Does Sri Lanka Really Need a Federal Solution? – Column 02 of From the Palmyra Peninsular to the Rest of Sri Lanka | තල් අරණින් ලක් දෙරණට|

Sihala, Tamil and Muslim Girls in Sri Lanka

Sinhala, Tamil and Muslim Girls in Sri Lanka – From

Nanda Wanninayaka – (Column 02 on November 10, 2018 – From Palmyra Peninsula) (This was originally written a couple of months ago but I was deliberately waiting till a General Election or a Presidential Election was called to publish this piece. Now that the first option has come into effect, here I publish it.)

Velupillai Prabhakaran, the Leader of the LTTE

Velupillai Prabhakaran, the Leader of the LTTE – From

I am not trying to explain how the ethnic issue in Sri Lanka happened and the different perspectives to its root causes. I am only going to talk only about how I perceive it. I was born in 1972 in the village of Mahawilachchiya (in Anuradhapura District of Sri Lanka) bordering the Wilpattu National Park. Velupillai Prabhakaran, who went on to create and lead the Tamil Tigers (Liberation Tigers of Tamil Eelam – L. T. T. E.) and waged a bloody war on all communities of Sri Lanka) got his first human target late Mr. Alfred Duraiappah, an SLFP MP in 1975. I was just 3 years old by then. When the real Civil War in Sri Lanka broke out in 1983 I was a 11-year-old schoolboy. Therefore, I can remember most of the sequences and developments of the ethnic war after the infamous “Black July” in 1983 into a fully-fledged civil war, that hampered the development of Sri Lanka into a possible regional economic power by dragging the country down literally to the Stone Age.

President Mahinda Rajapaksa with Soldiers

President Mahinda Rajapaksa with Soldiers – From

I never expected this futile war to end during my lifetime or during that of my son’s for that matter. But, thanks to the former president Mahinda Rajapaksa and the brave armed forces, the police force, the Civil Security Force and the citizens at large who sacrifices the unimaginable, the war ended for good on May 18, 2009, before my son celebrated his first birthday. What a relief? Endless attacks on civilians in so-called “border villages,” heinous acts of killing civilians in public transportation systems, constant bomb blasts inside almost all high security zones, suicide attacks on dignitaries, air raids on Colombo etc., kept the whole nation anxious and alert and the people were tormented for almost three decades. War was that horrendous and it was a welcome decision that the former President Rajapaksa took, to take the Tigers head on, not from the tail like the other ineffective and cowardly leaders did since 1975. Mr. Rajapaksa sent the Tigers to the right place, the dustbin of the “bloody” history. This is why former president commands a lot of respect – despite the fact that he was allegedly corrupt and violated human rights – from the people islandwide, especially the people who were directly affected by war. Me being a person who comes from a so called “border village” – Mahawilachchiya – a farming settlement inside the government controlled area but on the edge of LTTE’s haven, i.e., the sprawling Wilpattu National Park from three sides of the village, I have every reason to praise Mr. Rajapaksa for his daring act of taking a stern decision to finish the terrorists’ war with counter war, if not counter terrorism.

Sri Lankan Soldiers helping the Tamils Trapped in the War Zone in Civil War Sri Lanka

Sri Lankan Soldiers helping the Tamils Trapped in the War Zone in Civil War Sri Lanka – From

I know a lot of atrocities must have happened during the war, especially towards the last few days of the war. There could have been killing civilians, raping women, robbing valuables from fleeing civilians, etc. During the ancient wars, this was called “the spoils of war.” Killing men, raping women, enslaving children, looting treasure were part and parcel of war.  It is true that the modern-day wars should be fought by keeping with the human rights accords, etc., with least damage to the civilians. But this is the last thing one could expect during a war. There are no such things called “war crimes” for what happens during a war. War itself is a crime and the smart thing to do was (and is) to take every effort to prevent a war, not to let a small misunderstanding to grow into a national issue and develop into a full-scale war like the late president Mr. J. R Jayewardene and his successors did. What I believe is there is nothing glorious about a winning a war, especially if it is fought with your own countrymen. The most glorious thing is to live in peace with every ethnic groups.

Shoba - commonly known as Isaipriya

Shoba, commonly known as Isaipriya was a Sri Lankan Tamil journalist and television broadcaster for the terrorist group Liberation Tigers of Tamil Eelam. Her death in the final days of the Sri Lankan Civil War in 2009 is mired in controversy with allegations that she was captured by the Sri Lankan military before being raped, tortured and murdered.

In fact, the 3-decade-long rancorous war was not Tamils’ war or Sri Lanka’s war. It was by no doubt India’s war. The hitherto peaceful, studious, hardworking Tamil boys and girls were dragged into a bloody civil war by India against their own fellow citizens in Sri Lanka. It was India’s disastrous foreign policy against her neighbors that was turned into an ethnic war during the late Indian Prime Minister, Indira Gandhi. With India’s secret spy agency, the Research and Analysis Wing (RAW,) she misread the political situation in Sri Lanka and manipulated it into a full-scale civil war. As I see it, (I strongly believe I am right) Indira did not like the newly elected Sri Lankan president J. R. Jayewardene’s Open Economic Reforms that opened up the door for investors in the West that could create a rapid economic development in the island nation. The open economy could have easily made Sri Lanka the economic powerhouse in South Asia, just like Singapore did in the South East Asia. Mr. Jayewardene enjoyed a huge mandate of 5/6ths of enormous majority in the parliament and he only wanted a vicious Indira Gandhi to upset his apple cart and that of the country. And she was up to it and absolutely successful at that. (India would sarcastically brush off this claim stating that India was already a super power and Sri Lanka was not a significant player when it comes to the former’s economic realms to wash her hands-off Sri Lanka’s misfortunes.)

India, being a more leftist patriarchy with a soft corner to Soviet Union and the rest of the communist world, was a far slow economy with her ill-advised “License Raj” approach to domestic production of goods and services, was upset when she came to know that Sri Lanka had an open minded and a futuristic leader in the capacity of J. R. Jayewardene who had stronger links with the White House than with the Rastrapti Bhawan or Kremlin for that matter.

It is customary and “politically correct” to a Big Brother like India to harass a tiny island nation like Sri Lanka if the former takes the latter as a threat economically or otherwise. It happens elsewhere too. The USA – Cuba, Ukraine – Crimea, China – Hong Kong, etc. are the living examples to prove my point.) But being politically correct does not necessarily mean it is the right thing to do. Besides, fostering terrorists has been compared with nursing the serpents for the time immemorial by the visionaries and Mrs. Gandhi was so irrational not to understand that universal truth and decided to turn the Tamil boys who were very peaceful and committed to whatever work they took on to a terrifying terrorist outfit in the name of the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE.) Let us not discuss how the LTTE crushed its brotherly terrorist outfits to be the so-called sole representative of the Tamils here.

Tamil Tigers Being Trained in India - Image from left: Lingam (Prabhakaran's Bodyguard), Aruna (Batticaloa Commander,) Prabhakaran (LTTE Chief,) Pulendiran (Trinconmalee commander,) Victor (Mannar commander), Pottu Amman (Chief of Intelligence). - From

Tamil Tigers Being Trained in India – Image from left: Lingam (Prabhakaran’s Bodyguard), Aruna (Batticaloa Commander,) Prabhakaran (LTTE Chief,) Pulendiran (Trinconmalee commander,) Victor (Mannar commander), Pottu Amman (Chief of Intelligence). – From

Mrs. Gandhi used its southern powerhouse (Tamil Nadu) lead by M. G. Ramachandran (MGR) an actor-turned stupid politician who did not know much about politics than being the emblematic knife-wielding movie hero he was cracked up to be on the silver screen. He knew pretty well that it was easy to change the mindset of the Tamils in Tamil Nadu who were docile enough to treat their sly political leaders (especially actor turned politicians) as demigods.

M. G. Ramachandran

M. G. Ramachandran – From

The result, my friends, was MGR’s Tamil Nadu becoming the cradle of Tamil Tigers with the full blessings of Mrs. Gandhi. And the lambs to the slaughter were the poor Tamil boys in Jaffna, Sri Lanka. Later the whole Northern and Eastern Provinces were infected by the deadly terrorism. Sri Lanka, being such a promising country with a lot of economic and other developmental opportunities, went to the labyrinths of endless terrorism as a result.

Attack on Golden Temple, Amritsar, Punjab, India

Attack on Golden Temple, Amritsar, Punjab, India from

If Mrs. Gandhi believed in self-governance and promoted it, she should have offered Khalistan, the de facto nation that the Sikhs fought for, on a platter. But she didn’t. Instead she spearheaded a brutal war that killed both the terrorists – yes, I call anyone who breathes the air of a country and drinks its water and eats its fruits and fights for parts of the same land terrorists – be it Tamil Tigers, Sikhs, Tamils, Talibans, Al Qaeda, Boko Haram, ISIS, etc., whatever – and the civilians in Punjab saying that their claim for a Khalistan was illegitimate. How can she advocate self-determination for Tamils in the North and East of Sri Lanka and say no to the Sikh terrorists who claimed more or less the same for the same reasons? She went ahead with the controversial attack of reducing Amritsar’s Golden Temple, the holiest place of worship of Sikhs, almost to rubble (and finally paid for it by being brutally gunned down by two Sikh bodyguards of her own security cordon.)

Indira Gandhi Funeral

Indira Gandhi Funeral from

Mrs. Gandhi’s assassination should have reduced the calamities in Sri Lanka if a smart and visionary leader succeeded her. Unfortunately, it was her own son, Rajiv Gandhi who had nothing but the being son of the slain Mrs. Gandhi and the grandson of late. Mr. Jawaharlal Nehru as the only qualifications to rise to the thrown – ascended to power in the aftermath of this avaricious woman’s death and later went on winning the General Election also by a big margin, mainly of sympathy votes, something the subcontinent is cursed with. Mr. Gandhi resumed from where his mother left and went onto reinforce the support RAW, India’s notorious secret service was providing for the Tamil boys in the North and East of Sri Lanka. (For documentary and pictorial evidence just read Professor Rohan Gunaratna’s Indian intervention in Sri Lanka: The role of India’s intelligence and Shenali Waduge‘s articles on the subject. Just rummage through the web and you would find scores of them). If you think these two authors are biased for the fact that they are Sinhalese and Sri Lankans, read the books written by some of the Indian journalists, ex-diplomats assigned to Sri Lanka, ex-RAW personnel, ex-military high ranking officers, etc. and those of the independent sources to see how foxily Mr. Gandhi manipulated and escalated Sri Lanka’s cursed civil war.)

Rajiv Gandhi – From

Proving the theory of proverbial nursing serpents, Rajiv Gandhi was paid with what he richly deserved, being blown into pieces by a Tamil woman who was allegedly gang-raped by India’s forcibly-sent Indian Peace Keeping Force – (IPKF,) on the former’s way to make it to the PM’s chair once again at a victorious election rally in Sriperumbudur, Tamil Nadu. (Don’t think I am happy to hear that these unscrupulous politicians paid for what nasty things they supported. I feel for every human soul, but one should be human enough to deserve such a sympathy. Being part of or masterminding massacres of civilians or even soldiers or terrorists for that matter, is no trivial matter. There are better ways to solve regional politics without resorting to the devastating terrorism.)

Rajiv Gandhi Funeral

Rajiv Gandhi Funeral

See what happened to the then internally stable Pakistan after creating Talibans to fight the Soviets in Afghanistan with the US money. See what happened to Afghanistan after the creation of Al Qaeda by the United States who also fought for American interests in Afghanistan. See what happened to Iraq, Libya and Syria after the advent of the ISIS terrorist outfit that was allegedly created by the United States. They all turned back and waged war on their very creators.

World Trade Center Attack by Al Qaeda

World Trade Center Attack by Al Qaeda From

So, after a lengthy explanation, let me come back to the title of this essay. “Does Sri Lanka Really Need a Federal Solution?” A big NO, is my one and only answer and I won’t change this for any reason. Why? I am no political analyst or an expert on political science. The only academic qualification I have to talk about political science is the mere “C” pass I obtained for Political Science at high school level. All the rest comes from my own experiences and extensive reading about politics.

Sri Lanka does not meet any of the criteria that a federal state requires. We are a small island nation with enough access to any part of the island within a couple of hours. We don’t have the divisions some other countries have within ourselves, i.e., Sinhalese, Tamils and Muslims. We were living peacefully and our cultural heritage and religious beliefs are very close to each other and we share the same faith or reverence to places like the Adam’s Peak, Kataragama and Nallur rather than fighting each other to claim the ownership of those holy places to each ethnic groups like it happens with Jerusalem in the Middle East. Christians, Jews and followers of Islam are fighting for it while we harmoniously climb Adam’s Peak holding hands with each other respecting each other’s beliefs that it is their respective holy messengers’ footmark that lies up there.

Adams Peak, Sri Lanka

Adams Peak, Sri Lanka

I have seen how so-called intellectuals, both local and international, bring about various logic to prove that Sri Lanka needs a federal solution to solve its “nonexistent” ethnic issue. All three communities in Sri Lanka suffer because of the corrupt governments and corrupt politicians we keep electing.  We are discriminated not because of our race. All three communities suffer because of the dirty politicians’ shortsighted decisions. Rich becomes richer and the poor becomes poorer. Rather than treating each other enemies, we should understand that it is our poverty and ignorance that these politicians manipulate and we should unite and fight them, not ourselves. All three races are equally ill-treated by successive governments since the Independence in 1948. Those governments included politicians from all three communities and they held high offices in them. The only thing they did was looking after their own welfare rather than that of the citizens’ whom they were voted in by.

There are talks of how bags of dollars changing hands in the process of advocating a federal solution to Sri Lanka but I have no proof.  At least nobody paid me to write this piece. I am not a big fan of Professor Nalin de Silva. But I do believe in at least two of the many theories he kept advocating. What he said long before the things got worse and complicated in Sri Lankan polity was

He said something to the effect of,

  1. There is no solution other than a military solution to fight the terrorism and the military can definitely defeat the terrorists in Sri Lanka.
  2. If the government kneels down before the terrorists and agrees to create a separate state for Tamils (Eelam,) from the next day onward, there would be an endless border war.

He was (and is) correct. Without an official state, the Tamil Tigers had an almost conventional army, a sizable navy and a tiny air force, something that no other terrorist organization in the rest of the world ever had. Imagine what could have happened if they had a federal state that would definitely upgrade itself to a legitimate sovereign nation, how strongly the Tamil Diaspora and the West pumped money and technology to initiate and sustain an unending border war. Sri Lanka would have been the “Israel of the Indian Ocean” and the chaos would have kept going in Sri Lanka till humans started civilizations in Mars!


ප්‍රාදේශීය සභා, පළාත් සභා සහ පාර්ලිමේන්තු ආසන වෙන්දේසි කරමු.

මම දේශපාලනය ගැන යම් හෝ අදහසක් ඇතිකරගත්තේ ජනාධිපති ජේ. ආර්. ජයවර්ධන යුගයේ සිටය. මා ඉපදුණේ 1972දී නිසාත් ජයවර්ධන මහතා අගමැති වූයේ 1977 නිසාත්, මහවිලච්චියේ “ගිනිපෙට්ටි පාලමේ” අදටත් දැකිය හැකි ජනතා විමුක්ති පෙරමුණෙන් 1982 ජනාධිපතිවරණ කාලයේ නොමැකෙන අයුරින් ලියන ලද බව සැළකෙන “මිනීමරු ජේ. ආර්. පන්නමු” යන වැකියත් නිසාත්, ගුවන් විදුලියෙන් සහ (පසු කලෙක රූපවාහිනියෙන්) නිරතුරුවම ඇසුණේ, දැක්කේ ජේ. ආර්. ගේ කතා සහ රුව නිසාත් ඔහු ගැන මට ඇත්තේ නොමැකෙන මතකයකි. ඔහු දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ ජනාධිපති ධුරයේ සිටි නිසා මගේ හෝඩියේ පන්තියේ සිට අඹ යහළුවා වූ නවරත්න බණ්ඩා එකල හිතුවේ ජේ. ආර්. යනු පුද්ගලයෙක් නොව තනතුරක් බවය. 1982 ජනාධිපතිවරණය ආසන්නයේ ඔහු මගෙන් ඇහුවේ මේ සැරේ “ජේ. ආර්. කම” කාට යනු ඇතිද යන්නයි.

1982 සිට මේ වනතුරු විවිධ මැතිවරණ රාශියක් පැවැත්වුණ අයුරු මට හොඳින් මතකය. ජේ. ආර්. විසින් ඇතිකළ තක්කඩි පාලනය සහ දූෂිත මැතිවරණ ගැන මට හොඳින් මතකය. ප්‍රේමදාස මහතා ජයග්‍රහණය කළ 1988 ජනාධිපතිවරණය කැරලිකාරී ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ විසින් ජනතාවට තහනම් කළ අයුරු සහ මගේ උසස් පෙළ පන්තියේ මිතුරකු වූ කහටගස්දිගිලියේ හේමන්ත ඡන්ද බලයවත් නැති කොලුගැටයකුව සිටියදී, ජනාධිපත්වරණය දින වෙනත් ගමනක් යනවිට “දේශප්‍රේමී ජනතා පෙරමුණ” විසින් පනවා තිබූ “මුලින්ම ඡන්දය ප්‍රකාශ කරන දස දෙනාට වෙඩි තියනවා” යන මිනීමරු නීතිය නිසා වැදුණ වෙඩි පහරකින් අදටත් කකුලක් කොර ගහමින් යන හැටිද මතකය. අනුරාධපුරයේ සිටි යූ. එන්. පී. යේ තක්කඩි දේශපාලකයන් විසින් මැතිවරණ දිනවලදී මුදාහල භීෂණය නිසා කොතරම් මිනිසුන් වෙඩි පහරකා මිය ගියාද, තුවාල ලැබුවද යන සංඛ්‍යාලේඛන කොතැනක හෝ වාර්තාකර තිබේදැයි මම නොදනිමි.

ප්‍රේමදාස ජනාධිපතිවරයාගේ අකල් මරණයත් සමග පිං ජනාධිපතිකමක් ලැබුණ ඩී. බී. විජේතුංගගේ කාලයේදී බැරිම තැන යූ. එන්. පී මදකිපුණු අලියාට අන්තිමට චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග ඉදිරියේ දණනමන්නට සිදුවිය. “නෙළුම් කුමාරිය” සහ සාමයේ සංකේතය වූ චන්ද්‍රිකා ජනාධිපතිනිය වූ පසු වැඩි කලක් නොයාම පැවැත්වුණ කුප්‍රකට වයඹ මැතිවරණය නින්දිත ලෙස මහ දවල් කොල්ලකෑ හැටි ඔබට අමතක නැති යැයි සිතමි.

2005 දී දේශපාලනිකව ඉතාම අවාසි සහගතව තත්වයක සිටි එවකට අගමැති මහින්ද රාජපක්ෂ (කියන පරිදි කොටි ත්‍රස්තවාදීන් සමග ගිවිසුමක් ගසා හෝ) ඉතා සුළු බහිතරයකින් ජනාධිපති වූ ආකාරයත්, ඉතාම නිර්භීත ලෙස සහ මෝඩ ලෙස (වෙනම පැහැදිලි කළ යුතුය.) යුද්ධය දිනා ටික කලකින්ම ජනතාවට එපා වූ අයුරුත් ඔබට මතකය. සිය සෙල්ලක්කාර පුතුන්ගේ තුන් මෝඩ වික්‍රමයන් (adventures of the three idiots) සහ අඩුම තරමින් එක සහෝදරයකුගේ හෝ (කළ බව කියන) රාජ්‍ය දේපල කොල්ලකෑම සහ අසීමිත කොමිස් ගැසීම් නිසා වෙලාවටත් කලින් ගෙදර යාමට රාජපක්ෂ මහතාට සිදුවිණි. අන්තිමට දැන් ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේනද සියල්ලම තමන්ට එදිරිව සිටියදී (against all odds) ඉතාමත් අපහසු ජනාධිපතිවරණයකින් ජයගෙන දැනට එම පදවිය දරයි.

මේ කෙටි ඉතිහාසය ඔබට මතක් කළේ වෙන කිසිවක නිසා නොව මගේ පහත දැක්වෙන කෙටි ෆේස්බුක් සටහනට ප්‍රතිචාරයක් ලෙස ඡන්දය ප්‍රකාශ නොකර සිටීමේ භයානක කම ගැන මට තාර්කික උපදෙස් දුන් හිතවතියකගේ ප්‍රතිචාරයට මම ලියන්නට උත්සහ කළ පිළිතුර දුරදිග යාම නිසා වෙනම බ්ලොග් ලිපියක් පළකළ යුතුයැයි සිතුණ නිසාය. මෙන්න ඒ මගේ ෆේස්බුක් සටහන.

“මහවිලච්චියේ ප්‍රාදේශීය සභා ඡන්ද උණුසුම.


මේ මහවිලච්චියේ තාවකාලික දේශපාලන පක්ෂ කාර්යාල දෙකක්. තියෙන්නේ බෝගස් හන්දියේ. එකිනෙකට මුහුණලා තිබුණත් තවමනම් “අං පටලවාගෙන” නැහැ. (අපහාසයට ලියූවක් නොවේ “lock horns” යන ඉංග්‍රීසි යෙදුමේ සෘජු පරිවර්තනයකි. | no offense meant. Just the direct translation of the term “lock horns.”)

මේ පින්තූරවල ඉන්නා කිසිම කෙනෙක් මා හඳුනන්නේ නැත. හඳුනාගත්තත් ඔවුන්ට මගෙන් වැඩක් නැත. මම තවදුරටත් මහවිලච්චියේ ඡන්ද දායකයකු නොවෙමි. මම මහවිලච්චියේ ඡන්දදායකයකු වුවත් මම ඡන්දය පාවිච්චි නොකරමි. මා ඡන්දය පාවිච්චි කළ එකම අවස්ථාව 2005 ජනාධිපතිවරණයයි. විනාශකාරී යුද්ධය අවසන් කළ හැකි යයි සිතූ අපේක්ෂකයාට ඡන්දය දුන්නෙමි. ඔහු එය හොඳින් හෝ නරකින් ඉටු කළේය. ඊට පසු මගේ ඡන්දයෙන් කාටවත් පලක් නැති බව දැනගත් හෙයින් ඡන්දය දීමෙන් වැළකී සිටින්නෙමි.”

මීට එම මගේ හිතවතිය දුන් ඇයගේ ප්‍රතිචාරය මෙතන පලනොකරන්නේ ෆේස්බුක් යනු වැසුණ වපසරියක් (closed environment) තුළ සිදුවන ක්‍රියාවලියක් නිසාත්, එම වැසුණ වපසරිය තුළ ඇය තැබූ සටහන මෙහි පළකිරීම සදාචාර විරෝධී යයි හිතෙන නිසාත්ය.

කෙසේ හෝ, මම මුලින් ලියූ කෙටි මැතිවරණ ඉතිහාසය ඔබ හොඳින් විශ්ලේෂණය කළහොත් ඔබට දැනෙන්නේ මැතිවරණ වලදී ඡන්දදයකයන් ඒ සඳහා වැය කරන කාලය සහ රටක් ලෙස මැතිවරණ පැවැත්වීමට වැය කරන විශාල ධනස්කන්ධය සැබවින්ම බලාපොරොත්තු ප්‍රතිඵල ලබාදේදැයි සිතාබැලීම වටින බවයි.

ඔබ කැමති (හෝ අඩුවෙන්ම අකමැති) පුද්ගලයන් හෝ පක්ෂයන් බලයට පත්කළ පසු 1948 සිට මේ දක්වාම බලයට පත්වූ පුද්ගලයන් සහ පක්ෂ ජනතා කැමැත්ත හෝ මැතිවරණ පොරොන්දු ශත පහකට මායිම් නොකරන බව ඔබට පැහැදිලිවම දකින්නට පුළුවන. ජේ. ආර්. ජයවර්ධන වරක් පැවසුවේ “ මම මිනිසුන්ට ඇහුම්කන් දෙනවා, හැබැයි මම කරන්නේ මට ඕනේ දේ.” (I listen to people but I do what I want.) මෑත කාලයේදී නෙළුම් කුමාරියගේ සිට සුපිරිසිදු මහත්මයා (Mr. Clean) දක්වා අයත් ඊට පහළින් ඇමති, මැති, පළාත් සභිකයන් සහ ප්‍රාදේශීය සභිකයන් කරන්නෙත් මෙයම නොවේද?

මේ සියල්ල සලල්කිල්ලට ගත්කල මගේ සීමිත දේශපාලන සහ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා දැනුමත් සැලකිල්ලට ගත් කළ මට හැඟෙන්නේ නිකං අපරාදේ ජනතා මුදල්, කාලය සහ සම්පත් විනාශකර මැතිවරණ පවත්වනවාට වඩා වඩාත් වැඩදායක වන්නේ පහළම මට්ටමේ සිට ඉහළම මට්ටම දක්වා සියලු මැතිවරණ වෙනුවට එම සභිකයින්ගේ තනතුරු වෙන්දේසි කර වැඩිම ගණුම්කරුවාට ලබාදෙන එක වඩාත් වැඩදායී සහ කාලෝචිත බවයි. මෙය කියවන ඔබට තදවීමට පුළුවන. “ජනතා පරමාධිපත්‍ය” වෙන්දේසි කළ හැකිද යන්න ඔබ ප්‍රශ්න කළ හැක. ඒත් ඔබ මම දෙදෙනාම දන්නා කරුණ නම් එහෙම කෙහෙම්මලක් තිබුණානම් මහබැංකු කොල්ලය වැනි මගෝඩි වැඩ කරන විට ඔබට ඔවුන්ට දඬුවම් කිරීමට නොහැකිවුවත් ගෙදර යැවීමට වත් හැකි විය යුතුය. සුපිරි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී බලතල තිබෙන රටවල එහෙම වෙන බව ඔබ දන්නවා ඇත. මෙය recall election (also called a recall referendum or representative recall) ලෙස ස්විට්සර්ලන්තයේ හැඳින්වේ.

ඔබ පත්කරන ජනතා නියෝජිතයන් කරන්නේ ඔබේ කැමැත්ත හෝ අකමැත්තට ඉටුකිරීම පසෙක තබා ගමේ බෝක්කුවේ සිට මහා පරිමාණ ව්‍යපෘති දකවා සියලුම දේවල් ව්‍යාපාරික අරමුණුවලින් අනුව බව අපි දැන් හොඳින් පසක් කරගෙන සිටිමු. ඉතිං නැති ජනතා පරමාධිපත්‍යයක් ගැන කයිවාරු ගහනවා වෙනුවට මම යෝජනා කරන පරිදි ප්‍රසිද්ධ වෙදෙසියේ ඉහත තනතුරු වෙන්දේසි කර ඒ මුදල (කොල්ල කනබව දැන දැනත්) මහා භාණ්ඩාගාරයට යවා ඉහළ ලංසු තැබූ අයට බලය දී දැන් මේ ඉන්නවා වගේම බලාසිටිනු හැර අපට කළ හැකි යමක් තිබේද? ප්‍රසිද්ධ වෙන්දේසියේදී අනිවාර්යයෙන් මුදල් විසිකළ හැකි අය බලයට පත්වනු ඇත. ඔවුන් ව්‍යාපාරික අරමුණු අනුව රට පාලනය කරනු ඇත. දැන් සිදුවන්නේත් එයම නොවේද? ජනතා පරමාධිපත්‍යය නම් ටොෆි කොළය ඔතා අපිට දෙන්නේ තුට්ටු දෙකේ බුල්ටෝ එකක් නොවේද?

(මේ ලිපියේ සමහර තැන්වල වරහන් තුළ ඉංග්‍රීසි වචන යොදා ඇත්තේ එහි අදහස සිංහලෙන් හරියටම යෙදුවාදැයි මට සැකයක් ඇතිවුණ අවස්ථාවලදීය. සිංහල සහ ඉංග්‍රීසි භාෂා දෙකේම ප්‍රාමාණික දැනුමක් මට නැතැයි සිතමි.)

Ernesto Che Guevara’s 50th Death Anniversary – Revisiting Che After 50 years of His Death

Ernesto Che Guevara

Ernesto Che Guevara

Ernesto Che Guevara, the Argentine revolutionary (fondly named as Che) was a big inspiration to me while I was a teenager. Though I was born into a family of conventional socialist communist values, I also admired Che more than I did Lenin. My late father being a member of the Communist Party of Sri Lanka  from its inception, our home was full of Soviet communist literature translated into Sinhala that were directly sent from the former Soviet Union. I grew up reading Soviet fairy tales as a kid and then I had the capacity of reading and comprehending hardcore communist doctrines that were sent in huge volumes as I was an avid omnivorous reader ever since I could read the Sinhala alphabet. (I could not read a decent English book till I was 25.) I had the luck of reading much-loved Soviet revolutionary novels and short stories at a very young age. Oh, I cherish those good old days. Being an inexperienced and immature kid in 80’s, I believed that all those propaganda literatures was 100% true and the Soviet Union was the Heaven on Earth. But within the next decade (to be exact between 1990 – 1991) I saw the great Soviet Empire collapsing and reducing into rubbles and a cake baked into the real size and the shape of the Founding Father of the Soviet Union, Vladimir Lenin was cut into slices and eaten by the Russians themselves.  My dad was lucky enough not to be alive to see such horrific scenes as he left the planet in 1989, a year before the great collapse of the Soviet Union started.

Coming back to Che, I read about him from some (mostly hidden) books my eldest brother Nayanasena Wanninayaka used to bring when he came home during his vacations from his higher studies. For me, Che was more attractive, charismatic and sexier than any of the other revolutionaries, be it Lenin, Mao or Fidel. But I did not find much to read about Che except for the few weekend newspapers articles published during his birth and death anniversaries. Che was not a welcome word in my village, Mahawilachchiya, where a big-time massacre of Janatha Vimukthi Peramuna (JVP) cadres said to have taken place in 1971, a year before I was born. The dead bodies of the JVP cadres were dragged by police jeeps in ropes and put into public display during Rohana Wijeweera’s failed rebellion in 1971. The JVP cadres were commonly known as “Che Guevara guys” (චෙගුරා කාරයෝ) those days by the people. So, people were that scared of Che, whom Wijeweera (blindly) followed. The books about both the Argentine and the Sri Lankan revolutionaries (Che and Wijeweera) were usually burnt as soon as they were read since it could always invite troubles. To make things worse, late Rohana Wijeweera again attempted to topple the government during 1988-89 and the whole country came into a standstill when his then banned party, the JVP imposed “a curfew” in the country and Wijeweera was only a few steps away from overthrowing the government. So, me being a teenager during that time meant a lot of risks and I had to hide my admiration to Che, the revolutionary. Besides hundreds of both military and government sponsored paramilitary troops were haunting at night everywhere in the country and in the morning, one could see slaughtered young men and women by the roadside. Rohana Wijeweera was apprehended by the government security forces and killed and burnt -some say alive – in 1989. The then President Late Ranasinghe Premadasa brutally annihilated the rebels after the invitation for peace talks by the former was completely rejected and ignored by the latter.

I read Malini Govinnage’s Che Guevara (මාලිනී ගෝවින්නගේ – චේ ගුවේරා,) a Sinhala language biography of Che in 2006 which was short and sweet. Then I read Ernesto Che Guevara’s The Bolivian Diary in a year or two later which gave me more insight into this amazing man’s life. I also could watch the movie The Motorcycle Diaries during the same period which depicts as to how Che’s sympathy with the downtrodden people started. Much later, I watched the two-part 2008 biopic named “Che” by the director Steven Soderbergh. This gave me much insight into the man than any of the aforesaid publications I mentioned. I fell in love with this as it used both feature and documentary style that did not end with a “suckumentary” as it happens with most of the hero-worshipping genres.

I am yet to read the other books written by and about Che and hopefully I would get the chance within the next couple of months as I too am eagerly getting ready to go to volunteer in some South American countries during the next 5 years. No, I will not try to imitate him as I cannot make up my mind even to kill a venomous serpent creeps into my house and mostly, I would make it go peacefully.  So, killing is not my kind of revolution. It is more into educating the children and youth to make a difference in themselves and eventually, the rest of the world.

I am not in the right position to evaluate the place Che has been given in the history as I am not informed enough for getting into such a daunting task. All I can do as of now is to explore into the legacy the “Comrade Che” has left behind for me and the rest of the world.

Ernesto Che Guevara

Ernesto Che Guevara

Ernesto Che Guevara

Ernesto Che Guevara

රෝහණ විජේවීර සහ ඔහුට ඉතිහාසයේ හිමිවිය යුතු තැන


බොහෝ දෙනෙක් රෝහණ විජේවීර දරුණු මිනීමරුවකු සහ තරුණ තරුණියන් දහස් ගණනක් අයාලේ ගෙන ගිය අපතයකු පමණක් බව පෙන්වන්නට මේ දිනවල ලොකු උත්සාහයක් ගනු පෙනෙන්නට තිබේ. (කුමක් හෝ හේතුවකට මෙයට වැඩියෙන්ම දායක වන්නේ විශ්‍රාම ගිය ජවිපෙ සාමාජිකත්වය සහ වැලේ වැල් නැති වාමාංශිකයන් වීම විශේෂයකි. අනෙක් අතට බලද්දී විජේවීරගේ අඩුපාඩු දකින්නට හැකි හොඳම අය ඔවුන් විය හැකිය.) වීජේවීරට ආයුධ සන්නද්ධ විප්ලවයක් කරන්නට (දෙවරක්ම) සිදුවුණේ පවතින තත්ත්වය යටතේ තිබුණ එකම සහ දුෂ්කරම මාර්ගය එය වූ නිසාය. ජරාජීර්ණ වූ පක්ෂ දේශපාලනය තුළින් තට්ටු මාරු ක්‍රමයට වලව්වේ හාමුලා සහ මැණිකෙලා තොග ගණනින් පත් කරගත් මෝඩ ජනතාවගේ ඡන්ද බලය ගැන කසිම විශ්වාසයක් විජේවීරට නොමැති වීම අහම්බයක් නොවේ. (අප කොතරම් පිළිගන්නට අකමැති වුවත් වේලුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන්ට ගන්න තිබුණෙත් මේ මාර්ගයම පමණය. ඔහුගේ වැරැද්ද පීඩකයන්ට එරෙහිව සියලුම ජාතීන්ගේ සහය ලබාගන්නවා වෙනුවට දිගින් දිගටම පීඩනයට පත්වුණ සිංහල, මුස්ලිම් ජාතීන් මෙන්ම ඔවුන් විමුක්තිය උදාකර දෙනවායයි කියූ දෙමළ ජනතාවටත් එරෙහිව කළ අරගලයක් නිසාය.)

කෙසේ වුවත් අද අපි විජේවීර ගැන පමණක් කථා කරමු. ඔහු පරමාදර්ශී ආකර්ෂණීය නායකයකු නොවන බවත් ඉරිසියාකාර, කට ගඳ ගහන නායකයකු බවත් කිහිප තැනකම සඳහන් වී තිබිණ. මම 71 කැරැල්ලට පසු ඉපදුන කෙනෙක් නිසා ඒ ගැන දන්නේ පොත පත ඇසුරින් කියවූ දේවල් පමණය. 88-89 කැරැල්ල කාලයේදී සාමාන්‍ය පෙළ සිසුවකු වූ මට විජේවීර ආකර්ෂණීය නායකයකු සහ ඔහුගේ ව්‍යාපාරය බලාපොරොත්තු තබාගත හැකි යමක් ලෙස පෙනුණි. එහෙත් එයට සෘජුව සම්බන්ධ නොවීමට එකම හේතුව වූයේ සමාජවාදියකු වුවත් ඉතාම දැඩි මානව හිතවාදියකු වූ මගේ පියා අවිහිංසාවාදය ගැන මට කියාදුන් කරුණු නිසාය. මට තුවක්කුවක් නොගැලපෙන බවද මට හොඳින් වැටහෙන්නේ දැන්ය.

අද පරම්පරාව සහ ඔහුගේ සමකාලීනයන් විජේවීර අපතයකු ලෙස දකින්නේ ඔහුට දෙවරම විප්ලවය සාර්ථක කර ගැනීමට නොහැකි වූවා පමණක් නොව අමානුෂික ලෙස ඝාතනය වීමටද සිදුවූ නිසාය. ඉතිහාසය ලියන්නේ ජයග්‍රාහකයන්ය. චේට, ෆිදෙල්ට, ලෙනින්ට, මාවෝට ඉතිහාසයේ වීරාඛ්‍යානයන් බවට පත් වන්නට හැකියාව ලැබුණේ ඔවුන් ජයග්‍රාහකයන් වූ නිසාය. මේ බොහෝ දෙනකු, සුරා සොඬන්, ස්ත්‍රී දූර්ථයන්, ඝාතකයන්, සල්ලාලයන් (තේරෙන භාෂාවෙන් කියනවානම් බේබද්දන්, බඩු කාරයන්, මිනීමරුවන්, පාදඩයන්) බව අද කවුරුත් කියන්නේ නැත. විජේවීර දත් මදිද්දීත් කට ගඳ ගැසූ අතර මාවෝ ජීවිතේට දත් නොමැදීම නිසා කට ගඳ ගැසුවත් මවෝගේ කට ගඳ කාටවත් ප්‍රශ්නයක් නොවේ.

විජේවීරට වැරදුන් තැන් බොහෝය. සමහරවිට ඔහුට හරි ගියානම් සහ විප්ලවීය ශ්‍රී ලංකා ජනරජයේ යාවජීව නායකයා වුවා නම් අද ඔහුගේ කතාව පෙර සඳහන් කළ වීරාඛ්‍යානයන්ගේ අතර රන් අකුරෙන් ලියවීමට හෝ විජේවීරගෙන් පසු ඔහුගේ බිරිඳගේ සහ දුවරුන්ගේත් පුතුන්ගේත් පාලනයකට (උතුරු කොරියාවේ මෙන්) රාෂ්ට්‍ර පාලනය බාරදී විජේවීර අද විමල් වීරවංශ මෙන් පීචං චරිතයක් වීමටද ඉඩ තිබිණි.

රෝහණ විජේවීර.jpg

විජේවීරගේ ප්‍රබලතා මෙන්ම දුබලතා ගැන ඕනෑ තරම් මට වඩා සුදුසුකම් ඇති අයගෙන් ලියවී ඇත. මම දේශපාලන බ්ලොග්කරුවකු නොවෙමි. මට හිතෙන දේ මේ අයුරින් අකුරු කළේ ඔහුට මට හැකි පමණින් යම් තරමක හෝ සාධාරණයක් ඉටු කිරීමටය. ඔහු අනිත් අයට කලින් අවදිවීම හුදු අහම්බයක් පමණක් නොවන බවට ඔබට මතක් කර දීමටය.





Who is Malala?


Despite all the conspiracy theories against her, I am a great admirer of Malala Yousafzai, world’s youngest ever Nobel laureate from one of our neighboring countries, Pakistan. Like most of the other non-Pakistanis, I too heard about her after being shot by the Talibans on October 9, 2012. I followed news casts after that about her deteriorating health and near death experiences. Just like the rest of you, I too was shocked as to how on earth a man can shoot such an innocent and beautiful butterfly like Malala (or any other child for that matter.) I was relieved once I heard the news that she would survive.

Malala Yousafzai lying in hospital bed

Malala Yousafzai in the hospital bed.

Ever since I followed news about her. After her book “I am Malala” was published, I immediately downloaded the audio version of the book and listened to it zillion times. I still do. I also downloaded the e-book version and read that too. As if it was not enough, I also bought the printed book and read that too. Read my blog post about Malala’s autobiography “I am Malala” in here.

I am Malala

I Am Malala book cover

I also recommended the book I am Malala to the university undergraduates who learned English and English literature from me and they enjoyed discussing and reading it a lot. I made it the compulsory book to read and discuss with the English and English literature class I am doing for English teachers and young graduates who learn from me at Horizon Lanka. She is a big inspiration to them as well.


“One child, one teacher, one book, one pen can change the world.” ― Malala Yousafzai

Recently, I found a good picture of Malala with her famous slogan “One child, one teacher, one book, one pen can change the world” in the background. I set the image as the wallpaper of my laptop. Not only that, I set it as the wallpaper in my mobile phone also. So, the Horizon Lanka students asked who that cute girl was. I said she is Malala. Then my students asked the same question the Taliban terrorist asked Malala seconds before shooting her, “Who is Malala?”


Malala’s picture as my laptop’s wallpaper


Malala’s in my mobile phone’s wallpaper

Then I opened up the Wikipedia page about her and some of the images taken while she was wounded and her speeches, interviews, etc. in YouTube and briefed about her life and the great risks she took in fighting for the right for girls’ education. My students were greatly inspired and wanted to set the same image of Malala I used as my wallpaper in the other 10 PCs at Horizon Lanka too. This is how their PCs look like now. I don’t know when they will replace with someone/something else but definitely not any sooner according to their love towards Malala. Now all the girls here want to be Malalas.


Horizon Lanka’s Malalas with Malala’s picture as the wallpaper in their PCs.

Sri Lanka does not have a big issue when it comes to girls’ education. In most of the schools, colleges and universities girls constitute more than the boys even in challenging fields such as technical, engineering, medical, etc. fields. Even Muslim girls here excel in higher education and in professional careers. But we need more Malalas here to promote education among both girls and boys, especially in rural areas where there is less facilities and urge to go for higher education.


Horizon Lanka students with Malala’s picture as the wallpaper in their PCs.

ප්‍රාදේශීය සභා මන්ත්‍රීවරයකුටත් මල් මිටක්

මුල්වරට ප්‍රාදේශීය සභා මන්ත්‍රීවරයකු ගැන ධනාත්මක පුවතක් අද දිවයින පුවත්පතෙන් කියෙව්වෙමි. අප නිතරම අසන්නේ ප්‍රාදේශීය දේශපාලකයන් ගැන ජුගුප්සාජනක පුවත් නිසා මෙම පුවතට පුංචි තල්ලුවක් දැමීම වටී. අත්තනගල්ල ප්‍රාදේශීය සභා මන්ත්‍රී එන්. කේ. කේ. බුලත්සිංහල මහතා ඉතා ඥානවන්ත සහ නිර්භීත ක්‍රියාවක් කරමින් කිරි දරුවන් දෙදෙනෙකුගේ සංඥාවක් තේරුම් ගනිමින් ගඟක ගසාගෙන යමින් සිටි පියවරුන් දෙදෙනෙකුගේ ජීවිත දෙකක් බේරාගෙන තිබේ. මනා පුහුණුවක් ලද පිහිණුම්කරුවෙකුටවත් ගසා යන ජලයේදී එකවර ජීවිත දෙකක් බේරගැනීම ඉතාමත් අපහසු ක්‍රියාවකි. බුලත්සිංහල මහතාට අපගේ ප්‍රණාමය. සත්‍යවශයෙන්ම ඔහු මෙහිදී ක්‍රියා කළේ ප්‍රාදේශීය සභා මන්ත්‍රීවරයකු ලෙස නොවේ. වගකිවයුතු පුරවැසියකු ලෙසිනි.

දැන් අප බොහෝ ප්‍රාදේශීය සභා මන්ත්‍රීන් සෘණාත්මක සිද්ධීන් සඳහා ප්‍රසිද්ධවීමට හේතු සලකා බලමු. ප්‍රධානතම හේතුවක් නම් ඔවුන්ගෙ වැටුප ඉතා සුළු මුදලක් වීමයි. ඔවුන්ගේ මාසික වැටුප රුපියල් 5000ක් පමණි. සමහර ප්‍රාදේශීය සභාවලනම් වෙනත් වියදම්ද එකතුකොට (ප්‍රාදෙශීය සභා ආදායම් ආදියෙන්) තවත් රුපියල් 5000ක් ලැබෙයි. මෙය සෑම ප්‍රාදේශීය සභාවකම ක්‍රියාත්මක නොවේ. බොහෝවිට ලැබෙන්නේ රුපියල් 5000ක් දීමනාව හා සභාවාරයකට සහභාගී වනවාට ලැබෙන සොච්චම් මුදලක් පමණි.  වාහනය ලැබෙන්නේ ප්‍රාදේශීය සභා සභාපතිට පමණි.

රුපියල් 5000න් ඔවුන්ගෙ මාසික ගමන් බිමන් සඳහා මෝටර්බයිසිකලයට පෙට්‍රල් ගසා ගැනීමටවත් බැරිය. රාජකාරී ගමන්, නොයෙකුත් රැස්වීම්, ඡන්දදායකයන්ගේ උත්සව, මඟුල් ගෙවල්, මලගෙවල්, කොටහළු ගෙවල් වලට යාමේදී කුමක් හෝ තෑග්ගකුත් ගෙනයාම සිරිතක් වී තිබේ. මේ සෑම දේටත්, මන්ත්‍රීවරයකු ලෙස හැඳ පැළඳ යාම සඳහාද තවත් මුදලක් වෙන්කළ යුතුය. ඊට අමතරව ඔහුට ඉහළින් සිටින දේශපාලකයන් හමුවීමට යාමේදීද, ඔවුන් ඔහුව බලන්නට පැමිණේමීදීද ඔවුන්ට පඬුරු පාක්කුඩම්, දඩමස්, අරක්කු සැපයිය යුතුය. මේ සියල්ලට ඔහුට ලැබෙන්නේ රුපියල් 5,000කට මඳක් වැඩි සොච්චමකි.

ඔවුන් මන්ත්‍රී ධුරය ලබාගන්නා මැතිවරණවලදී විශාල මුදලක් වියදම් කිරීමට සිදුවේ. ඒ මුදල් නැවත උපයාගත යුතුය. මැතිවරණ කටයුතු වලට මිතුරන්, ව්‍යාපාරිකයන්, නෑදෑයන්, ඡන්ද දායකයන් කළ උපකාරවලට ප්‍රති උපකාර කළ යුතුය. නැත්නම් ඊළඟ ඡන්දය පරදී. මේ සියල්ල කිරීමට මුදල් වුවමනා කෙරේ. රුපියල් පන්දාහෙන් මේවා කිරීමට බැරිය. ඒ නිසාය ප්‍රාදේශීය සභාවට බෙදාදෙන ලබන මුදල් වලින් කෙරෙන කොන්ත්‍රාත් කටයුතු ප්‍රාදේශීය සභා සභාපතිවරුන් සහ ආණ්ඩු පක්ෂ මන්ත්‍රීන් බෙදා ගැනීමට සිදුවන්නේ. ඒ කොන්ත්‍රාත් වැඩ වලින් මුදල් සොයා ගැනීමට නම් අනිවාර්යයෙන්ම තත්වයෙන් බාල ඉදිකිරීම් සිදු කිරීමට සිදුවේ. කොමිස් ගැසීමට සිදුවේ. අයථා මාර්ග වලින් මුදල් රැස් කිරීමට සිදුවේ. ඒවා නැවත්වීමට එන ප්‍රාදේශීය ලේකම්ට, පොලිස් නිලධාරීන්ට ගැසීමට සිදුවේ. සත්‍යය මෙයයි.

ප්‍රාදේශීය සභා මන්ත්‍රීවරුනට ඊළඟට ඇති ප්‍රශ්නය නම් සීමිත බලයයි. ඔවුන්ට ඇත්තේ ඉතා සොච්චම් බලයකි. එහෙත් ඡන්දදායකයා ඔහුගෙන් බොහෝ දේවල් බලාපොරොත්තු වෙයි. රැකියා, ඉඩම්, පොළෙන් හෝ වෙළඳ සංකීර්ණයෙන් තුට්ටු දෙකට කඩ කෑල්ලක් ආදී මෙකී නොකී දේවල් සියල්ල තම මන්ත්‍රීවරුන්ගෙන් බලාපොරොත්තු වේ. මේවා කිරීමට ප්‍රාදේශීය දේශපාලකයන් සතුව ඇත්තේ සීමිත බල පරාසයකි. ඒ නිසාම ඔවුන් නැති බලය පෙන්වීමට රාජ්‍ය නිලධාරීන්ට අඩම්තේට්ටම් කිරීම, පොලීසියට බාධා කිරීම, පහරදීම්, ස්ත්‍රීදූෂණ, මිනීමැරීම් කිරීමට පෙළඹෙති. ඒවා කිරීමෙන් පසු ඔවුන්ගේ ආණ්ඩු පක්ෂවලින් ඔවුන් බේරා ගන්නා නිසා ඔවුන් නැවත නැවතත් මෙම අපරාධ කිරීමෙන් තමන්ට නැති බලයක් ඇති බව පෙන්නති.

මේ හේතු දෙකට අමතරව ඇති තවත් ප්‍රධාන හේතුවකි කිසිම නිවැරදි පටිපාටියකින් තොරව අපරාධකරුවන්ටද ඒ ඒ දේශපාලන පක්ෂ විසින් නාම යෝජනා ලබාදීම සහ ඔවුන් අපරාධකරුවන් බව දැන දැනත් ජනතාව විසින් නැවත නැවතත් ඔවුන් ප්‍රාදේශීය සභාවලට තෝරා පත් කර ගැනීම.

කෙසේ හෝ මේවාට පිළිතුරුද ඇත. නිසැකවම ප්‍රාදේශීය සභා මන්ත්‍රීවරුනට සාධාරණ වැටුපක් ගෙවිය යුතුය. ඔවුන්ට කොන්ද කෙළින් තබාගෙන වැඩකළ හැක්කේ එවිටය. එමෙන්ම ඔවුනට රජය ගණනේ අඩුම තරමින් මෝටර් බයිසිකලයක් වත් ලබා දිය යුතුය. අද පවතින දේශපාලනය තුළ ඔවුන්ගෙන් නිවැරදි සේවය ලබා නොගත්තත් මෙ මහජන ඡන්දයෙන් පත්වුණ, තම ගම් පළාත් දියුණු කිරීමට කැපවී සිටින වගකිවයුතු පිරිසකි. ඔවුනට නිවැරදි වැටුප් සහ පහසුකම් නොමැතිව ඔවුන්ගෙන් ඵලදායී සේවයක් බලාපොරොත්තු විය නොහැක.

අනෙක් කරුණනම් ප්‍රාදේශීය සභා මන්ත්‍රීවරුනට තම ප්‍රදේශ පාලනය සඳහා අවශ්‍ය තරමේ බලයක්ද පැවතිය යුතුය. එහෙත් එම බලය අද පැවරී තිබෙන්නේ ගමට පිටින් පත්වන ප්‍රදේශීය ලේකම් වරයා අතය. (බොහෝ ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරු ඉතා අගනා සේවයක් කරන නීතිගරුක නිලධාරීන් බව මෙහිදී කිවයුතුය.) නමුත් ප්‍රදේශය දියුණුකර ගැනීමට, ප්‍රදේශවාසීන්ටත් තමන්ගේ නියෝජිතයන්ටත් අවශ්‍ය බලය තිබිය යුතුය. තමන්ගේ ගමේ අවශ්‍යතා මොනවාදැයි හරියටම දන්නේත්, ගම ගැන කැක්කුමක් ඇත්තේත් ගැමියන්ටමය. ඔවුන්ගේ නියෝජිතයන්ටය.

ඩෙන්සිල් කොබ්බෑකඩුව විරුවා මියගොස් වසර විසි එකකට පසු……..

ලුතිනන් ජනරාල් ඩෙන්සිල් කොබ්බෑකඩුව

ලුතිනන් ජනරාල් ඩෙන්සිල් කොබ්බෑකඩුව

මා ඩෙන්සිල් කොබ්බෑකඩුව මහතා දැක ඇත්තේ එක් වරක් පමණි. ඒ දැඩි යුද ගැටුම් පවතින අවධියක මහවිලච්චිය සිද්ධාර්ථ විද්‍යාලයීය ක්‍රීඩාංගනයට ඔහු පැමිණි විටයි. ඉතාමත් ප්‍රසන්න එමෙන්ම තේජවන්ත පෙනුමක් ඔහු සතුවිය. නිතර සිනා මුසු මුහුණින් සිටි එතුමා බලා ගැනීම සඳහා ජනතාව පොරකෑ අයුරු මට මතකය. එතරම් ජනතා ආදරයට ලක්වූ හමුදා නිලධාරියකු අද වනතුරුත් පහළවී නැත. එතුමා මියගිය විටදී මුළු රටම ශෝක වූ අයුරු මට තවත් මතකය. මුළු රටම සුදු කොඩි වලින් වැසී ගියේය. රටවැසියන්ට එම මරණය දැනුණේ තම පවුලේ කෙනෙක් මියගියාටත් වැඩි ලෙසය. ඔහු මියගිය ප්‍රවෘතිය ඇසුනවිට සැමගේ පපුව සිරවුණාක් මෙන් දැනුණි. මෙවන් මහත්මා ගුණයෙන් යුතු හමුදා නිලධාරීන් නැති අඩුව එදාටත් වඩා අද දැනෙයි.

ලුතිනන් ජෙනරාල් ඩෙන්සිල් ලක්ෂ්මන් කොබ්බෑකඩුව මියගියේ (මරා දැමුවේ) ඔහුට වසර 52ක් වන විටදීය. යුද හමුදාපති වීමේ සියලු සුදුසුකම් ඔහු යුදබිමේදී සපුරා තිබුණත් ඔහු එම පදවියට පත්වීම ගැන ඉතා සුළු පිරිසක් නොරිස්සුම් සහගතව සිටි බව ප්‍රසිද්ධ කරුණකි. යුද්ධය වවාගෙන කෑමෙන් තොරව අවංකවම එහි නිමාවක් දැකගැනීමේ ඔහු තුළ තිබූ පරම අභිලාෂය එයට හේතුවයි. එමෙන්ම අනෙකුත් හමුදා නිලධාරීන්ට නොහැකිවූ අසීරු මෙහෙයුම් කිහිපයක්ම සාර්ථකව කිරීම තවත් හේතුවක් ලෙස මම දකිමි. ඒ සියල්ලටම වඩා ඔහු මුළු රටේම ආදරයට ගෞරවයට ලක්වීම මේ සියලු හේතුවලට වඩා ඔහුට එරෙහිව බලපෑ කරුණකි.

LTTE පාලනයෙන් යාපන අර්ධද්වීපය සම්පූර්ණයෙන්ම බේරාගැනීම සඳහා Operation Final Countdown මෙහෙයුම සැලසුම් කරමින් සිටියදී හදිසියේම කොබ්බෑකඩුව හා තවත් නිලධාරීන් ගමන් කළ හමුදා රථය බිම් බෝම්බයකට හසුව සෙසු නිලධාරීන් සමගම මිය යාමට ඔහුට සිදුවිය. මෙයට හිටපු ජනාධිපති රණසිංහ ප්‍රේමදාස මහතා කෙළින්ම වගකිවයුතු බව ඝාතනය ගැන පත්කළ ජනාධිපති කොමිසම තීරණය කළත් ඒ වනවිට ප්‍රේමදාස මහතාද LTTE ත්‍රස්තවාදියකු අතින් මියගොස් තිබිණි.

කොබ්බෑකඩුව මහතාට මහින්ද රාජපක්ෂ වැනි යුද්ධය අවංකවම නිම කළ යුතු යැයි සිතූ නායකයෙක් යටතේ යුද්ධ කිරීමට තිබුණානම් යුද්ධය මීට බොහෝ කලකට පෙර නිම කිරීමට හැකියාවක් තිබිණි. එහෙත් ඒ වනවිට තිබුණේ ඉන්දියාවේ RAW සංවිධානයට අවශ්‍ය ලෙස සියලු තීරණ ගැනුණ කාලයකි. හිටපු නායකයන්ටද දූරදර්ශී ප්‍රතිපත්ති තිබුණේ නැත. සැමවිටම තිබුණේ පැලැස්තර විසඳුම් පමණි. යුද්ධය කළේද ගැමුණු කුමාරයා උණුබත් කෑ අයුරින්ය. හමුදාව තුළ දූෂණය උපරිමයෙන් ක්‍රියාත්මක විණි. යුද අවි සහ අනෙකුත් සැපයුම් සඳහා කෙරුණු දූෂිත ගනුදෙනු හරහා හිටපු ආරක්ෂක ප්‍රධානීන් කෝටිපතියන් බවට පත්විය. කොබ්බෑකඩුවට යුද්ධ කළ යුතුව තිබුණේ මේ සියල්ල මධ්‍යයේය.

එක් අතකට කොබ්බෑකඩුව යුද භූමියේම මියයාම වඩාත් හොඳයැයි සිතෙන අවස්ථාද නැත්තේ නොවේ. කීර්තිමත් ලෙස යුද භූමියේ දක්ෂතා දැක්වූ මේජර් ජනරාල් ජානක පෙරේරා, ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා වැන්නවුන්ට දේශපාලනයට එක්වීම නිසා අත්වූ ඉරණම සැලකූ කල ලුතිනන් ජනරාල් ඩෙන්සිල් කොබ්බෑකඩුව යුද වීරයකු ලෙස පමණක් ඉතිහාස ගතවීම ඔහුගේ වාසනාවකි. ඔහුට මේ රටේ ජනතාව එදත් අදත් හෙටත් එකසේ ආදරය කරති.

උද්ඝෝෂණ, මිනීමැරුම් වලින්ම අවසන් විය යුතුද?

පින්තූරය වෙබ් අඩවියෙනි

පින්තූරය වෙබ් අඩවියෙනි

මමද පසුගියදා (අගෝස්තු 1) වැලිවේරිය උද්ඝෝෂණය අහම්බෙන් දැකගත්තේ දෙල්ගොඩ සිට ඉඹුල්ගොඩ ඉන්දියාවෙන් පැමිණි යහළුවෙක් සමග ගමන් කරමින් සිටි නිසාවෙනි. යහළුවාට අවශ්‍යව තිබුණේ හොඳ රඹුටන් ටිකක් මිලට ගැනීමටය. අප උදේ වරුවේ එතනින් යනවිටත් සෑහෙන සෙනගක් රැස්වී සිටියත් ඔවුන් වාහන ගමනාගමයට බාධා කළේ නැත. පොලීසියෙන්ද පිරිසක් එතන සිටියහ. උද්ඝෝෂකයන් පිරිසිදු වතුර ඉල්ලමින් සටන් පාඨ කියමින් සිටියහ.

අපි ඉඹුල්ගොඩින් රඹුටන් රැගෙන ආපසු මල්වාන දෙසට යාමට පැමිණීමේදී තත්වය තරමක් අයහපත් තත්වයට පැමිණ තිබුණි. උද්ඝෝෂකයන් අපිට කාරුණිකව කියා සිටියේ ඉදිරියට වාහනය ගෙන ගියොත් ඊට එහායින් සිටින උද්ඝෝෂකයන් විසින් වාහනය ඉන් ඉදිරියට ගෙනයාමට නොදෙන බවත්, ආපසු වාහනය හරවාගෙන පැමිණියහොත් මුලින් කී පිරිස වාහනය රැගෙන යාමට ඉඩ නොදෙන බවත්ය. ඒ නිසා කළ හැකිව තිබූ එකම දෙය වූයේ අතුරු පාරක් ඔස්සේ වාහනය දෙල්ගොඩටත් එතනින් මල්වානටත් දමා බේරී යාමය.

මගේ යහළුවාගේ අවශ්‍යතාවය ඉටුකරදී නැවත නිවසට පැමිණීමෙන් පසුවය උද්ඝෝෂකයන්ට හමුදාව විසින් වෙඩි තැබූ බව හා එක් තරුණයකු මියගියා යන අවාසනාවන්ත පුවත දෙරණ news alerts මගින් දැනගත්තේ. රාත්‍රී ටෙලිවිෂන් පුවත් දර්ශන මගින් තත්වය කොතරම් බියකරු මට්ටමකට වර්ධනය වී ඇත්දැයි දැනගැනීමට හැකිවිය.

උද්ඝෝෂකයන් පාලනය කළ නොහැකි දුරකට හැරීම ඕනෑම උද්ඝෝෂණයකදී බලාපොරොත්තු විය හැකි තත්වයකි. ඉංග්‍රීසියෙන් mob යැයි හඳුන්වන්නේ එවැනි පිරිසකටය. එවැනි පිරිසක් පාලනය කිරීම කිසිසේත්ම පහසු නැත. පිරිස වැඩිවූ කල තමන් උද්ඝෝෂණය කරන්නේ කුමක් සඳහාද යන්න පවා බොහෝවිට අමතකවී ප්‍රශ්නය විසඳාගන්නවා වෙනුවට ඒ අවස්ථාවේ මතුවන ඇඩ්‍රිනලීන් වල ශක්තිය මත පමණක් තත්වය රඳා පවතී. මෙය ඔනෑම රටක, ඔනෑම සමාජයක පොදු තත්වයකි.

කෙසේ හෝ ඉතිරිවන ප්‍රශ්නයනම් උද්ඝෝෂකයන් පාර අවුරන තත්වයකට යායුතුව තිබුණාද යන්නත්, ඔවුන් එසේ කළත් හමුදාවට ජීව උණ්ඩ පාවිච්චි කිරීමට තරම් තත්වයක් ඇතිවූවාද යන්නත්ය. කෙසේ හෝ දැනටමත් තරුණ ජීවිත තුනක්ම අහිමිවී හමාරය. තවත් සෑහෙන පිරිසක් රෝහල්වලය.

උද්ඝෝෂකයන්ගේ පැත්තෙන් බැලූ කළ සාමකාමී උද්ඝෝෂණයක් පමණක් කළ පමණින් ඔවුනට නිසි අවධානයක් ලැබෙන්නේ නැත. ඒ නිසා අවශ්‍ය අවධානය ලබා ගැනීම සඳහා යම් පමණකට හෝ සිවිල් නීති කඩ කළ යුතුය. අනෙක් අතට ගත් කළ මහපාරක් අවුරා තිබුණොත් රජයක් වශයෙන් එය හැකි ඉක්මනින් මහජනතාවට විවෘත කර දිය යුතුය. සත්‍යය එයයි.

සම්මුතියක (compromise) අවශ්‍යතාවය එන්නේ මෙවන් අවස්ථාවකය. ප්‍රශ්නය විසඳන ක්‍රියාවලියකට අවතීර්ණ වන තෙක් දෙපාර්ශවයම අඩියක් පසු පසට ගත යුතුය. අපහසුම දෙයත් මෙයයි. එළඹෙන සම්මුති බොහෝසෙයින් බිඳ දමන්නේ වඩා බලවත් පාර්ශවය විසිනි. බලය රහිත වූවන් නිරතුරුව රැවටීමට ලක්වේ. එවිට ඔවුන් කුමන මිලක් ගෙවා හෝ තම ඉල්ලීම දිනා ගැනීමට පෙළඹීමද සාධාරණය.

මේ අවසාන උද්ඝෝෂණය නොවේ. තවත් බොහෝ සෙයින් උද්ඝෝෂණ, විරෝධතා රට පුරා නැගෙමින් පවතී. ඒවා සාධාරණ හෝ අසාධාරණ ඉල්ලීම් මුල් කොටගෙන විය හැකිය. ඒ කෙසේ නමුත් ඒවා විසඳිය යුත්තේ ආයුධ බලයෙන් මැඩපවත්වමින් පමණක් නොවේ. සාධාරණ විසඳුම්ද සහිතය. එසේ නැතහොත් අපට අද ඊජිප්තුව පත්වී ඇති තත්වයට මෑතකදී නොව, කල් ගතවීමෙන් හෝ පත්වීමට ඉඩ ඇත. එවිට අප හැම ප්‍රමාද වූවා වැඩි විය හැක.

1983 ජූලි කලබලය

අද 1983 කළු ජූලි සැමරුම නිසා මේ පොස්ට් එක නැවතත් reblog කරනවා.

Nanda Wanninayaka

83 ජූලි කලබල සමය මට යාන්තමට මතකය. ඒ වන විට මට වයස යන්තම් අවුරුදු 10 පැන්නා විතරය. ඇඳිරි නීතිය දැම්ම බවත් සියළු ගුවන් විදුලි සේවා (ඒ කාලයේ තිබුනෙ රජයේ ගුවන්විදුලි සේවා පමණකි.) ඒකාබද්ධ කොට හැම සේවයකම එකම වැඩසටහන ප්‍රචාරය වුන බවත් යාන්තමට මතකය. කොළඹ ඇත්තටම සිදුවන්නේ කුමක්දැයි මහවිලච්චිය වැනි ඈත ගම්වලට දැනගැනීමට ක්‍රමයක් නොතිබිණි. එහෙත් ඒ වන විට කොළඹ රැකියාව කළ ලොකු අයියා ගෙදර ආවාට පසු ටිකක් විස්තර දැනගතිමි. ඔහු ගෙනා ඉරිදා දිවයින පත්තරයෙන්ද තවත් විස්තර දැනගතිමි. කොළඹ දෙමළ කඩ හා ගෙවල් කඩා ඔවුන්ගෙ වටිනා බඩු හොරකම් කරගැනීම ගැන දිවයිනේ “පකිස්ලන්තය” කොලමේ ගියේ “ජාති ආලය – පුහ් නැතුවා” හෙඩිමෙනි.

එහෙත් කලබල ගැන හොඳම විස්තර දැනගත්තේ ඒ දවස්වල කොළඹ ගොස් බජාර් එකේ වැඩවලට එන්ටර් වී ගමට පැමිණි සිරිමල් මාමාගෙනි. දෙමල මිනිසුන්ට ගහපු හැටි, පෙට්‍රල් දමා ගිනිතියපු හැටි, අමු අමුවේ මරා දැමුන හැටි සිරිමල් මාමා රස කර කියද්දී රැස්වූ බොහෝ අය ඒවා හිනා වෙවී අසා සිටියහ. ඒ වන විට මා දෙමළ මිනිසුන්…

View original post 201 more words

අනුරාධපුරයට ප්‍රථම එල්. ටී. ටී. ඊ. ප්‍රහාරය සිදුකළදා

1985 මැයි 14 දා තමයි එල්. ටී. ටී. ඊ. එක මුළින්ම අනුරාධපුරයට පහරදීලා අහිංසක සිවිල් වැසියන් 150ක් විතර මරලා දැම්මේ. එදා ඉස්කෝලෙ දවසක්. අපි ඉස්කෝලේ ඉද්දී පොලිසියෙන් ජීප් එකක් ආවා. ඉන් ටික වෙලාවකට පස්සෙ විදුහල්පතිතුමා රැස්වීමක් කැඳවලා නිවේදනය කළා අනුරාධපුරයට කොටි ඇවිත් මිනිස්සු මරණවා අපිට හැකි ඉක්මණින් ගෙදර යන්න කියලා. අපිත් පොත් ටිකත් අරන් දිව්වා ගෙදර.

ගෙදර ගිහින් බයෙන් බයෙන් ඉන්නවා හැමෝම කොටි අපේ ගමටත් එයි කියලා. හන්දියේ මිනිස්සුයි, කොල්ලොයි වෙඩි බෙහෙත් කොටන තුවක්කුයි, උන්ඩ දාන තුවක්කුයි, කඩු, පොලු, කැති අරන් තැන තැන රැස්වෙලා. කොටි ආවොත් සටන් කරන්න. කොහොමටත් අපේ ගමේ මිනිස්සු කිසිම කොටි ප්‍රහාරයකදි බයේ දිව්වේ නැහැ.

වෙනදට වඩා කළින් ගෙදර ආව නිසා තවම අම්මා දවල්ට උයලා නෑ. ටිකක් වෙලා යද්දි බඩගිනියි. මමයි, අරුණ මල්ලියි, මහින්ද අයියයි කජු කන්න කජු ගහ ළඟට ගියා. අරුන මල්ලියි මහින්ද අයියයි කජු ගහට නැග්ගා. මම බිම ඉඳන් අතින් කජු පුහුලන් කඩාගෙන කෑවා. ටිකක් වෙලා යද්දි කජු ගහේ අතු කැඩෙන සද්දයකුත් එක්ක මහින්ද අයියා කජු ගහෙන් බිමට වැටුනා ගොඩක් උස අත්තක ඉඳලා. අරුණ මල්ලිත් ගැහි ගැහී ගහින් බිමට බහිනවා. මහින්ද අයියා ළඟට ගිහිල්ලා බලද්දී එයා හෙලවෙන්නෙවත් නැහැ. ඇස් දෙකත් පියවිලා. ඒත් බාහිර තුවාල මොකුත් නෑ.

පස්සෙ අහල පහල අයටත් කතා කරලා මහින්ද අයියා මිදුලට උස්සන් ගිහින් මූනට වතුර ඉහලා බැලුවත් සිහිය අවේ නැහැ. හැමෝම බය වුනා. ඒත් ටික වෙලාවක් යද්දි අන්තිමට සිහිය ආවා. එයාව වෙද මහත්තයෙක් ළඟට අරන් ගියාට පස්සේ උරහිසේ ඇටයක් කැඩිලා කියලා මාස ගානක් බෙහෙත් කලා. වෙන අතුරු ආබාධ නැහැ. එච්චර උසකින් වැටිලා බේරුනා කිව්වම මටත් පුදුමයි.

ඔන්න ඉතින් කොටි ප්‍රහාරය අමතක වෙන්නත් ගියා. ඊට පස්සේ ආරංචි උනා ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයේ විස්තර. කොටි බස් එකකින් ඇවිත් බස් ස්ටෑන්ඩ් එකේයි පාරෙයි හිටපු අයට දිගට හරහට වෙඩි තියලා, ඊට පස්සේ ශ්‍රී මහා බෝධිය පැත්තට වෙඩි තියාගෙන  ගිහින් එහෙදීත් තවත් පිරිසක් මරලාලු. සීයකට වඩා මැරිලලු. තවත් බර ගානකට තුවාලලු. පොලීසියේ අය පොලීසිය දාලා ගිහින් වැවේ හැඟුනාලු. ආදි උනු උනු පුවත් වෙලාවෙන් වෙලාවට ආවා.

කොහොම හරි කොටි ආපහු පැනලා ගිහින් තිබ්බෙ නොච්චියාගමට එහා විල්පත්තුවට ඇතුළුවන දොරටුවෙන් තමයි. අපේ ලොකු අම්මගේ පුතා වීරකෝන් අයියත් ඒ කාලේ වැඩකරේ එතන වනජීවි කාර්යාලයේ. කොටින් එතනට ඇවිත් කිහිප දෙනෙකුට වෙඩි තියලා වීරකෝන් අය්යටත් තුවක්කුව දික් කරලා ආපහු වෙඩි නොතියා ගිහින් තිබුනා. ඊට පස්සෙ එයා කිව්ව දේ තමයි මැරෙන්න බය නෑ කියලා කවුරු කයිවාරු ගැහැව්වත් ඒවගේ වෙලාවට තමයි මරණ බය ඇත්තටම දැනෙන්නෙ කියලා.

අනුරාධපුරේට රෝඩ් බ්ලොක් දාන්න පටන් ගත්තේ මේ ත්‍රස්තවාදී ප්‍රහාරයෙන් පස්සෙ තමයි. එල්. ටී. ටී. ඊ. එක සිංහල ප්‍රදේශයක කළ ලොකුම ප්‍රහාරයත් මේකයි. ආරක්ෂක අංශ මේ වගේ ප්‍රහාරයකට කොහෙත්ම සූදානම් වෙලා හිටියෙ නැහැ.

අනුරාදපුරේ සිට මහවිලච්චියට යන පාර වැටිලා තිබුනේ ශ්‍රී මහා බෝධිය ළඟින්මයි. ඒත් මේ ප්‍රහාරයත් සමග ඒ පාර වහල දාලා අසුරුමුණිය පැත්තෙන් හරවලා යන්න උනා. අදටත් ඒක වෙනස් වෙලා නැහැ.