But I did not find much to read about Che except for the few weekend newspapers articles published during his birth and death anniversaries. Che was not a welcome word in my village, Mahawilachchiya, where a big-time massacre of Janatha Vimukthi Peramuna (JVP) cadres said to have taken place in 1971, a year before I was born. The dead bodies of the JVP cadres were dragged by police jeeps in ropes and put into public display during Rohana Wijeweera’s failed rebellion in 1971. The JVP cadres were commonly known as “Che Guevara guys” (චෙගුරා කාරයෝ) those days by the people. So, people were that scared of Che, whom Wijeweera (blindly) followed. The books about both the Argentine and the Sri Lankan revolutionaries (Che and Wijeweera) were usually burnt as soon as they were read since it could always invite troubles. To make things worse, late Rohana Wijeweera again attempted to topple the government during 1988-89 and the whole country came into a standstill when his then banned party, the JVP imposed “a curfew” in the country and Wijeweera was only a few steps away from overthrowing the government. So, me being a teenager during that time meant a lot of risks and I had to hide my admiration to Che, the revolutionary. Besides hundreds of both military and government sponsored paramilitary troops were haunting at night everywhere in the country and in the morning, one could see slaughtered young men and women by the roadside. Rohana Wijeweera was apprehended by the government security forces and killed and burnt -some say alive – in 1989. The then President Late Ranasinghe Premadasa brutally annihilated the rebels after the invitation for peace talks by the former was completely rejected and ignored by the latter.

I read Malini Govinnage’s Che Guevara (මාලිනී ගෝවින්නගේ – චේ ගුවේරා,) a Sinhala language biography of Che in 2006 which was short and sweet. Then I read Ernesto Che Guevara’s The Bolivian Diary in a year or two later which gave me more insight into this amazing man’s life. I also could watch the movie The Motorcycle Diaries during the same period which depicts as to how Che’s sympathy with the downtrodden people started. Much later, I watched the two-part 2008 biopic named “Che” by the director Steven Soderbergh. This gave me much insight into the man than any of the aforesaid publications I mentioned. I fell in love with this as it used both feature and documentary style that did not end with a “suckumentary” as it happens with most of the hero-worshipping genres.

I am yet to read the other books written by and about Che and hopefully I would get the chance within the next couple of months as I too am eagerly getting ready to go to volunteer in some South American countries during the next 5 years. No, I will not try to imitate him as I cannot make up my mind even to kill a venomous serpent creeps into my house and mostly, I would make it go peacefully.  So, killing is not my kind of revolution. It is more into educating the children and youth to make a difference in themselves and eventually, the rest of the world.

I am not in the right position to evaluate the place Che has been given in the history as I am not informed enough for getting into such a daunting task. All I can do as of now is to explore into the legacy the “Comrade Che” has left behind for me and the rest of the world.

Ernesto Che Guevara

Ernesto Che Guevara

Ernesto Che Guevara

Ernesto Che Guevara


රෝහණ විජේවීර සහ ඔහුට ඉතිහාසයේ හිමිවිය යුතු තැන


බොහෝ දෙනෙක් රෝහණ විජේවීර දරුණු මිනීමරුවකු සහ තරුණ තරුණියන් දහස් ගණනක් අයාලේ ගෙන ගිය අපතයකු පමණක් බව ඔහුගේ පෙන්වන්නට මේ දිනවල ලොකු උත්සාහයක් ගනු පෙනෙන්නට තිබේ. (කුමක් හෝ හේතුවකට මෙයට වැඩියෙන්ම දායක වන්නේ විශ්‍රාම ගිය ජවිපෙ සාමාජිකත්වය සහ වැලේ වැල් නැති වාමාංශිකයන් වීම විශේෂයකි. අනෙක් අතට බලද්දී විජේවීරගේ අඩුපාඩු දකින්නට හැකි හොඳම අය ඔවුන් විය හැකිය.) වීජේවීරට ආයුධ සන්නද්ධ විප්ලවයක් කරන්නට (දෙවරක්ම) සිදුවුණේ පවතින තත්ත්වය යටතේ තිබුණ එකම සහ දුෂ්කරම මාර්ගය එය වූ නිසාය. ජරාජීර්ණ වූ පක්ෂ දේශපාලනය තුළින් තට්ටු මාරු ක්‍රමයට වලව්වේ හාමුලා සහ මැණිකෙලා තොග ගණනින් පත් කරගත් මෝඩ ජනතාවගේ ඡන්ද බලය ගැන කසිම විශ්වාසයක් විජේවීරට නොමැති වීම අහම්බයක් නොවේ. (අප කොතරම් පිළිගන්නට අකමැති වුවත් වේලුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන්ට ගන්න තිබුණෙත් මේ මාර්ගයම පමණය. ඔහුගේ වැරැද්ද පීඩකයන්ට එරෙහිව සියලුම ජාතීන්ගේ සහය ලබාගන්නවා වෙනුවට දිගින් දිගටම පීඩනයට පත්වුණ සිංහල, මුස්ලිම් ජාතීන් මෙන්ම ඔවුන් විමුක්තිය උදාකර දෙනවායයි කියූ දෙමළ ජනතාවටත් එරෙහිව කළ අරගලයක් නිසාය.)

කෙසේ වුවත් අද අපි විජේවීර ගැන පමණක් කථා කරමු. ඔහු පරමාදර්ශී ආකර්ෂණීය නායකයකු නොවන බවත් ඉරිසියාකාර, කට ගඳ ගහන නායකයකු බවත් කිහිප තැනකම සඳහන් වී තිබිණ. මම 71 කැරැල්ලට පසු ඉපදුන කෙනෙක් නිසා ඒ ගැන දන්නේ පොත පත ඇසුරින් කියවූ දේවල් පමණය. 88-89 කැරැල්ල කාලයේදී සාමාන්‍ය පෙළ සිසුවකු වූ මට විජේවීර ආකර්ෂණීය නායකයකු සහ ඔහුගේ ව්‍යාපාරය බලාපොරොත්තු තබාගත හැකි යමක් ලෙස පෙනුණි. එහෙත් එයට සෘජුව සම්බන්ධ නොවීමට එකම හේතුව වූයේ සමාජවාදියකු වුවත් ඉතාම දැඩි මානව හිතවාදියකු වූ මගේ පියා අවිහිංසාවාදය ගැන මට කියාදුන් කරුණු නිසාය. මට තුවක්කුවක් නොගැලපෙන බවද මට හොඳින් වැටහෙන්නේ දැන්ය.

අද පරම්පරාව සහ ඔහුගේ සමකාලීනයන් විජේවීර අපතයකු ලෙස දකින්නේ ඔහුට දෙවරම විප්ලවය සාර්ථක කර ගැනීමට නොහැකි වූවා පමණක් නොව අමානුෂික ලෙස ඝාතනය වීමටද සිදුවූ නිසාය. ඉතිහාසය ලියන්නේ ජයග්‍රාහකයන්ය. චේට, ෆිදෙල්ට, ලෙනින්ට, මාවෝට ඉතිහාසයේ වීරාඛ්‍යානයන් බවට පත් වන්නට හැකියාව ලැබුණේ ඔවුන් ජයග්‍රාහකයන් වූ නිසාය. මේ බොහෝ දෙනකු, සුරා සොඬන්, ස්ත්‍රී දූර්ථයන්, ඝාතකයන්, සල්ලාලයන් (තේරෙන භාෂාවෙන් කියනවානම් බේබද්දන්, බඩු කාරයන්, මිනීමරුවන්, පාදඩයන්) බව අද කවුරුත් කියන්නේ නැත. විජේවීර දත් මදිද්දීත් කට ගඳ ගැසූ අතර මාවෝ ජීවිතේට දත් නොමැදීම නිසා කට ගඳ ගැසුවත් මවෝගේ කට ගඳ කාටවත් ප්‍රශ්නයක් නොවේ.

විජේවීරට වැරදුන් තැන් බොහෝය. සමහරවිට ඔහුට හරි ගියානම් සහ විප්ලවීය ශ්‍රී ලංකා ජනරජයේ යාවජීව නායකයා වුවා නම් අද ඔහුගේ කතාව පෙර සඳහන් කළ වීරාඛ්‍යානයන්ගේ අතර රන් අකුරෙන් ලියවීමට හෝ විජේවීරගෙන් පසු ඔහුගේ බිරිඳගේ සහ දුවරුන්ගේත් පුතුන්ගේත් පාලනයකට (උතුරු කොරියාවේ මෙන්) රාෂ්ට්‍ර පාලනය බාරදී විජේවීර අද විමල් වීරවංශ මෙන් පීචං චරිතයක් වීමටද ඉඩ තිබිණි.

රෝහණ විජේවීර.jpg

විජේවීරගේ ප්‍රබලතා මෙන්ම දුබලතා ගැන ඕනෑ තරම් මට වඩා සුදුසුකම් ඇති අයගෙන් ලියවී ඇත. මම දේශපාලන බ්ලොග්කරුවකු නොවෙමි. මට හිතෙන දේ මේ අයුරින් අකුරු කළේ ඔහුට මට හැකි පමණින් යම් තරමක හෝ සාධාරණයක් ඉටු කිරීමටය. ඔහු අනිත් අයට කලින් අවදිවීම හුදු අහම්බයක් පමණක් නොවන බවට ඔබට මතක් කර දීමටය.





Who is Malala?


Despite all the conspiracy theories against her, I am a great admirer of Malala Yousafzai, world’s youngest ever Nobel laureate from one of our neighboring countries, Pakistan. Like most of the other non-Pakistanis, I too heard about her after being shot by the Talibans on October 9, 2012. I followed news casts after that about her deteriorating health and near death experiences. Just like the rest of you, I too was shocked as to how on earth a man can shoot such an innocent and beautiful butterfly like Malala (or any other child for that matter.) I was relieved once I heard the news that she would survive.

Malala Yousafzai lying in hospital bed

Malala Yousafzai in the hospital bed.

Ever since I followed news about her. After her book “I am Malala” was published, I immediately downloaded the audio version of the book and listened to it zillion times. I still do. I also downloaded the e-book version and read that too. As if it was not enough, I also bought the printed book and read that too. Read my blog post about Malala’s autobiography “I am Malala” in here.

I am Malala

I Am Malala book cover

I also recommended the book I am Malala to the university undergraduates who learned English and English literature from me and they enjoyed discussing and reading it a lot. I made it the compulsory book to read and discuss with the English and English literature class I am doing for English teachers and young graduates who learn from me at Horizon Lanka. She is a big inspiration to them as well.


“One child, one teacher, one book, one pen can change the world.” ― Malala Yousafzai

Recently, I found a good picture of Malala with her famous slogan “One child, one teacher, one book, one pen can change the world” in the background. I set the image as the wallpaper of my laptop. Not only that, I set it as the wallpaper in my mobile phone also. So, the Horizon Lanka students asked who that cute girl was. I said she is Malala. Then my students asked the same question the Taliban terrorist asked Malala seconds before shooting her, “Who is Malala?”


Malala’s picture as my laptop’s wallpaper


Malala’s in my mobile phone’s wallpaper

Then I opened up the Wikipedia page about her and some of the images taken while she was wounded and her speeches, interviews, etc. in YouTube and briefed about her life and the great risks she took in fighting for the right for girls’ education. My students were greatly inspired and wanted to set the same image of Malala I used as my wallpaper in the other 10 PCs at Horizon Lanka too. This is how their PCs look like now. I don’t know when they will replace with someone/something else but definitely not any sooner according to their love towards Malala. Now all the girls here want to be Malalas.


Horizon Lanka’s Malalas with Malala’s picture as the wallpaper in their PCs.

Sri Lanka does not have a big issue when it comes to girls’ education. In most of the schools, colleges and universities girls constitute more than the boys even in challenging fields such as technical, engineering, medical, etc. fields. Even Muslim girls here excel in higher education and in professional careers. But we need more Malalas here to promote education among both girls and boys, especially in rural areas where there is less facilities and urge to go for higher education.


Horizon Lanka students with Malala’s picture as the wallpaper in their PCs.

ප්‍රාදේශීය සභා මන්ත්‍රීවරයකුටත් මල් මිටක්

මුල්වරට ප්‍රාදේශීය සභා මන්ත්‍රීවරයකු ගැන ධනාත්මක පුවතක් අද දිවයින පුවත්පතෙන් කියෙව්වෙමි. අප නිතරම අසන්නේ ප්‍රාදේශීය දේශපාලකයන් ගැන ජුගුප්සාජනක පුවත් නිසා මෙම පුවතට පුංචි තල්ලුවක් දැමීම වටී. අත්තනගල්ල ප්‍රාදේශීය සභා මන්ත්‍රී එන්. කේ. කේ. බුලත්සිංහල මහතා ඉතා ඥානවන්ත සහ නිර්භීත ක්‍රියාවක් කරමින් කිරි දරුවන් දෙදෙනෙකුගේ සංඥාවක් තේරුම් ගනිමින් ගඟක ගසාගෙන යමින් සිටි පියවරුන් දෙදෙනෙකුගේ ජීවිත දෙකක් බේරාගෙන තිබේ. මනා පුහුණුවක් ලද පිහිණුම්කරුවෙකුටවත් ගසා යන ජලයේදී එකවර ජීවිත දෙකක් බේරගැනීම ඉතාමත් අපහසු ක්‍රියාවකි. බුලත්සිංහල මහතාට අපගේ ප්‍රණාමය. සත්‍යවශයෙන්ම ඔහු මෙහිදී ක්‍රියා කළේ ප්‍රාදේශීය සභා මන්ත්‍රීවරයකු ලෙස නොවේ. වගකිවයුතු පුරවැසියකු ලෙසිනි.

දැන් අප බොහෝ ප්‍රාදේශීය සභා මන්ත්‍රීන් සෘණාත්මක සිද්ධීන් සඳහා ප්‍රසිද්ධවීමට හේතු සලකා බලමු. ප්‍රධානතම හේතුවක් නම් ඔවුන්ගෙ වැටුප ඉතා සුළු මුදලක් වීමයි. ඔවුන්ගේ මාසික වැටුප රුපියල් 5000ක් පමණි. සමහර ප්‍රාදේශීය සභාවලනම් වෙනත් වියදම්ද එකතුකොට (ප්‍රාදෙශීය සභා ආදායම් ආදියෙන්) තවත් රුපියල් 5000ක් ලැබෙයි. මෙය සෑම ප්‍රාදේශීය සභාවකම ක්‍රියාත්මක නොවේ. බොහෝවිට ලැබෙන්නේ රුපියල් 5000ක් දීමනාව හා සභාවාරයකට සහභාගී වනවාට ලැබෙන සොච්චම් මුදලක් පමණි.  වාහනය ලැබෙන්නේ ප්‍රාදේශීය සභා සභාපතිට පමණි.

රුපියල් 5000න් ඔවුන්ගෙ මාසික ගමන් බිමන් සඳහා මෝටර්බයිසිකලයට පෙට්‍රල් ගසා ගැනීමටවත් බැරිය. රාජකාරී ගමන්, නොයෙකුත් රැස්වීම්, ඡන්දදායකයන්ගේ උත්සව, මඟුල් ගෙවල්, මලගෙවල්, කොටහළු ගෙවල් වලට යාමේදී කුමක් හෝ තෑග්ගකුත් ගෙනයාම සිරිතක් වී තිබේ. මේ සෑම දේටත්, මන්ත්‍රීවරයකු ලෙස හැඳ පැළඳ යාම සඳහාද තවත් මුදලක් වෙන්කළ යුතුය. ඊට අමතරව ඔහුට ඉහළින් සිටින දේශපාලකයන් හමුවීමට යාමේදීද, ඔවුන් ඔහුව බලන්නට පැමිණේමීදීද ඔවුන්ට පඬුරු පාක්කුඩම්, දඩමස්, අරක්කු සැපයිය යුතුය. මේ සියල්ලට ඔහුට ලැබෙන්නේ රුපියල් 5,000කට මඳක් වැඩි සොච්චමකි.

ඔවුන් මන්ත්‍රී ධුරය ලබාගන්නා මැතිවරණවලදී විශාල මුදලක් වියදම් කිරීමට සිදුවේ. ඒ මුදල් නැවත උපයාගත යුතුය. මැතිවරණ කටයුතු වලට මිතුරන්, ව්‍යාපාරිකයන්, නෑදෑයන්, ඡන්ද දායකයන් කළ උපකාරවලට ප්‍රති උපකාර කළ යුතුය. නැත්නම් ඊළඟ ඡන්දය පරදී. මේ සියල්ල කිරීමට මුදල් වුවමනා කෙරේ. රුපියල් පන්දාහෙන් මේවා කිරීමට බැරිය. ඒ නිසාය ප්‍රාදේශීය සභාවට බෙදාදෙන ලබන මුදල් වලින් කෙරෙන කොන්ත්‍රාත් කටයුතු ප්‍රාදේශීය සභා සභාපතිවරුන් සහ ආණ්ඩු පක්ෂ මන්ත්‍රීන් බෙදා ගැනීමට සිදුවන්නේ. ඒ කොන්ත්‍රාත් වැඩ වලින් මුදල් සොයා ගැනීමට නම් අනිවාර්යයෙන්ම තත්වයෙන් බාල ඉදිකිරීම් සිදු කිරීමට සිදුවේ. කොමිස් ගැසීමට සිදුවේ. අයථා මාර්ග වලින් මුදල් රැස් කිරීමට සිදුවේ. ඒවා නැවත්වීමට එන ප්‍රාදේශීය ලේකම්ට, පොලිස් නිලධාරීන්ට ගැසීමට සිදුවේ. සත්‍යය මෙයයි.

ප්‍රාදේශීය සභා මන්ත්‍රීවරුනට ඊළඟට ඇති ප්‍රශ්නය නම් සීමිත බලයයි. ඔවුන්ට ඇත්තේ ඉතා සොච්චම් බලයකි. එහෙත් ඡන්දදායකයා ඔහුගෙන් බොහෝ දේවල් බලාපොරොත්තු වෙයි. රැකියා, ඉඩම්, පොළෙන් හෝ වෙළඳ සංකීර්ණයෙන් තුට්ටු දෙකට කඩ කෑල්ලක් ආදී මෙකී නොකී දේවල් සියල්ල තම මන්ත්‍රීවරුන්ගෙන් බලාපොරොත්තු වේ. මේවා කිරීමට ප්‍රාදේශීය දේශපාලකයන් සතුව ඇත්තේ සීමිත බල පරාසයකි. ඒ නිසාම ඔවුන් නැති බලය පෙන්වීමට රාජ්‍ය නිලධාරීන්ට අඩම්තේට්ටම් කිරීම, පොලීසියට බාධා කිරීම, පහරදීම්, ස්ත්‍රීදූෂණ, මිනීමැරීම් කිරීමට පෙළඹෙති. ඒවා කිරීමෙන් පසු ඔවුන්ගේ ආණ්ඩු පක්ෂවලින් ඔවුන් බේරා ගන්නා නිසා ඔවුන් නැවත නැවතත් මෙම අපරාධ කිරීමෙන් තමන්ට නැති බලයක් ඇති බව පෙන්නති.

මේ හේතු දෙකට අමතරව ඇති තවත් ප්‍රධාන හේතුවකි කිසිම නිවැරදි පටිපාටියකින් තොරව අපරාධකරුවන්ටද ඒ ඒ දේශපාලන පක්ෂ විසින් නාම යෝජනා ලබාදීම සහ ඔවුන් අපරාධකරුවන් බව දැන දැනත් ජනතාව විසින් නැවත නැවතත් ඔවුන් ප්‍රාදේශීය සභාවලට තෝරා පත් කර ගැනීම.

කෙසේ හෝ මේවාට පිළිතුරුද ඇත. නිසැකවම ප්‍රාදේශීය සභා මන්ත්‍රීවරුනට සාධාරණ වැටුපක් ගෙවිය යුතුය. ඔවුන්ට කොන්ද කෙළින් තබාගෙන වැඩකළ හැක්කේ එවිටය. එමෙන්ම ඔවුනට රජය ගණනේ අඩුම තරමින් මෝටර් බයිසිකලයක් වත් ලබා දිය යුතුය. අද පවතින දේශපාලනය තුළ ඔවුන්ගෙන් නිවැරදි සේවය ලබා නොගත්තත් මෙ මහජන ඡන්දයෙන් පත්වුණ, තම ගම් පළාත් දියුණු කිරීමට කැපවී සිටින වගකිවයුතු පිරිසකි. ඔවුනට නිවැරදි වැටුප් සහ පහසුකම් නොමැතිව ඔවුන්ගෙන් ඵලදායී සේවයක් බලාපොරොත්තු විය නොහැක.

අනෙක් කරුණනම් ප්‍රාදේශීය සභා මන්ත්‍රීවරුනට තම ප්‍රදේශ පාලනය සඳහා අවශ්‍ය තරමේ බලයක්ද පැවතිය යුතුය. එහෙත් එම බලය අද පැවරී තිබෙන්නේ ගමට පිටින් පත්වන ප්‍රදේශීය ලේකම් වරයා අතය. (බොහෝ ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරු ඉතා අගනා සේවයක් කරන නීතිගරුක නිලධාරීන් බව මෙහිදී කිවයුතුය.) නමුත් ප්‍රදේශය දියුණුකර ගැනීමට, ප්‍රදේශවාසීන්ටත් තමන්ගේ නියෝජිතයන්ටත් අවශ්‍ය බලය තිබිය යුතුය. තමන්ගේ ගමේ අවශ්‍යතා මොනවාදැයි හරියටම දන්නේත්, ගම ගැන කැක්කුමක් ඇත්තේත් ගැමියන්ටමය. ඔවුන්ගේ නියෝජිතයන්ටය.

ඩෙන්සිල් කොබ්බෑකඩුව විරුවා මියගොස් වසර විසි එකකට පසු……..

ලුතිනන් ජනරාල් ඩෙන්සිල් කොබ්බෑකඩුව

ලුතිනන් ජනරාල් ඩෙන්සිල් කොබ්බෑකඩුව

මා ඩෙන්සිල් කොබ්බෑකඩුව මහතා දැක ඇත්තේ එක් වරක් පමණි. ඒ දැඩි යුද ගැටුම් පවතින අවධියක මහවිලච්චිය සිද්ධාර්ථ විද්‍යාලයීය ක්‍රීඩාංගනයට ඔහු පැමිණි විටයි. ඉතාමත් ප්‍රසන්න එමෙන්ම තේජවන්ත පෙනුමක් ඔහු සතුවිය. නිතර සිනා මුසු මුහුණින් සිටි එතුමා බලා ගැනීම සඳහා ජනතාව පොරකෑ අයුරු මට මතකය. එතරම් ජනතා ආදරයට ලක්වූ හමුදා නිලධාරියකු අද වනතුරුත් පහළවී නැත. එතුමා මියගිය විටදී මුළු රටම ශෝක වූ අයුරු මට තවත් මතකය. මුළු රටම සුදු කොඩි වලින් වැසී ගියේය. රටවැසියන්ට එම මරණය දැනුණේ තම පවුලේ කෙනෙක් මියගියාටත් වැඩි ලෙසය. ඔහු මියගිය ප්‍රවෘතිය ඇසුනවිට සැමගේ පපුව සිරවුණාක් මෙන් දැනුණි. මෙවන් මහත්මා ගුණයෙන් යුතු හමුදා නිලධාරීන් නැති අඩුව එදාටත් වඩා අද දැනෙයි.

ලුතිනන් ජෙනරාල් ඩෙන්සිල් ලක්ෂ්මන් කොබ්බෑකඩුව මියගියේ (මරා දැමුවේ) ඔහුට වසර 52ක් වන විටදීය. යුද හමුදාපති වීමේ සියලු සුදුසුකම් ඔහු යුදබිමේදී සපුරා තිබුණත් ඔහු එම පදවියට පත්වීම ගැන ඉතා සුළු පිරිසක් නොරිස්සුම් සහගතව සිටි බව ප්‍රසිද්ධ කරුණකි. යුද්ධය වවාගෙන කෑමෙන් තොරව අවංකවම එහි නිමාවක් දැකගැනීමේ ඔහු තුළ තිබූ පරම අභිලාෂය එයට හේතුවයි. එමෙන්ම අනෙකුත් හමුදා නිලධාරීන්ට නොහැකිවූ අසීරු මෙහෙයුම් කිහිපයක්ම සාර්ථකව කිරීම තවත් හේතුවක් ලෙස මම දකිමි. ඒ සියල්ලටම වඩා ඔහු මුළු රටේම ආදරයට ගෞරවයට ලක්වීම මේ සියලු හේතුවලට වඩා ඔහුට එරෙහිව බලපෑ කරුණකි.

LTTE පාලනයෙන් යාපන අර්ධද්වීපය සම්පූර්ණයෙන්ම බේරාගැනීම සඳහා Operation Final Countdown මෙහෙයුම සැලසුම් කරමින් සිටියදී හදිසියේම කොබ්බෑකඩුව හා තවත් නිලධාරීන් ගමන් කළ හමුදා රථය බිම් බෝම්බයකට හසුව සෙසු නිලධාරීන් සමගම මිය යාමට ඔහුට සිදුවිය. මෙයට හිටපු ජනාධිපති රණසිංහ ප්‍රේමදාස මහතා කෙළින්ම වගකිවයුතු බව ඝාතනය ගැන පත්කළ ජනාධිපති කොමිසම තීරණය කළත් ඒ වනවිට ප්‍රේමදාස මහතාද LTTE ත්‍රස්තවාදියකු අතින් මියගොස් තිබිණි.

කොබ්බෑකඩුව මහතාට මහින්ද රාජපක්ෂ වැනි යුද්ධය අවංකවම නිම කළ යුතු යැයි සිතූ නායකයෙක් යටතේ යුද්ධ කිරීමට තිබුණානම් යුද්ධය මීට බොහෝ කලකට පෙර නිම කිරීමට හැකියාවක් තිබිණි. එහෙත් ඒ වනවිට තිබුණේ ඉන්දියාවේ RAW සංවිධානයට අවශ්‍ය ලෙස සියලු තීරණ ගැනුණ කාලයකි. හිටපු නායකයන්ටද දූරදර්ශී ප්‍රතිපත්ති තිබුණේ නැත. සැමවිටම තිබුණේ පැලැස්තර විසඳුම් පමණි. යුද්ධය කළේද ගැමුණු කුමාරයා උණුබත් කෑ අයුරින්ය. හමුදාව තුළ දූෂණය උපරිමයෙන් ක්‍රියාත්මක විණි. යුද අවි සහ අනෙකුත් සැපයුම් සඳහා කෙරුණු දූෂිත ගනුදෙනු හරහා හිටපු ආරක්ෂක ප්‍රධානීන් කෝටිපතියන් බවට පත්විය. කොබ්බෑකඩුවට යුද්ධ කළ යුතුව තිබුණේ මේ සියල්ල මධ්‍යයේය.

එක් අතකට කොබ්බෑකඩුව යුද භූමියේම මියයාම වඩාත් හොඳයැයි සිතෙන අවස්ථාද නැත්තේ නොවේ. කීර්තිමත් ලෙස යුද භූමියේ දක්ෂතා දැක්වූ මේජර් ජනරාල් ජානක පෙරේරා, ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා වැන්නවුන්ට දේශපාලනයට එක්වීම නිසා අත්වූ ඉරණම සැලකූ කල ලුතිනන් ජනරාල් ඩෙන්සිල් කොබ්බෑකඩුව යුද වීරයකු ලෙස පමණක් ඉතිහාස ගතවීම ඔහුගේ වාසනාවකි. ඔහුට මේ රටේ ජනතාව එදත් අදත් හෙටත් එකසේ ආදරය කරති.

උද්ඝෝෂණ, මිනීමැරුම් වලින්ම අවසන් විය යුතුද?

පින්තූරය වෙබ් අඩවියෙනි

පින්තූරය වෙබ් අඩවියෙනි

මමද පසුගියදා (අගෝස්තු 1) වැලිවේරිය උද්ඝෝෂණය අහම්බෙන් දැකගත්තේ දෙල්ගොඩ සිට ඉඹුල්ගොඩ ඉන්දියාවෙන් පැමිණි යහළුවෙක් සමග ගමන් කරමින් සිටි නිසාවෙනි. යහළුවාට අවශ්‍යව තිබුණේ හොඳ රඹුටන් ටිකක් මිලට ගැනීමටය. අප උදේ වරුවේ එතනින් යනවිටත් සෑහෙන සෙනගක් රැස්වී සිටියත් ඔවුන් වාහන ගමනාගමයට බාධා කළේ නැත. පොලීසියෙන්ද පිරිසක් එතන සිටියහ. උද්ඝෝෂකයන් පිරිසිදු වතුර ඉල්ලමින් සටන් පාඨ කියමින් සිටියහ.

අපි ඉඹුල්ගොඩින් රඹුටන් රැගෙන ආපසු මල්වාන දෙසට යාමට පැමිණීමේදී තත්වය තරමක් අයහපත් තත්වයට පැමිණ තිබුණි. උද්ඝෝෂකයන් අපිට කාරුණිකව කියා සිටියේ ඉදිරියට වාහනය ගෙන ගියොත් ඊට එහායින් සිටින උද්ඝෝෂකයන් විසින් වාහනය ඉන් ඉදිරියට ගෙනයාමට නොදෙන බවත්, ආපසු වාහනය හරවාගෙන පැමිණියහොත් මුලින් කී පිරිස වාහනය රැගෙන යාමට ඉඩ නොදෙන බවත්ය. ඒ නිසා කළ හැකිව තිබූ එකම දෙය වූයේ අතුරු පාරක් ඔස්සේ වාහනය දෙල්ගොඩටත් එතනින් මල්වානටත් දමා බේරී යාමය.

මගේ යහළුවාගේ අවශ්‍යතාවය ඉටුකරදී නැවත නිවසට පැමිණීමෙන් පසුවය උද්ඝෝෂකයන්ට හමුදාව විසින් වෙඩි තැබූ බව හා එක් තරුණයකු මියගියා යන අවාසනාවන්ත පුවත දෙරණ news alerts මගින් දැනගත්තේ. රාත්‍රී ටෙලිවිෂන් පුවත් දර්ශන මගින් තත්වය කොතරම් බියකරු මට්ටමකට වර්ධනය වී ඇත්දැයි දැනගැනීමට හැකිවිය.

උද්ඝෝෂකයන් පාලනය කළ නොහැකි දුරකට හැරීම ඕනෑම උද්ඝෝෂණයකදී බලාපොරොත්තු විය හැකි තත්වයකි. ඉංග්‍රීසියෙන් mob යැයි හඳුන්වන්නේ එවැනි පිරිසකටය. එවැනි පිරිසක් පාලනය කිරීම කිසිසේත්ම පහසු නැත. පිරිස වැඩිවූ කල තමන් උද්ඝෝෂණය කරන්නේ කුමක් සඳහාද යන්න පවා බොහෝවිට අමතකවී ප්‍රශ්නය විසඳාගන්නවා වෙනුවට ඒ අවස්ථාවේ මතුවන ඇඩ්‍රිනලීන් වල ශක්තිය මත පමණක් තත්වය රඳා පවතී. මෙය ඔනෑම රටක, ඔනෑම සමාජයක පොදු තත්වයකි.

කෙසේ හෝ ඉතිරිවන ප්‍රශ්නයනම් උද්ඝෝෂකයන් පාර අවුරන තත්වයකට යායුතුව තිබුණාද යන්නත්, ඔවුන් එසේ කළත් හමුදාවට ජීව උණ්ඩ පාවිච්චි කිරීමට තරම් තත්වයක් ඇතිවූවාද යන්නත්ය. කෙසේ හෝ දැනටමත් තරුණ ජීවිත තුනක්ම අහිමිවී හමාරය. තවත් සෑහෙන පිරිසක් රෝහල්වලය.

උද්ඝෝෂකයන්ගේ පැත්තෙන් බැලූ කළ සාමකාමී උද්ඝෝෂණයක් පමණක් කළ පමණින් ඔවුනට නිසි අවධානයක් ලැබෙන්නේ නැත. ඒ නිසා අවශ්‍ය අවධානය ලබා ගැනීම සඳහා යම් පමණකට හෝ සිවිල් නීති කඩ කළ යුතුය. අනෙක් අතට ගත් කළ මහපාරක් අවුරා තිබුණොත් රජයක් වශයෙන් එය හැකි ඉක්මනින් මහජනතාවට විවෘත කර දිය යුතුය. සත්‍යය එයයි.

සම්මුතියක (compromise) අවශ්‍යතාවය එන්නේ මෙවන් අවස්ථාවකය. ප්‍රශ්නය විසඳන ක්‍රියාවලියකට අවතීර්ණ වන තෙක් දෙපාර්ශවයම අඩියක් පසු පසට ගත යුතුය. අපහසුම දෙයත් මෙයයි. එළඹෙන සම්මුති බොහෝසෙයින් බිඳ දමන්නේ වඩා බලවත් පාර්ශවය විසිනි. බලය රහිත වූවන් නිරතුරුව රැවටීමට ලක්වේ. එවිට ඔවුන් කුමන මිලක් ගෙවා හෝ තම ඉල්ලීම දිනා ගැනීමට පෙළඹීමද සාධාරණය.

මේ අවසාන උද්ඝෝෂණය නොවේ. තවත් බොහෝ සෙයින් උද්ඝෝෂණ, විරෝධතා රට පුරා නැගෙමින් පවතී. ඒවා සාධාරණ හෝ අසාධාරණ ඉල්ලීම් මුල් කොටගෙන විය හැකිය. ඒ කෙසේ නමුත් ඒවා විසඳිය යුත්තේ ආයුධ බලයෙන් මැඩපවත්වමින් පමණක් නොවේ. සාධාරණ විසඳුම්ද සහිතය. එසේ නැතහොත් අපට අද ඊජිප්තුව පත්වී ඇති තත්වයට මෑතකදී නොව, කල් ගතවීමෙන් හෝ පත්වීමට ඉඩ ඇත. එවිට අප හැම ප්‍රමාද වූවා වැඩි විය හැක.

1983 ජූලි කලබලය

අද 1983 කළු ජූලි සැමරුම නිසා මේ පොස්ට් එක නැවතත් reblog කරනවා.

Nanda Wanninayaka

83 ජූලි කලබල සමය මට යාන්තමට මතකය. ඒ වන විට මට වයස යන්තම් අවුරුදු 10 පැන්නා විතරය. ඇඳිරි නීතිය දැම්ම බවත් සියළු ගුවන් විදුලි සේවා (ඒ කාලයේ තිබුනෙ රජයේ ගුවන්විදුලි සේවා පමණකි.) ඒකාබද්ධ කොට හැම සේවයකම එකම වැඩසටහන ප්‍රචාරය වුන බවත් යාන්තමට මතකය. කොළඹ ඇත්තටම සිදුවන්නේ කුමක්දැයි මහවිලච්චිය වැනි ඈත ගම්වලට දැනගැනීමට ක්‍රමයක් නොතිබිණි. එහෙත් ඒ වන විට කොළඹ රැකියාව කළ ලොකු අයියා ගෙදර ආවාට පසු ටිකක් විස්තර දැනගතිමි. ඔහු ගෙනා ඉරිදා දිවයින පත්තරයෙන්ද තවත් විස්තර දැනගතිමි. කොළඹ දෙමළ කඩ හා ගෙවල් කඩා ඔවුන්ගෙ වටිනා බඩු හොරකම් කරගැනීම ගැන දිවයිනේ “පකිස්ලන්තය” කොලමේ ගියේ “ජාති ආලය – පුහ් නැතුවා” හෙඩිමෙනි.

එහෙත් කලබල ගැන හොඳම විස්තර දැනගත්තේ ඒ දවස්වල කොළඹ ගොස් බජාර් එකේ වැඩවලට එන්ටර් වී ගමට පැමිණි සිරිමල් මාමාගෙනි. දෙමල මිනිසුන්ට ගහපු හැටි, පෙට්‍රල් දමා ගිනිතියපු හැටි, අමු අමුවේ මරා දැමුන හැටි සිරිමල් මාමා රස කර කියද්දී රැස්වූ බොහෝ අය ඒවා හිනා වෙවී අසා සිටියහ. ඒ වන විට මා දෙමළ මිනිසුන්…

View original post 201 more words

අනුරාධපුරයට ප්‍රථම එල්. ටී. ටී. ඊ. ප්‍රහාරය සිදුකළදා

1985 මැයි 14 දා තමයි එල්. ටී. ටී. ඊ. එක මුළින්ම අනුරාධපුරයට පහරදීලා අහිංසක සිවිල් වැසියන් 150ක් විතර මරලා දැම්මේ. එදා ඉස්කෝලෙ දවසක්. අපි ඉස්කෝලේ ඉද්දී පොලිසියෙන් ජීප් එකක් ආවා. ඉන් ටික වෙලාවකට පස්සෙ විදුහල්පතිතුමා රැස්වීමක් කැඳවලා නිවේදනය කළා අනුරාධපුරයට කොටි ඇවිත් මිනිස්සු මරණවා අපිට හැකි ඉක්මණින් ගෙදර යන්න කියලා. අපිත් පොත් ටිකත් අරන් දිව්වා ගෙදර.

ගෙදර ගිහින් බයෙන් බයෙන් ඉන්නවා හැමෝම කොටි අපේ ගමටත් එයි කියලා. හන්දියේ මිනිස්සුයි, කොල්ලොයි වෙඩි බෙහෙත් කොටන තුවක්කුයි, උන්ඩ දාන තුවක්කුයි, කඩු, පොලු, කැති අරන් තැන තැන රැස්වෙලා. කොටි ආවොත් සටන් කරන්න. කොහොමටත් අපේ ගමේ මිනිස්සු කිසිම කොටි ප්‍රහාරයකදි බයේ දිව්වේ නැහැ.

වෙනදට වඩා කළින් ගෙදර ආව නිසා තවම අම්මා දවල්ට උයලා නෑ. ටිකක් වෙලා යද්දි බඩගිනියි. මමයි, අරුණ මල්ලියි, මහින්ද අයියයි කජු කන්න කජු ගහ ළඟට ගියා. අරුන මල්ලියි මහින්ද අයියයි කජු ගහට නැග්ගා. මම බිම ඉඳන් අතින් කජු පුහුලන් කඩාගෙන කෑවා. ටිකක් වෙලා යද්දි කජු ගහේ අතු කැඩෙන සද්දයකුත් එක්ක මහින්ද අයියා කජු ගහෙන් බිමට වැටුනා ගොඩක් උස අත්තක ඉඳලා. අරුණ මල්ලිත් ගැහි ගැහී ගහින් බිමට බහිනවා. මහින්ද අයියා ළඟට ගිහිල්ලා බලද්දී එයා හෙලවෙන්නෙවත් නැහැ. ඇස් දෙකත් පියවිලා. ඒත් බාහිර තුවාල මොකුත් නෑ.

පස්සෙ අහල පහල අයටත් කතා කරලා මහින්ද අයියා මිදුලට උස්සන් ගිහින් මූනට වතුර ඉහලා බැලුවත් සිහිය අවේ නැහැ. හැමෝම බය වුනා. ඒත් ටික වෙලාවක් යද්දි අන්තිමට සිහිය ආවා. එයාව වෙද මහත්තයෙක් ළඟට අරන් ගියාට පස්සේ උරහිසේ ඇටයක් කැඩිලා කියලා මාස ගානක් බෙහෙත් කලා. වෙන අතුරු ආබාධ නැහැ. එච්චර උසකින් වැටිලා බේරුනා කිව්වම මටත් පුදුමයි.

ඔන්න ඉතින් කොටි ප්‍රහාරය අමතක වෙන්නත් ගියා. ඊට පස්සේ ආරංචි උනා ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයේ විස්තර. කොටි බස් එකකින් ඇවිත් බස් ස්ටෑන්ඩ් එකේයි පාරෙයි හිටපු අයට දිගට හරහට වෙඩි තියලා, ඊට පස්සේ ශ්‍රී මහා බෝධිය පැත්තට වෙඩි තියාගෙන  ගිහින් එහෙදීත් තවත් පිරිසක් මරලාලු. සීයකට වඩා මැරිලලු. තවත් බර ගානකට තුවාලලු. පොලීසියේ අය පොලීසිය දාලා ගිහින් වැවේ හැඟුනාලු. ආදි උනු උනු පුවත් වෙලාවෙන් වෙලාවට ආවා.

කොහොම හරි කොටි ආපහු පැනලා ගිහින් තිබ්බෙ නොච්චියාගමට එහා විල්පත්තුවට ඇතුළුවන දොරටුවෙන් තමයි. අපේ ලොකු අම්මගේ පුතා වීරකෝන් අයියත් ඒ කාලේ වැඩකරේ එතන වනජීවි කාර්යාලයේ. කොටින් එතනට ඇවිත් කිහිප දෙනෙකුට වෙඩි තියලා වීරකෝන් අය්යටත් තුවක්කුව දික් කරලා ආපහු වෙඩි නොතියා ගිහින් තිබුනා. ඊට පස්සෙ එයා කිව්ව දේ තමයි මැරෙන්න බය නෑ කියලා කවුරු කයිවාරු ගැහැව්වත් ඒවගේ වෙලාවට තමයි මරණ බය ඇත්තටම දැනෙන්නෙ කියලා.

අනුරාධපුරේට රෝඩ් බ්ලොක් දාන්න පටන් ගත්තේ මේ ත්‍රස්තවාදී ප්‍රහාරයෙන් පස්සෙ තමයි. එල්. ටී. ටී. ඊ. එක සිංහල ප්‍රදේශයක කළ ලොකුම ප්‍රහාරයත් මේකයි. ආරක්ෂක අංශ මේ වගේ ප්‍රහාරයකට කොහෙත්ම සූදානම් වෙලා හිටියෙ නැහැ.

අනුරාදපුරේ සිට මහවිලච්චියට යන පාර වැටිලා තිබුනේ ශ්‍රී මහා බෝධිය ළඟින්මයි. ඒත් මේ ප්‍රහාරයත් සමග ඒ පාර වහල දාලා අසුරුමුණිය පැත්තෙන් හරවලා යන්න උනා. අදටත් ඒක වෙනස් වෙලා නැහැ.

1983 ජූලි කලබලය

බොරැල්ල බස් නැවතුම්පොළේදී දෙමළ තරුණයකු නිරුවත් කොට ඔහු වටා නටන සිංහල ත්‍රාඩයන් පිරිසක්

බොරැල්ල බස් නැවතුම්පොළේදී දෙමළ තරුණයකු නිරුවත් කොට ඔහු වටා නටන සිංහල ත්‍රාඩයන් පිරිසක්

83 ජූලි කලබල සමය මට යාන්තමට මතකය. ඒ වන විට මට වයස යන්තම් අවුරුදු 10 පැන්නා විතරය. ඇඳිරි නීතිය දැම්ම බවත් සියළු ගුවන් විදුලි සේවා (ඒ කාලයේ තිබුනෙ රජයේ ගුවන්විදුලි සේවා පමණකි.) ඒකාබද්ධ කොට හැම සේවයකම එකම වැඩසටහන ප්‍රචාරය වුන බවත් යාන්තමට මතකය. කොළඹ ඇත්තටම සිදුවන්නේ කුමක්දැයි මහවිලච්චිය වැනි ඈත ගම්වලට දැනගැනීමට ක්‍රමයක් නොතිබිණි. එහෙත් ඒ වන විට කොළඹ රැකියාව කළ ලොකු අයියා ගෙදර ආවාට පසු ටිකක් විස්තර දැනගතිමි. ඔහු ගෙනා ඉරිදා දිවයින පත්තරයෙන්ද තවත් විස්තර දැනගතිමි. කොළඹ දෙමළ කඩ හා ගෙවල් කඩා ඔවුන්ගෙ වටිනා බඩු හොරකම් කරගැනීම ගැන දිවයිනේ “පකිස්ලන්තය” කොලමේ ගියේ “ජාති ආලය – පුහ් නැතුවා” හෙඩිමෙනි.

එහෙත් කලබල ගැන හොඳම විස්තර දැනගත්තේ ඒ දවස්වල කොළඹ ගොස් බජාර් එකේ වැඩවලට එන්ටර් වී ගමට පැමිණි සිරිමල් මාමාගෙනි. දෙමල මිනිසුන්ට ගහපු හැටි, පෙට්‍රල් දමා ගිනිතියපු හැටි, අමු අමුවේ මරා දැමුන හැටි සිරිමල් මාමා රස කර කියද්දී රැස්වූ බොහෝ අය ඒවා හිනා වෙවී අසා සිටියහ. ඒ වන විට මා දෙමළ මිනිසුන් ගැන දැන සිටියේ දුටුගැමුණු – එළාර කතාව පමණක් බැවින් මටද දෙමළ මිනිස්සු ගැන තරහක් තිබුණ නමුත් ඔවුන්ට කළ නොපනත් කම් ඇසූ විට මගේ හද කම්පා විණි. කොතනක හෝ බරපතල වැරද්දක් ඇති බව මට වැටහිනි. නිරායුධ දෙමළ මිනිසුන් මරා දැමීම වරදක් බව තවදුරටත් අවබෝධ වූයේ ඒ ගැන මාක්ස්වාදියකු මෙන්ම මානව හිතවාදියකු වූ අප්පච්චීගෙත්, කොමියුනිස්ට් මුදියන්සේ මාමාගේත් අතර වූ කතාබහෙනි.

කලබලවලට හේතු වූයේ ත්‍රස්තවාදීන් විසින් හමුදා භටයන් 13 දෙනෙකු මරා දැමීම බව දැනගත්තේ ඊටත් පසු කලෙක වූයේ ඒ සිද්දිය ආන්ඩුව විසින් වසන් ක්‍රීමට උත්සාහ කළ බැවින්දෝදැයි නොදනිමි.

කොළඹ ඇතිවූ කලබලය රට පුරාවටම ව්‍යාප්ත වී අනුරාධපුරයේද දෙමළ කඩ සහ සිත්තම්පලම් සිනමා ශාලාව ගිනිතබා දැමූ බව ආරංචි විය. රෝහල ළඟදී දෙමළ දොස්තර නෝනා කෙනෙකු රවුමට කැරකෙන සේ සාරියෙන් ඇද නිරුවත් කර පුළුස්සා දමන ලද බවක්ද කියවිණි. මේ සමහරක් කතා නිකංම නිකං කටකතා පමණක් වීමටද පුලුවන.

83 කලබලයේ සැබෑ බරපතල කම දැනෙන්නට පටන් ගත්තේ ඊටත් ටික කලකට පසුව තැන තැන බෝම්බ පුපුරා යාමටත් හමුදාව සහ අහිංසක වැසියන් බුරුතු පිටින් මිය යාමටත් පටන් ගත් පසුවය. ඒ වනවිට තත්වය නැවත හැරවීමට නොහැකි වනසේ නරක අතට හැරවී අවසානය. අපිද රේඩියෝව දමා ක්‍රිකට් ස්කෝර් එක අසන්නා සේ කොටින්ගෙන් මැරුනේ කීයද හමුදාවේ මැරුනේ කීයද යන්න ඇසීමට පුරුදු වීමු. කෙසේ හෝ දැන් ඒ සියල්ල අවසානය. අයෙත් සැරයක් නම් එවැන්නක් සිදු නොවිය යුතුය.

Is Rahul Gandhi Fully Fit to Become the Next Prime Minister?

Rahul Gandhi

It was a dormant issue until Union Law Minister Salman Khurshid opened the can of worms. Everybody was questioning whether the Crown Prince of the Nehru-Gandhi dynasty, Rahul Gandhi was good enough to become the next Prime Minister of India but only Khurshid had the backbone to put the question in the open keeping aside the fears of being cornered in the party for being disloyal to Gandhis.

What Khurshid says is true. Rahul Gandhi doesn’t seem the best choice for the choice. He is rumored to be gay. He has passed the marriageable age for an Indian politician. There are no stories of him having at least a girlfriend. Gays, lesbians and neuter gender openly support him thinking he would support them back. He does speak for them.

There are questions about his education qualifications as his father had. They say both the father and the son are dropouts of overseas colleges. Wikipedia says Rahul has a BA and an MPhil but it doesn’t say if he has a MA. Many in India doubt if Rahul obtained the degrees in the right way.

His voice is not strong enough. His voice is more or less similar to Sachin Tendulkar than to his father. He is not the eloquent speaker in the parliament or outside of it. He is said to be a poor organizer too. In short, he is more similar to Ranil Wickramasinghe of ours. I fear that Rahul will lose his way in the wilderness of Indian political landscape like Ranil in Sri Lanka.

Rahul takes part in petty things like in rural protests and carrying water in his head like the rural Indian women do similar to Ranil’s beating raban on the roadside to get cheap popularity.

His younger sister, the 40-year old Priyanka Gandhi would have been a better choice to be in the driving seat of India than Rahul. She is a stronger character just like her grandma Indira Gandhi and people love her. She is an eloquent speaker and a perfect organizer. Unfortunately for India and the Congress, she is not willing to take part in Indian politics.