Chandika Hathurusingha – Is He as Good as He is Cracked Up to Be as a Coach?

Chandika Hathurusingha

Chandika Hathurusingha

(I wrote this piece before Chandika Hathurusingha accepted the coaching role for the national team by Sri Lanka Cricket. I forgot to publish this for some reason but since I still think my arguments still stand, thought of publishing this as it is.)

Chandika Hathurusingha batting

Chandika Hathurusingha batting

Chandika Hathurusingha was a mediocre cricketer who had a comparatively longer stint with the Sri Lankan cricket team just because of the big dearth of professional players in his time than due to his talents. He had the luck of being the opening batsman with the better opener Roshan Mahanama simply because there wasn’t anyone else in the team who could be sacrificed to that position as Asanka Gurusinha, Aravinda de Silva and Arjuna Ranatunga had their duties down the order than at the top. It was the same about the position of the opening bowler regarding the player in question. Hathurusingha was the only available player to start bowling from the other end when the other mediocre opening fast bowler Pramodya Wickramasinghe started as the conventional opening bowler position due to more or less the same reasons given above about Hathurusingha. The latter opened with his medium-fast bowling and plucked a wicket or two on his day but mostly he just filled the place of an opening bowler till the ball was still new and shiny for the spinners.

Chandika Hathurusingha bawling

Chandika Hathurusingha bawling

It is not my intention to criticize Hathurusingha’s talents during his time where fame, finances and facilities were low for the players and most of them just played for the “heck of it.” It is true that Hathurusingha was an anchor during his time for the team and did his best till he was constantly defeated in the hands of legendary South African pace ace Alan Donald which paved the former the way out of the Sri Lankan team eventually. Hathurusingha had to throw the towel before he expected.


Chandika Hathurusingha as Bangladesh coach

Chandika Hathurusingha as Bangladesh coach

But today what we are talking is not about Hathurusingha, the cricketer but Hathurusingha, the much-hyped coach. There is no doubt he is a good coach. He has had his stints as an assistant coach to Sri Lankan cricket team and a head coach for some domestic teams in Australia. But if he thinks that he was the main reason for the then struggling Bangladesh team to mold themselves into what they are today, then he will end up with an inevitable disaster. Bangladesh was the minnows for a long time as they were christened as a Test team prematurely and the ultimate result was getting more cricket matches than they deserved and being hammered at the hands of stronger teams in all forms of the game. In the meantime, they were also lucky enough to come closer to winning in some matches of late and again mess up most of them due to lack of experiences in turning the crunch times to winning. Why I used the phrase “lucky enough” was due to luck of having the chance to come close to winning and getting the experience of “near wins” and an occasional taste of blood of winning. This is where a team starts realizing their true potential and get the confidence that they have the mettle and substance to win. When Bangladesh hired Hathurusingha, the team was more or less passing this stage and was ready to win. With or without Hathurusingha, Bangladesh had the strength to do a revolution in the game. Attributing the team’s success wholly to Hathurusingha is a big mistake done by the media and if Hathurusingha too subscribed to the same attribution, it is a grave mistake he does by risking his hitherto successful career as a coach.  No doubt he was instrumental in making Bangladesh into a fighting unit but the credit goes to the players, former coaches and the management as well. (This was more or less similar to the success one of the former Sri Lankan coaches Dav Whatmore achieved under similar conditions.)

Bangladeshi Cricket Team

Bangladeshi Cricket Team

Besides, it is immaterial even if Hathurusingha is really an excellent coach elsewhere if he takes Sri Lankan coaching job. Sri Lankan cricketing arena is a completely different ball game. It doesn’t care if you are good, great or even genius. You have to submit to the cricket mafia that runs the game over here. You won’t have the freedom or the respect you enjoyed in Bangladesh or elsewhere. You will have to forget the cricketing decisions you used to make supported by the Bangladesh Cricket Board but will have to dance to the tune of the bunch of idiots that run Sri Lanka Cricket after winning the coveted Cricket World Cup in 1996. Beside all these negative factors, you will have to face the humiliation of the local cricketers who will not respect you as a coach or as an individual. You won’t be able to see “gentlemen” in the current cricketing corridors of power.

Despite all these odds, I would wish good luck to Hathurusingha (since he is gonna need lot of that) to be a good coach and take the Sri Lankan team out of its current labyrinthine mess. You will have to do this at your own risk though.

Sri Lanka cricket team during good old days

Sri Lanka cricket team during good old days


විජය නිවසින් “සතුට” චිත්‍රකතා පත්තරය නැවතත් – සතුටේ “කටු” ගලවමු

"සතුට" මුල් පිටුව

“සතුට” මුල් පිටුව

1970 සහ 80 දශක ශ්‍රී ලාංකික චිත්‍රකතාවේ ස්වර්ණමය යුගයයි. පාසල් සිසුන් සහ තරුණයන් ලෙස අප එයින් උපරිම රසය විඳි බව අමුතුවෙන් කියන්න අවශ්‍ය නැහැ. ප්‍රවෘත්ති පත්තර සහ වාර සඟරා කිහිපයක් පළවුණත් ඒවා ගම්වලට ආවේ කලාතුරකින්. නවකථා කොච්චර ජනප්‍රිය වුණත් ඒවා කියවීමට පුස්තකාලයක් හෝ තිබුණේ නැහැ. රේඩියෝ තිබුණෙත් සීමිත පිරිසකට. අඩු මිලකට, ඉතාම පහසුවෙන් සොයාගත හැකි සහ ගම පුරාම අතින් අත යවියහැකි රස ගුලාව වූයේ චිත්‍රකතා පත්තරයයි. එහෙත් 90 දශකයේදී චිත්‍රකතා කලාවේ පිරිහීම සහ බිඳවැටීම සනිටුහන් කළා. මේ ලිපියේ අරමුණ ඊට හේතු විස්තර කිරීම නෙවෙයි.

පසුගිය වසර කිහිපය තුළ චිත්‍රකතා පත්තර කිහිපයක්ම වෙළඳපලට පැමිණියත් ඒ එකකටවත් වැඩි ආයුෂ තිබුණේ නැහැ. මියගිය කලාවකට යළි පණදෙන එක ලෙහෙසි පහසු කාරියක් නෙවෙයි. අනික චිත්‍රකතා කලාව රැකගන්න චිත්‍රකතා පත්තරයක් මිළදීගන්න චිත්‍රකතා කලාව රසවිඳි පැරණි චිත්‍රකතා රසිකයන් කිහිප දෙනෙකු සිටියත් එවැන්නන් පමණකින් චිත්‍රකතා ප්‍රකාශනයක් පවත්වාගෙන යන්න බැහැ. වෙළඳපළ බලවේගයන්ට පිටතින් කලාවක් පවත්වාගෙන යාමටනම් එක්කෝ රාජ්‍ය අනුග්‍රහය හෝ නැත්නම් පෞද්ගලික අංශයේ ආයෝජනය ලැබිය යුතුයි. ඒ දෙකම නැති නිසා සහ වර්තමාන පරපුරට ගැලපෙන ලෙස වෙනස්වීමට චිත්‍රකතා ශිල්පීන්ට නොහැකිවූ නිසාදෝ මෑතදී පටන්ගත් චිත්‍රකතා පත්තර සියල්ලම බිළිඳු වියේදීම මියගියා. අන්තර්ජාලයේ බලපෑම, ගුවන්විදුලිය, රූපවාහිනිය සහ කෙටි පණිවිඩවල ප්‍රවෘත්ති සැපයීමේ වේගවත්කම නිසා සති අන්ත පුවත්පත් සහ වාර සඟරා පවා පවත්වාගෙන යාම අභියෝගයක් වූ විටක මියගිය කලාවක් රැකගැනීම ලෙහෙසි පහසු කාරියක් නෙවෙයි.

විජය නිවසින් “සතුට” චිත්‍රකතා පත්තරය නැවතත් එළිදකිද්දීනම් සතුටු හිතුණේ ඔවුන්ට ලාභ ලබා හෝ නොලබා මෙය පවත්වාගෙන යාමට ආර්ථික ශක්තිය ඇති නිසා. එමෙන්ම ඔවුන් සතුව ඔවුන්ගේ විවිධ ප්‍රකාශන හරහා නොමිලේම ලබාගතහැකි ඉතාම ප්‍රබල ප්‍රාචාරක ජාලයක්ද පවතිනවා. අනික පාඨකයන්ට සතුට පත්තරේ දැනට ලංකාදීප බදාදා පත්තරයත් එක්ක නොමිලේම ලබාදෙනවා. ඒ නිසාම නව පාඨක පිරිසකට මේ නොමිලේ ලැබෙන චිත්‍රකතා පත්තරේ උඩින් පල්ලෙන් හරි කියවන්න හිතෙනවා. ඔවුන්ගේ හිත ඇදී ගියහොත් සමහරවිට “සතුට” වෙනම ප්‍රකාශනයක් විදිහට වෙළඳපලට පැමිණේවි. විජය නිවස “පරිගණක” සඟරාව එළි දැක්වුවෙත් මේ අයුරින්මයි. දැන් එය වෙනම වෙළඳපලක් සහිතව තනි ප්‍රකාශනයක් විදිහට පවත්වාගෙන යන්නේ බොහෝ කලක සිටන්. “සතුට”ටත් එවන් කලක් එනවානම් කදිමයි. ඒත් එය බොහෝ සාධක මත රඳාපවතින්න සිදුවෙනවා.

මුලින්ම චිත්‍රකතා කරුවන් අළුත් පරපුරට ගැලපෙන ලෙස කතා සහ චිත්‍ර ශෛලිය තරමකට හෝ වෙනස් කරගන්න වෙනවා. 70 සහ 80 දශකයේදී තිබුණ චිත්‍රකතා ආකෘතියම නැවතත් එළිදක්වන්න යනවානම් “සතුට”ටත් ළදරු මරණයක් ලැබීම වළක්වන්න බැහැ. තරූ, අරවින්ද, කුමාර වැන්නන් මේ වෙනස අවබෝධ කරගත් දක්ෂයන්. එහෙත් පැරණි චිත්‍රකතාකරුවන් බොහොමයක් ඔවුන්ගේ ආකෘතියෙන් පිට පනින්නට අකමැතියි.

දැන් “සතුට” පළමු කලාපය ගැන කතාකරමු. මුල් පිටුව අතිශයින්ම ප්‍රියජනකයි. ඇන්දේ තරූ වෙන්න ඇති. ඉතාම සුන්දර ගැටිස්සියක්ගේ පින්තූරයක්. ඒත් අනිත් චිත්‍රකතාවල චිත්‍රත් එකතු කර ඇති නිසා මුල් චිත්‍රයට අසාධාරණයක් වෙලා වගෙයි. ඒත් එක්කම අඩුම ගානේ මුල්පිටුවවත් ටිකක් දීප්තිමත් කඩදාසියක මුද්‍රණය කරන්න පුළුවන්නම් හොඳයි. සාමාන්‍යයෙන් විජය ප්‍රකාශන අනිත් පත්තර ඔක්කොටම වඩා හොඳ කඩදාසි භාවිතා කරන ආයතනයක්. “සතුට” පත්තරේටත් එවැනිම කඩදාසියක් භාවිතා කරනවානම් අගෙයි. පත්තරේ නොමිලේ බෙදන නිසා මුලදී ඒක පාඩුවක් වේවි. ඒත් අනාගතය ගැන සුබවාදී විදිහට හිතනවානම් මේක වියදමකට වඩා ආයෝජනයක් වේවි. මම දන්න විදිහට “සතුට” නිසාම දැනටමත් බදාදා ලංකාදීප පත්තරේ වෙනදාට වැඩියෙන් විකිණෙනවා.

අනිත් එක සතුටේ වර්ණ සංයෝජනය පිළිබඳ ලොකු ගැටලුවක් තියෙනවා. පිටු බොහොමයක් අඳුරුයි. මුද්‍රණ ශිල්පය මෙතරම් නොදියුණු ඒ කාලයේ වුණත් චිත්‍රකතා පත්තර බොහොම දීප්තිමත්. ඒ නිසා වර්ණ සංයෝජනය කරන අය මේ ගැනත් ටිකක් හිතුවනම් හොඳයි මම හිතන්නේ.

දෙවෙනි පිටුවේ ප්‍රගීත් අබේධීරගේ Thinකිං හොඳ ආරම්භයක් පෙනවනවා. නමුත් ඔහුගේ චිත්‍ර මීට වඩා හොඳට තිබුණා මුල් කාලේදී.

තලංගම ජයසිංහගේ “යකඩ ගෑනි” විකට කතාවක්. මැද පිටුවේ කාටුන් ඒකට අමතරව තවත් විකට කතාවක් අවශ්‍යද කියන එකනම් ප්‍රශ්නයක්.

ඇන්ටන් බී. පෙරේරා කවදත් බටහිර ගොපලු (cowboy) චිත්‍රකතා අඳින්නෙක්. “අඩියෝස් අල්වාරෙස්” සුපුරුදු ගොපලු කතා ආරම්භයකට සුදුසු අයුරින් පටන් ගන්නවා. වයසට ගියත් ඇන්ටන්ගේ චිත්‍රවල හෝ අකුරුවල ගුණාත්මකභාවය එලෙසින්ම පවත්වාගෙන යන බව පෙනෙනවා. ගොපලු කථාවලට ආගන්තුක වර්තමාන තරුණ තරුණියන්ට මෙය හොඳ පිවිසුමක් වේවි.

ඉන්ද්‍රජිත් රන්ජන්ගේ “මගේම ආදරයක් තිබුණා” ඉන්ද්‍රජිත්ගේ පැරණි කතා ශෛලියෙන් වෙනස් බව පේනවා. හැබැයි මම පෞද්ගලික ආසවනම් ඔහුගේ පැරණි ශෛලියට. විශේෂයෙන්ම ගම්බද සුන්දරත්වය පෙන්වූ “සඳා” වැනි කථාවලට.

තරූගේ චිත්‍රවලට මම කවදත් ආසයි. ජපානයේ “මන්ගා” සම්ප්‍රදායේ චිත්‍ර අඳින අපිට ඉන්න හොඳම චිත්‍රශිල්පියෙක් තමයි තරූ. තරූ නව යොවුන් වියේ ආදර කථාවලට සුදුසුම ශිල්පියෙක්. ඉතාම සුරතල් බොන්ක්කියන් වැනි කෙල්ලන් සහ දඟකාර කොල්ලන් අඳින්න තරූ තරම් හොඳ කෙනෙක් මම තවත් දැකලා නැහැ.

සුසිල් ජයන්තගේ “සකෝ” කාටුනයනම් කැමිලස් වගේ ශිල්පියෙක්ගේ අහලකින්වත් යන්නේ නැහැ. ඒත් ඉතිං අළුත් අයටත් හැදෙන්න කලක් යාවිනේ.

අනුර ශ්‍රීනාත්ගේ නමක් නැති තනි පිටුවෙන් නිමවෙන කතාව ආදර්ශමත්. අනුර මෙවැනි කතා දිගටම වෙනත් පත්තරවලට ඇන්දා. ඒත් ඔහුගේ චිත්‍රවල තත්ත්වය පහළයාමක්නම් පෙනෙනවා.

සරත්මධු කියන්නේ “චිත්‍රකතා ලෝකයේ රජු.” ඒත් දැන් වයස්ගත නිසාදෝ ඔහුගේ චිත්‍ර සහ අකුරුවල පෙර තිබූ ලස්සන දැන් නැහැ. අනික ඔහු තවමත් 70 ගණන්වල ආකෘතියෙන් බැහැරවෙලා නැහැ. ඒ නිසා ඔහුගේ කතා ඒකාකාරී බවක් තමයි පෙනෙන්නේ. චිත්‍රකතා ශිල්පියෙක් ලෙස ඔහුගේ කාලය ඉක්මනින් අවසන් වෙන බවක් පෙනුණත්, නැවත වතාවක් මහන්සි වුණොත් ආපසු පැරණි සුන්දර කාලයට පැමිණෙන්න ඔහුට හැකි වෙන්නත් පුළුවන්.

සිනෙත් බැද්දගේගේ “සිව්මකරුමයාගේ දෝණි” ඔහුට ආවේණික ගමේ කතාවක්. මම පුද්ගලිකවනම් සිනෙත් ප්‍රියකළ කෙනෙක් නෙවෙයි. ඒත් ඔහුට විශාල රසික පිරිසක් හිටියා.

ටිඩී අබේසූරියගේ “සන්නස” අතීත වීරකතාවක්. මෙවැනි කතා එකක් හෝ තිබීම චිත්‍රකතා පත්තරයකට වැදගත්.

අරවින්දගේ “වගුරුබිම” ආරම්භක අංගය නිසා වැඩි යමක් කිව නොහැකි නමුදු ඔහෙගේත් චිත්‍රවල ආකර්ෂණීය ගතිය අඩුවී ඇතිබව පේනවා.

අවසන් පිටුවේ ඇති නමක් නැති කතාව මහජන බැංකුවේ දැන්වීමක් බව පෙනෙනවා. පත්‍රයේ වියදම පියවා ගැනීමට වෙළඳ දැන්වීම් පළකිරීම ගැන විරුද්ධ වීමට අපට නොහැකි වුණත් මේ කතාව අඩංගු පිටුවේ “දැන්වීමකි” යන්නවත් සඳහන් කළානම් සදාචාරවත්. අනිත් එක වෙළඳ දැන්වීම් ඵලකරනවානම් ඒවාට ඉඩ ගැනීමට අනෙක් චිත්‍රකතා පිටු ගණන අඩු නොකොට අඩුම තරමින් පිටු 16ක් චිත්‍රකතා සඳහා පමණක්ම වෙන්කරනවානම් හොඳයි.

නවක චිත්‍රකතා ශිල්පීන් උනන්දු කරවීමට අඩුම තරමින් එක පිටුවක් හෝ වෙන්කර තනි කතාංගයක කථාවන් හෝ ලියන්නට, අඳින්නට ඔවුන්ට ආරාධනා කළානම් වටිනවා.

පැරණි වට්ටෝරුවේ වුණත් වීරයකුගේ කතාවකුත් එකතු කළානම් හොඳයි. යුනිකෝ, ටෝගා නිසාම චිත්‍රකතා පත්තර කියවූ පිරිසකුත් හිටියා.

මේ ලිපිය ලියන අතරතුරදී චිත්‍රකතා ලෝලීන් වන වයඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ ආචාර්ය මොහාන් සමරනායක සහ ප්‍රධාන ඉංජිනේරු වසන්ත සමරක්කොඩි, චිත්‍රකතා සංරක්ෂණය සහ නැවත ප්‍රචලිත කිරීමේ වර්තමාන පුරෝගාමියකුවන “නිමංසා” ආයතනයේ නිර්මාතෘ වසන්ත පරණවිතාන, චිත්‍රකතා කලාවේ අමතක කළ නොහැකි දායකත්වයක් ලබාදුන් කලාකරුවකු වන ජූඩ් ශ්‍රීමාල් මහත්වරුන්ට කතා කළා. ඔවුන්ගේ අදහස් දක්වීම්වලටත් බොහොම ස්තුතියි. මේ සමග පළකර ඇති චිත්‍ර දෙක ලබාදීම සඳහාත් වසන්ත පරණවිතානට විශේෂ ස්තුතිය හිමිවෙනවා.

අපි සැවොම බලා සිටින්නේ “සතුට” චිත්‍රකතා ලෝලීන්ට දිගින් දිගටම වින්දනය සහ ආනන්දය ලබදෙනතුරු. මේ උත්සාහයත් අතරමග නතරවුණොත් යළිත් ශ්‍රී ලාංකික චිත්‍රකතා දෙපයින් නැගිටවීමට හැකිවේදැයි සිතීමට අපහසුයි.

“සතුට” චිත්‍රකතා පත්‍රයේ සියලුම පිටු ස්ටෙප්ලර් කටු ගසා අමුනලා තමයි එන්නේ. ඒත් ඒ දවස්වල මෙහෙම කළානම් චිත්‍රකතා ලෝලීන් කැරලි ගහන්නත් ඉඩ තිබුණා. හේතුව එක්කෙනෙක් මුළු පත්තරේම කියවල ඉවරවෙනකල් අනිත් අයට ඉවසගෙන ඉන්න බැරි වුණ එක. ඒ නිසා පත්තරේ පිටු බෙදාගන්න පොරකනවා. ඒ තරම් පාඨකයන් චිත්‍රකතා පත්තරයට උනන්දුයි. ඒ නිසා “සතුටේ”ත් ඉක්මනට කටු ගලවන පාඨක පිරිසක් බිහිවේවා කියලා ප්‍රර්ථනා කරමු.

"සතුට" ප්‍රචාරක දැන්වීමක්

“සතුට” ප්‍රචාරක දැන්වීමක්

මාෂල් ටිටෝ – රතු හිතුවක්කාරයා – දිලීප ජයකොඩි

මාෂල් ටිටෝ - රතු හිතුවක්කාරයා - දිලීප ජයකොඩි

මාෂල් ටිටෝ – රතු හිතුවක්කාරයා – දිලීප ජයකොඩි

හිටපු අයෝමය යුගෝස්ලියානු නායක මාෂල් ටිටෝ ගැන කියවීමට සිතා සිටියේ බොහෝ කලෙක පටන්. ඒත් ඔහු සම්බධයෙන් කිසිම පොතක් අත පත් වුයේ නැහැ. එහෙත් පසුගිය මාසේ අහම්බෙන් දිලීප ජයකොඩිගේ පරිවර්තනයක් වූ “මාෂල් ටිටෝ – රතු හිතුවක්කරයා” නම් අපූරු පරිවර්තනය කියවන්න ලැබුණා. සාමාන්‍යයෙන් නුහුරු නමක් තියෙන ලේඛකයෙකුගේ පොතක් කියවන්න මම ටිකක් අකමැති වුණත් මේ පොත පලකරලා තිබුණේ විජේසූරිය ග්‍රන්ථ කේන්ද්‍රය මගින් නිසා හොඳ පොතක් විය යුතු යැයි පූර්ව නිගමනයකට ආවා. විජේසූරිය මහතා මෙතෙක් නරක පොතක් පලකරලා නැහැ මම දන්නා තරමට.

දිලීප ජයකොඩිගේ “මාෂල් ටිටෝ – රතු හිතුවක්කරයා” පරිවර්තනය කරලා තියෙන්නේ Jules Archer ගේ “Red Rebel; Tito of Yugoslavia” නමැති මුල් කෘතියෙන්. මෙය ඉතාම හොඳ පරිවර්තනයක් බව කිවයුතුමයි. සිංහල භාෂාව හසළ දැනුමකින් පාවිච්චි කරලා තියෙනවා වගේම ජයකොඩි ඉතාම සජීවී විදිහට අපිව පොතට බැඳ තබා ගන්නවා. අපිට දැනෙන්නේ ඇත්තටම අපිත් මාෂල් ටිටෝත් එක්ක යුගෝස්ලාවියානු සටන් බිමේ ඉන්නවා කියලයි. ලෝක යුද්ධ දෙකේදීම දුෂ්ට ජර්මන් හමුදාවලට එරෙහිව සටන් කරපු හැටි, ශීත යුද්ධ කාලේ සෝවියට් දේශයේ නායක ජෝශප් ස්ටාලින්ගේ ගෝරනාඩුවලට බිය නොවී යුගෝස්ලාවියාව මධ්‍යස්ථ රටක් විදිහට පවත්වාගෙන ඇමරිකානු ආධාර පවා ලබාගෙන ඉක්මන් සංවර්ධනයක් ඇති කරගත් අයුරු, නොබැඳි ජාතීන්ගේ සංගමයට මුල පිරූ අයුරු ඇත්තටම විශ්වාස කරන්නත් බැරි තරම් පුදුමයි. ඒත් පසු කාලෙක (ටිටෝගෙන් පසුව) යුගෝස්ලාවියානු ජනරජය සීසීකඩ කැඩී බිඳී ගිය අයුරු නම් කණගාටුයි. හරි හමන් දැඩි තීරණ ගත හැකි නායකයෙකු නොසිටියොත් අපේ රටට වුණත් මේ දේ පහසුවෙන්ම වෙන්න පුළුවන්.

දිලීප ජයකොඩි තවත් පොත් කිහිපයක්ම ලියලා තියෙනවා කියලා අන්තර්ජාලයෙන් දැනගත්තා. ඉදිරියට ඉඩ ලැබෙන විදියට ඒවත් කියවන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා.

Red Rebel; Tito of Yugoslavia - Jules Archer

Red Rebel; Tito of Yugoslavia – Jules Archer

My Secret Story of Unrequited Love on Valentine’s Day

Unrequited Love

Unrequited Love

I know I am not a professional in any form of arts. I love drawing, music, singing, dancing but never had the luxury of having a proper teacher for any of those fine arts. I did the drawing above when I was 23 years old. The girl in the drawing, I met in my early 20’s whom I admired immensely and also “loved” a lot, not because of her amazing beauty, but because of her charming smile and the refined qualities one can never expect from a young girl such as her. But I never let her know my innermost feelings or that I was interested in her. I did not want to lose her as a friend in case she happened to reject my love. She still doesn’t know I “loved” her and probably won’t know it till my death I guess. It is too late now anyway!!!  There’s something terribly tragic about unrequited love. Some have even ended their lives over it. Yet in a sense what could be more romantic? An “untried” love is virtually without limits precisely because, never really having begun, there’s been no time for disillusionment to set in. The beloved — frequently distant, uninterested, unavailable, or unapproachable — can remain an object of indefinite idealization. For there are few subjects as peculiarly subjective, or ambiguous, as love in general — and unrequited love in particular.

As a lover it’s difficult not to project your boundless feelings of fondness onto the beloved. But when it becomes blatant that these feelings aren’t recognized—and if so, certainly aren’t reciprocated — the ensuing disappointment and hurt can be immeasurable. The famous line, “She doesn’t even know I exist,” is so familiar because the experience itself is so common. Which one of us hasn’t at some time experienced the pangs of a love that’s not reciprocated?

It’s no wonder that so many poets have written about unrequited love. For when their emotions have become so overwhelming, so agitating, anxiety-laden, or consuming, how could they not be driven to search for just the right words, images, and metaphors to express — or better, release — such intense feelings?

The song I have copied on the attached page is a ‘Hindi’ song sung by legendary singer Kishore Kumar in the film “Kalakar” which was released in 1982 – 10 years after I was born. The song is “Neele Neele Ambar Par” and it is still popular and there are some new remixed versions too. But I feel the original sung by Kishore is the best and the guitar music in this song was amazingly creative and beautiful. I tried to learn to play guitar, just to be able to play the long guitar music in this song, but had to give it up as I discovered that I have not aptitude for stringed musical instruments. Earlier I have tried the sitar, esraj and violin with not much success, so I gave up all and stayed with electronic organ.

I found the Hindi lyrics of this song in a Sri Lankan youth’s weekly and it had a Sinhalese translation too. All I did was translating the Sinhala version into English with the limited English knowledge I had when I was 23 years old. I would have done very much better if I did the translation today, but I will stay with what I wrote at first. It won’t make any sense by upgrading it with the newly found language skills I possess now. Although with flaws, I prefer the first translation as it came from deep within my soul.

(Like it happens with most of the nostalgic songs such as this, the original video from the movie does not do the justice to your imagination.)

This will not be of much importance to my readers, but to me it’s of great consequence and importance. The scanned page is now old, torn, disfigured and discolored. But can’t help it. I found it recently in a heap of old documents that were still intact in an old box.

In fact, I drew this picture to present it to the girl that I have mentioned in this article but, I could not muster the courage to give it to her. I am not certain that I regret for not doing so or just be content that it kept in an old box without giving her as unreciprocated love is always sweeter till death. Maybe even after death for that matter.

Anyhow, here are the best quotations I could find about unrequited love. I think you’ll find them not only suggestive, but evocative as well.

  • “To burn with desire and keep quiet about it is the greatest punishment we can bring on ourselves.” ~ Federico García Lorca, Blood Wedding
  • “Unrequited love does not die; it’s only beaten down to a secret place where it hides, curled and wounded. For some unfortunates, it turns bitter and mean, and those who come after pay the price for the hurt done by the one who came before.” ~ Elle Newmark, The Book of Unholy Michi
  • “Every broken heart has screamed at one time or another: “Why can’t you see who I truly am?” ~ Shannon L. Alder
  • “Unrequited love is the infinite curse of a lonely heart.” ~ Christina Westover
  • “When unrequited love is the most expensive thing on the menu, sometimes you settle for the daily special.” ~ Miranda Kenneally, Catching Jordan
  • “Unrequited love is a ridiculous state, and it makes those in it behave ridiculously.” ~ Cassandra Clare
  • “He could remember all about it now: the pitiful figure he must have cut; the absurd way in which he had gone and done the very thing he had so often agreed with himself in thinking would be the most foolish thing in the world; and had met with exactly the consequences which, in these wise moods, he had always foretold were certain to follow, if he ever did make such a fool of himself. ~ Elizabeth Gaskell, North and South
  • “If music be the food of love, play on, give me excess of it; that surfeiting, the appetite may sicken, and so die.” ― William Shakespeare, Twelfth Night
  • “I have to admit; an unrequited love is so much better than a real one. I mean, it’s perfect… As long as something is never even started, you never have to worry about it ending. It has endless potential.” ― Sarah Dessen, The Truth About Forever
  • “One is never too old to yearn.” ~ Italian Proverb

(The blurred picture on the top right side is me on the railway bridge just opposite “Madol Doowa” in Koggala. My friend Amal Bopage captured this and I don’t have any of those pictures with me now.)

I never knew today was Valentine’s Day when I got the editing support for the above write up from my  friend, Mr. Lionel Balasuriya, California, the USA last night. It was he who reminded me of the importance of the day hence it would be ideal to post this today.

Nile Nile Ambar Par Chand Jab Aaye – Hindi Lyrics in Romanized English

Song: Nile Nile Ambar Par Chand Jab Aaye
Movie: Kalakaar
Singer: Kishore Kumar
Lyricist: Indeevar

Nile nile ambar par chand jab aaye, pyar barsaye hamko tarsaye
Aisa koyee sathee ho aisa koyee premee ho, pyas dil kee bujha jaye

Nile nile ambar par chand jab aaye, pyar barsaye hamko tarsaye
Aisa koyee sathee ho aisa koyee premee ho, pyas dil kee bujha jaye
Nile nile ambar par chand jab aaye, pyar barsaye hamko tarsaye

Oh… unche unche parvat jab chumate hain ambar ko
Pyasa pyasa ambar jab chumata hai sagar ko
unche unche parvat jab chumate hain ambar ko
Pyasa pyasa ambar jab chumata hai sagar ko

Pyar se kasne ko baaho me basne ko
Dil meraa lalchaye koyee toh aa jaye
Aisa koyee sathee ho aisa koyee premee ho
pyas dil kee bujha jaye

Nile nile ambar par chand jab aaye,
pyar barsaye hamko tarsaye

Oh… thande thande jhonke jab baalo ko sehlaye
Tapatee tapatee kirane jab gaalo ko chhu jaye
thande thande jhonke jab baalo ko sehlaye
Tapatee tapatee kirane jab gaalo ko chhu jaye

Saanso kee garmee ko hatho kee narmee ko
Meraa mann tarsaye koyee toh chhu jhaye
Aisa koyee sathee ho aisa koyee premee ho
Pyas dil kee bujha jaye

Nile nile ambar par chand jab aaye,
pyar barsaye hamko tarsaye

Hey… chham chham karta sawan bundo ke ban chalaye
Satrangee barsato me jab tan man bhiga jaye
chham chham karta sawan bundo ke ban chalaye
Satrangee barsato me jab tan man bhiga jaye

Pyar me nahane ko dub hee jane ko
Dil meraa tadpaye khwab jaga jaye
Aisa koyee sathee ho aisa koyee premee ho,
pyas dil kee bujha jaye

Nile nile ambar par chand jab aaye,
pyar barsaye hamko tarsaye
La la la…………

සිංහල පරිවර්තනය
(මෙය කවරකු විසින් පරිවර්තනය කළාදැයි නොදනිමි.)

ආදරයේ කිමිදීමට මා සිත ආශා කරයි

මේ නිල්වන් අම්බරයේ සඳ නැග එනවිට,
ආදරයේ වැසි වසීවී – මා සිත කැළඹේවි.
හදෙහි ආදර ගිනිදැල් නිවිය හැකි,
කිසියම් සහකාරියක් සිටීද?
පෙම්වතියක් සිටීද?

මේ උස්වූ කඳුවැටිය අම්බරය සිපගන්නාවිට,
පිපාසිත අම්බරය සාගරය සිපගනීවී.
ආදරයේ කිමිදීමට – දෑතේ වෙලීමට,
මා හද ආශා කරයි.
එවන්නියක සිටීනම් පැමිණේවා.

සිසිල් සුළං රොදක් කෙස්කළඹ පිරිමදිනවිට;
උණුසුම් හිරුකිරණ කොපුල් පිරිමදිනවිට;
උණුසුම්වූ සුසුම්, සුසුම් හෙළනවිට;
සියුමැලි දෑතක පහස විඳීමට මා සිත ආශාකරයි.
එවන්නියක සිටීනම් මා වැළඳගන්න.

ගී ගයන වලාවෝ වැහිබිඳු හීසර එවාවි,
දේදුනු තුළින් පතිතවන වැහිබිඳුවලින්,
ගතසිත පුබුදු කරාවි.
ඒ මල් වැස්සේ තෙමීමට – ආදරයේ කිමිදීමට,
මාසිත ආශා කරයි.
මෙවන් සිහින මාසිත තුළ බිහිවේවි.

My Feeble English Translation

My Heart Long for Dive in Love

When the moon is rising in this azure sky,
It’ll rain the rain of love – my mind will panic.
Is there a partner – or a lover,
To put out the flames of love in my heart?

When the high mountain range kisses the sky,
The thirsty sky will kiss the sea.
My heart long for,
To dive in love – to touch the hand,
If there is one such, let her come.

When a cool breeze touches my hair,
When the warm sunrays kiss my cheeks,
When the warm sighs sigh,
My mind will like to feel the pleasure of a soft hand.
If there is one such, embrace me.

The singing clouds will send the arrows of raindrops.
I’ll be freshened,
By the raindrops that fall from the rainbows.
My mind will like,
To get wet in that drizzle – to dive in love.
Such dreams will be born in my mind.
(August 23, 1995)

Recounting the Five Lucky Misadventures in My Two-Score-and-Ten Years of Bike Hikes in Sri Lanka

Nanda Wanninayaka on Bajaj Pulsar 200 (A file photo)

Nanda Wanninayaka on Bajaj Pulsar 200 (A file photo)

I have been riding motorbikes for over 30 years now. It is the most fascinating pastime for me, maybe next to horse-riding. (It is too early to take horse-riding a pastime because I don’t own one, not yet.) I started motorbike riding with a Honda C70 model motorbike my eldest brother bought for the family and then went into riding other models the friends use too. I bought my first motorbike, a stunning Bajaj Pulsar 200, made in India, the talk of the town those days and then kind of downshifted it to Bajaj Pulsar 150 in a folly without a valid reason. That unlucky Bajaj Pulsar 150 is now rusting away in a garage after it faced its second terrible accident. (First one happened by my brother-in-law.) I am hoping to salvage it by spending another 30,000 (195 USD) to 40,000 LKR (260 USD.) Let’s see how it goes.

What follows is the narrative of the five major bike accidents I met with still lived to tell the five successive stories.

First Misadventure

The first mishap took place when I was still in my teens and had not even been licensed to ride a motorbike. I was riding my eldest brother’s Honda C70 with my younger brother, Aruna as pillion. We were riding on the Suriyadamana Road.  I was as thrilled and free as a bird as this was a time I could enjoy daredevil things away from the watchful eyes of my other elder brother (Upali Aiya) who was hot-tempered and would be mad if he saw how fast I rode. With both Aruna and I frenzied with the new-found freedom, I was on the top speed and was singing “Zindagi Ek Safar” (the famous Bollywood song superstar Rajesh Khanna sang while riding the bike with his screen sweetheart on the pillion in the movie Andaz) as this was the song that surrounded my mind whenever I sped on a motorbike. The Sinhala language song of the same tune was also popular with charismatic Sri Lankan superstar Vijaya Kumaranatunga as the lead role.

The frenzy did not last that long. There was a sharp bend when you passed the public cemetery and I had no control at all when I tried to negotiate the corner and the bike got almost airborne and the rider and his pillion unceremoniously landed up on a heap of coconut leave decorations that had been used for decorations in a cemetery ceremony a few days earlier. I knew I was unharmed and was not sure if my younger brother was. He was not to be seen. It was then he, too, emerged from the heap of coconut thatches decorations and found to be unhurt. Maybe we both were saved because the heap of coconut thatches absorbed the impact and cushioned us. The bike’s front was damaged a lot and we could still manage to ride home the disfigured bike. I was waiting to see my elder brother going into a rage and barge at me but au de contraire, a calm elder brother told us just to be careful next time. This was the first big accident I had with a motorbike.

Second Misadventure

Nanda and Gayani

Nanda and Gayani (A file photo)

I was newly married and the nuptial couple were proceeding from the hilly and cool Badulla, or in other words, my better-half, a small-time beauty if I may classify her so, and I were on my younger brother Aruna’s Bajaj Pulsar 180 bike. Road from Badulla via Mahiyanganaya and Polonnaruwa was not in an acceptable state of repair those days but we so far had no problem even though I rode at top speed. We stopped several times on the way for snacks and meals and it was a beautiful sunny day with a gentle breeze – ideal condition for biking. Road was long yet I wasn’t tired and my better-half, too, enjoyed the ride in the pillion. I had been advised by several people not to take such long bike rides and instead use the public transport which was less expensive and less risky. But I was (and am) not the one who pays heed to others, especially in things related to my favorite hobbies. We started early from Badulla’s salubrious hills and it was around afternoon when we reached Habarana, the lush monsoon jungles. From Habarana to Anuradhapura, the marvel of ancient civilizations besides being my native territory, we came even faster because the desired destination, Mahawilachchiya, my native village, was closing in. We thought of taking the road passing Anuradhapura Air Force Camp (aka Northern Camp) and there was a bend of which no notice was taken by me as the corner materializing ahead seemed insignificant compared to the large number of bends we had just been negotiating all along the winding stretches I took from the mountainous Badulla to Loggal Oya on the plains. So, I misjudged that this was something very simple and too small to be treated as a noteworthy bend but the bend thought otherwise. It gave such a resistance and bike took its own control as gravity dictated, and not my frantic anti-gravity inputs to control the machine. It somewhat veered and a kind of careened and dragged itself on the tarmac and my precious cargo, the pillion passenger was thrown asunder from the bike first and me next. When I collected my senses in a rather dizzy way, I first looked at my wife to see if she were unharmed and beheld she was sedentary on the middle of the road and laughing out loud as she used to be. We both were all right saving some bruises in me and the bike was only slightly damaged. One has to be really in the good books of the providence above, to be able to walk away unharmed from such a grave mishap caused by sheer disrespect for Sir Isaak Newton’s laws of gravity.

Third Misadventure

Abhilash Wanninayaka

Abhilash Wanninayaka (A file photo)

The other day, in 2010 I was riding my own Bajaj Pulsar 200 Rocket and I was impatient as I was to see our one and only son, Abhilash after some time. My being emotionally overly eager to be with the child eclipsed my thoughts focusing solely on the bike’s controls and the traffic on the road from Isurupaya, Battaramulla in the metropolis to sub-urban Ja -Ela where my son lived with his mother. I was day-dreaming how to take the child in my arms, take him on the bike, tell him bedside stories at night, and so on. But I was still riding between Borella Junction, a principal roundabout in Colombo city, and the Welikada signal lights. All of a sudden, the bike back-ended a car and it was all my fault as I was behind the car and lucky for the car, nothing much happened as it had a strong buffer. I fell off the bike and could not get up till the driver in the car stopped it and came and gave me a helping hand. I explained to the driver my reason to speed and he being a, considerate man let me go without making a big fuzz out of it. It was a drizzly evening and I should have known better how to ride in such a wet weather condition. Besides, roads in Colombo are perennially greasy due to constantly leaking fuel from vehicles and one should be extremely cautious when riding or driving on Colombo’s metropolitan roads.

Fourth Misadventure

Real Michael Jackson, till I find a photograph of my friend "Local Jackson" I will use this for this post.

Real Michael Jackson, till I find a photograph of my friend “Local Jackson” I will use this for this post.

This was the most bizarre accident I met with. It happened in 2016. To begin with this episode, I could safely say that the great greedy Greek divine, Bacchus has failed to impose a bacchanalian lifestyle upon me. I partake in intoxicating spirits very rarely, and only if a good company is found at that, and I possess enough courage to say no to any drinking party if I am not in the right mood or if I think the company incompatible with me as far as imbibing is concerned. But on this particular day I was silly enough to drink with Sampath (aka Michael Jackson, due to his Jackson mania and Jackson imitations in his youth) during the bright day light, and that is a thing I never do. He brought some strong alcohol and I am a person who hardly get drunk even with the toughest stuff. I hear this is not something to brag about when it comes to drinking and the ones who do not get intoxicated easily have stronger livers and kidneys to filter away the toxic material that is alcohol various denominations of which were apparently invented and made use of among warring peoples. Despite its somniferous medicinal quality of inducing sleep, its misuse can make imbibers go berserk with its narcotic characteristic anesthetizing the drinker to commit inhuman acts, and it is what the wise say and I, am one such. (Once, at my nephew’s wedding I drank a little more than half of a bottle of hard liquor at Ranorawa, a small hamlet in Anuradhapura, and had a lavish meal and followed by a good shower to cool down the stuff running in my circulation and rode my Bajaj Pulsar 200 up to Kahathuduwa, Piliyandala via Puttalam road, some 220 kilometers and did not have any hiccup on the long ride since I was as fit as a fiddle even after gulping down such a big amount of tough stuff.) However, after the drinking session with ‘Jackson’ he implored me to have lunch with him but I declined and started to ride back home, Mahawilachchiya. It is said that one should not drive without having a meal and get exposed to the wind after a drink as both the acts catalyze the intoxicating process. I brushed off such talks and continued riding. I started feeling sleepy while riding but was okay till Oyamaduwa Junction and took the roundabout properly and all I could remember from there was that the speedometer marked a lot more than 100 kmph and I was on a daze. Bang! I heard I was hitting something big and hard and I was thrown off onto the right side of the road and the bike was on the left side of the road. To make things a comedy of errors, I fell asleep soundly just after the accident. Then I could remember a Buddhist monk coming and helping me to stand up and asking if I needed any medical attention. I said no and thanked the monk for helping. In fact, what had happened was that there was a used-up barrel of tar, filled with soil and placed on the middle of the road to prevent vehicles getting into trouble by falling into the big pot hole created in the middle of the road, during floods. It had been marked with yellow stripes but I was in a differently luminous world by that time and did not have the sobriety sense to see it. I broke my collarbone (which had already been fractured by another silly fall while riding inside a garden at a speed less than 5 kmph) and still I am deprived of playing cricket, my favorite game, for two consecutive years due to this fracture.) After this, I decided never to drive drunk even if I feel totally comfortable. It is putting others’ lives in danger than that of mine. Moreover, I decided not to drink alcohol except Wild Apple beer, which was introduced to me by a foreign friend of mine which is quite harmless and not bitter like other brands of beer. Thus, I have said goodbye all other alcoholic beverages.

Fifth Misadventure

Nanda Wanninayaka on Bajaj Pulsar 150 (A file photo)

Nanda Wanninayaka on Bajaj Pulsar 150 (A file photo)

The fifth and the most recent accident was inevitable and it happened on October 22, 2017. I knew it even before I mounted the iron horse that fateful day. I wanted to go to Colombo to submit my visa application for the then impending trip to Ecuador. But I was never ready for this as I did not feel fit enough for such a ride. You could say that I should have taken public transport if I was not comfortable with it but even if I did, I would still have knocked down by a vehicle even while walking that day as I was never fit or ready for this day. I wanted a good night’s sleep but my elder sister, who worries about me much more than I or anyone else on earth does, kept nagging me that I should come back from Ranorawa the previous evening and go to Colombo the next day. I was annoyed as I wanted to rest at Ranorawa with my other sister and her children and the cute grandchild but it was not to be due to constant coaxing from my sister. So, I had to forget everything and retrun to Anuradhapura the same evening and without a good rest or sleep had to ride to Colombo, 200 km far down, early morning the next day. I passed Dambulla (64 km), Kurunegala (110 km), Alawwa (132 km), and I was surprised why I didn’t still have the inevitable accident! Because I knew it would happen and it was inevitable. Passed Warakapola (147 km,) Weweldeniya (148 km) and Nittambuwa (157 km), still I was riding but knew it was imminent. Opposite Imbulgoda (168 km) fuel station, I saw a small sign board on the road side saying that they sell Katu Anoda (Prickly Custard Apple) juice and I went ahead, turned to the other side of the road and came back to the fruit juice stall by turning the bike the proper way. Bang!!! That was all what I heard and the thud was so strong it made me deaf for a while and I felt I was rolling with the bike several times round by round and then it stopped right on my chest. (While I was rolling, all that came to my mind was if I died or got crippled, what would happen to my son?) I could not move a muscle as the whole weight of the iron horse was on my body. People around later said that they thought I was done for! Anyway, I gathered the strength and tried to move the bike off my chest and then a few people who gathered there helped me. They were furious about the school bus driver who hit me from behind for the simple reason that he could not control his speeding and they were trying to harass him. I told the people to see if the kids in the school bus were hurt first. Luckily, they had survived the jerk and were unhurt. Having heard the news, the owner of the bus also came to the spot and asked if I should be taken to a hospital. I told him that I was not that hurt at that moment and there was less pain but the pains would increase by the evening for sure. Scruples notwithstanding, I rather let them leave the scene of accident or rather a traffic crime (where in fact both parties were guilty) because if this case were to be reported to the police the poor bus driver (his wife had just delivered a baby a few days back according to the driver) would have to lose work for a few days. Besides, I was to go to Ecuador and the last thing we both wanted was a court case dragging sine die. Therefore, we settled the case amicably and the bus owner gave me 20,000 LKR as damage – that was all what he could muster and I accepted it even though I knew already this would cost me a little fortune when I go to the repairer. A real gentleman, a Grama Sewaka (a village headman) called Mr. Wipula Jayawardhana who was extra helpful in assisting me after the accident took me to his home and gave me food and accommodation for the night. This is the typical Sri Lankan hospitality that is displayed anywhere in Sri Lanka. My condition worsened by the evening and I had to return home the next day and the bills of medical checkups alone cost me around 15,000 LKR (97 USD.) And the cost of replacing the digital meter of the bike alone costs 15,000 LKR (97 USD) and I am not sure when I would be able to afford to repair the bike.

The Sixth Misadventure – to be or hopefully not to be

This is yet to happen and let’s hope that I would stay alive to report it. Anyway, now I am extra careful in riding motorbikes mainly because I either borrow or hire bikes now. I am not too sure if I would have the same patience once I mount my own bike will be back after the repairs.

A selection of motorcycle safety URLs (Thanks Sunil Rutnayake for these links and editing my post.)…/helmet_manual.pdf

ප්‍රාදේශීය සභා, පළාත් සභා සහ පාර්ලිමේන්තු ආසන වෙන්දේසි කරමු.

මම දේශපාලනය ගැන යම් හෝ අදහසක් ඇතිකරගත්තේ ජනාධිපති ජේ. ආර්. ජයවර්ධන යුගයේ සිටය. මා ඉපදුණේ 1972දී නිසාත් ජයවර්ධන මහතා අගමැති වූයේ 1977 නිසාත්, මහවිලච්චියේ “ගිනිපෙට්ටි පාලමේ” අදටත් දැකිය හැකි ජනතා විමුක්ති පෙරමුණෙන් 1982 ජනාධිපතිවරණ කාලයේ නොමැකෙන අයුරින් ලියන ලද බව සැළකෙන “මිනීමරු ජේ. ආර්. පන්නමු” යන වැකියත් නිසාත්, ගුවන් විදුලියෙන් සහ (පසු කලෙක රූපවාහිනියෙන්) නිරතුරුවම ඇසුණේ, දැක්කේ ජේ. ආර්. ගේ කතා සහ රුව නිසාත් ඔහු ගැන මට ඇත්තේ නොමැකෙන මතකයකි. ඔහු දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ ජනාධිපති ධුරයේ සිටි නිසා මගේ හෝඩියේ පන්තියේ සිට අඹ යහළුවා වූ නවරත්න බණ්ඩා එකල හිතුවේ ජේ. ආර්. යනු පුද්ගලයෙක් නොව තනතුරක් බවය. 1982 ජනාධිපතිවරණය ආසන්නයේ ඔහු මගෙන් ඇහුවේ මේ සැරේ “ජේ. ආර්. කම” කාට යනු ඇතිද යන්නයි.

1982 සිට මේ වනතුරු විවිධ මැතිවරණ රාශියක් පැවැත්වුණ අයුරු මට හොඳින් මතකය. ජේ. ආර්. විසින් ඇතිකළ තක්කඩි පාලනය සහ දූෂිත මැතිවරණ ගැන මට හොඳින් මතකය. ප්‍රේමදාස මහතා ජයග්‍රහණය කළ 1988 ජනාධිපතිවරණය කැරලිකාරී ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ විසින් ජනතාවට තහනම් කළ අයුරු සහ මගේ උසස් පෙළ පන්තියේ මිතුරකු වූ කහටගස්දිගිලියේ හේමන්ත ඡන්ද බලයවත් නැති කොලුගැටයකුව සිටියදී, ජනාධිපත්වරණය දින වෙනත් ගමනක් යනවිට “දේශප්‍රේමී ජනතා පෙරමුණ” විසින් පනවා තිබූ “මුලින්ම ඡන්දය ප්‍රකාශ කරන දස දෙනාට වෙඩි තියනවා” යන මිනීමරු නීතිය නිසා වැදුණ වෙඩි පහරකින් අදටත් කකුලක් කොර ගහමින් යන හැටිද මතකය. අනුරාධපුරයේ සිටි යූ. එන්. පී. යේ තක්කඩි දේශපාලකයන් විසින් මැතිවරණ දිනවලදී මුදාහල භීෂණය නිසා කොතරම් මිනිසුන් වෙඩි පහරකා මිය ගියාද, තුවාල ලැබුවද යන සංඛ්‍යාලේඛන කොතැනක හෝ වාර්තාකර තිබේදැයි මම නොදනිමි.

ප්‍රේමදාස ජනාධිපතිවරයාගේ අකල් මරණයත් සමග පිං ජනාධිපතිකමක් ලැබුණ ඩී. බී. විජේතුංගගේ කාලයේදී බැරිම තැන යූ. එන්. පී මදකිපුණු අලියාට අන්තිමට චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග ඉදිරියේ දණනමන්නට සිදුවිය. “නෙළුම් කුමාරිය” සහ සාමයේ සංකේතය වූ චන්ද්‍රිකා ජනාධිපතිනිය වූ පසු වැඩි කලක් නොයාම පැවැත්වුණ කුප්‍රකට වයඹ මැතිවරණය නින්දිත ලෙස මහ දවල් කොල්ලකෑ හැටි ඔබට අමතක නැති යැයි සිතමි.

2005 දී දේශපාලනිකව ඉතාම අවාසි සහගතව තත්වයක සිටි එවකට අගමැති මහින්ද රාජපක්ෂ (කියන පරිදි කොටි ත්‍රස්තවාදීන් සමග ගිවිසුමක් ගසා හෝ) ඉතා සුළු බහිතරයකින් ජනාධිපති වූ ආකාරයත්, ඉතාම නිර්භීත ලෙස සහ මෝඩ ලෙස (වෙනම පැහැදිලි කළ යුතුය.) යුද්ධය දිනා ටික කලකින්ම ජනතාවට එපා වූ අයුරුත් ඔබට මතකය. සිය සෙල්ලක්කාර පුතුන්ගේ තුන් මෝඩ වික්‍රමයන් (adventures of the three idiots) සහ අඩුම තරමින් එක සහෝදරයකුගේ හෝ (කළ බව කියන) රාජ්‍ය දේපල කොල්ලකෑම සහ අසීමිත කොමිස් ගැසීම් නිසා වෙලාවටත් කලින් ගෙදර යාමට රාජපක්ෂ මහතාට සිදුවිණි. අන්තිමට දැන් ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේනද සියල්ලම තමන්ට එදිරිව සිටියදී (against all odds) ඉතාමත් අපහසු ජනාධිපතිවරණයකින් ජයගෙන දැනට එම පදවිය දරයි.

මේ කෙටි ඉතිහාසය ඔබට මතක් කළේ වෙන කිසිවක නිසා නොව මගේ පහත දැක්වෙන කෙටි ෆේස්බුක් සටහනට ප්‍රතිචාරයක් ලෙස ඡන්දය ප්‍රකාශ නොකර සිටීමේ භයානක කම ගැන මට තාර්කික උපදෙස් දුන් හිතවතියකගේ ප්‍රතිචාරයට මම ලියන්නට උත්සහ කළ පිළිතුර දුරදිග යාම නිසා වෙනම බ්ලොග් ලිපියක් පළකළ යුතුයැයි සිතුණ නිසාය. මෙන්න ඒ මගේ ෆේස්බුක් සටහන.

“මහවිලච්චියේ ප්‍රාදේශීය සභා ඡන්ද උණුසුම.


මේ මහවිලච්චියේ තාවකාලික දේශපාලන පක්ෂ කාර්යාල දෙකක්. තියෙන්නේ බෝගස් හන්දියේ. එකිනෙකට මුහුණලා තිබුණත් තවමනම් “අං පටලවාගෙන” නැහැ. (අපහාසයට ලියූවක් නොවේ “lock horns” යන ඉංග්‍රීසි යෙදුමේ සෘජු පරිවර්තනයකි. | no offense meant. Just the direct translation of the term “lock horns.”)

මේ පින්තූරවල ඉන්නා කිසිම කෙනෙක් මා හඳුනන්නේ නැත. හඳුනාගත්තත් ඔවුන්ට මගෙන් වැඩක් නැත. මම තවදුරටත් මහවිලච්චියේ ඡන්ද දායකයකු නොවෙමි. මම මහවිලච්චියේ ඡන්දදායකයකු වුවත් මම ඡන්දය පාවිච්චි නොකරමි. මා ඡන්දය පාවිච්චි කළ එකම අවස්ථාව 2005 ජනාධිපතිවරණයයි. විනාශකාරී යුද්ධය අවසන් කළ හැකි යයි සිතූ අපේක්ෂකයාට ඡන්දය දුන්නෙමි. ඔහු එය හොඳින් හෝ නරකින් ඉටු කළේය. ඊට පසු මගේ ඡන්දයෙන් කාටවත් පලක් නැති බව දැනගත් හෙයින් ඡන්දය දීමෙන් වැළකී සිටින්නෙමි.”

මීට එම මගේ හිතවතිය දුන් ඇයගේ ප්‍රතිචාරය මෙතන පලනොකරන්නේ ෆේස්බුක් යනු වැසුණ වපසරියක් (closed environment) තුළ සිදුවන ක්‍රියාවලියක් නිසාත්, එම වැසුණ වපසරිය තුළ ඇය තැබූ සටහන මෙහි පළකිරීම සදාචාර විරෝධී යයි හිතෙන නිසාත්ය.

කෙසේ හෝ, මම මුලින් ලියූ කෙටි මැතිවරණ ඉතිහාසය ඔබ හොඳින් විශ්ලේෂණය කළහොත් ඔබට දැනෙන්නේ මැතිවරණ වලදී ඡන්දදයකයන් ඒ සඳහා වැය කරන කාලය සහ රටක් ලෙස මැතිවරණ පැවැත්වීමට වැය කරන විශාල ධනස්කන්ධය සැබවින්ම බලාපොරොත්තු ප්‍රතිඵල ලබාදේදැයි සිතාබැලීම වටින බවයි.

ඔබ කැමති (හෝ අඩුවෙන්ම අකමැති) පුද්ගලයන් හෝ පක්ෂයන් බලයට පත්කළ පසු 1948 සිට මේ දක්වාම බලයට පත්වූ පුද්ගලයන් සහ පක්ෂ ජනතා කැමැත්ත හෝ මැතිවරණ පොරොන්දු ශත පහකට මායිම් නොකරන බව ඔබට පැහැදිලිවම දකින්නට පුළුවන. ජේ. ආර්. ජයවර්ධන වරක් පැවසුවේ “ මම මිනිසුන්ට ඇහුම්කන් දෙනවා, හැබැයි මම කරන්නේ මට ඕනේ දේ.” (I listen to people but I do what I want.) මෑත කාලයේදී නෙළුම් කුමාරියගේ සිට සුපිරිසිදු මහත්මයා (Mr. Clean) දක්වා අයත් ඊට පහළින් ඇමති, මැති, පළාත් සභිකයන් සහ ප්‍රාදේශීය සභිකයන් කරන්නෙත් මෙයම නොවේද?

මේ සියල්ල සලල්කිල්ලට ගත්කල මගේ සීමිත දේශපාලන සහ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා දැනුමත් සැලකිල්ලට ගත් කළ මට හැඟෙන්නේ නිකං අපරාදේ ජනතා මුදල්, කාලය සහ සම්පත් විනාශකර මැතිවරණ පවත්වනවාට වඩා වඩාත් වැඩදායක වන්නේ පහළම මට්ටමේ සිට ඉහළම මට්ටම දක්වා සියලු මැතිවරණ වෙනුවට එම සභිකයින්ගේ තනතුරු වෙන්දේසි කර වැඩිම ගණුම්කරුවාට ලබාදෙන එක වඩාත් වැඩදායී සහ කාලෝචිත බවයි. මෙය කියවන ඔබට තදවීමට පුළුවන. “ජනතා පරමාධිපත්‍ය” වෙන්දේසි කළ හැකිද යන්න ඔබ ප්‍රශ්න කළ හැක. ඒත් ඔබ මම දෙදෙනාම දන්නා කරුණ නම් එහෙම කෙහෙම්මලක් තිබුණානම් මහබැංකු කොල්ලය වැනි මගෝඩි වැඩ කරන විට ඔබට ඔවුන්ට දඬුවම් කිරීමට නොහැකිවුවත් ගෙදර යැවීමට වත් හැකි විය යුතුය. සුපිරි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී බලතල තිබෙන රටවල එහෙම වෙන බව ඔබ දන්නවා ඇත. මෙය recall election (also called a recall referendum or representative recall) ලෙස ස්විට්සර්ලන්තයේ හැඳින්වේ.

ඔබ පත්කරන ජනතා නියෝජිතයන් කරන්නේ ඔබේ කැමැත්ත හෝ අකමැත්තට ඉටුකිරීම පසෙක තබා ගමේ බෝක්කුවේ සිට මහා පරිමාණ ව්‍යපෘති දකවා සියලුම දේවල් ව්‍යාපාරික අරමුණුවලින් අනුව බව අපි දැන් හොඳින් පසක් කරගෙන සිටිමු. ඉතිං නැති ජනතා පරමාධිපත්‍යයක් ගැන කයිවාරු ගහනවා වෙනුවට මම යෝජනා කරන පරිදි ප්‍රසිද්ධ වෙදෙසියේ ඉහත තනතුරු වෙන්දේසි කර ඒ මුදල (කොල්ල කනබව දැන දැනත්) මහා භාණ්ඩාගාරයට යවා ඉහළ ලංසු තැබූ අයට බලය දී දැන් මේ ඉන්නවා වගේම බලාසිටිනු හැර අපට කළ හැකි යමක් තිබේද? ප්‍රසිද්ධ වෙන්දේසියේදී අනිවාර්යයෙන් මුදල් විසිකළ හැකි අය බලයට පත්වනු ඇත. ඔවුන් ව්‍යාපාරික අරමුණු අනුව රට පාලනය කරනු ඇත. දැන් සිදුවන්නේත් එයම නොවේද? ජනතා පරමාධිපත්‍යය නම් ටොෆි කොළය ඔතා අපිට දෙන්නේ තුට්ටු දෙකේ බුල්ටෝ එකක් නොවේද?

(මේ ලිපියේ සමහර තැන්වල වරහන් තුළ ඉංග්‍රීසි වචන යොදා ඇත්තේ එහි අදහස සිංහලෙන් හරියටම යෙදුවාදැයි මට සැකයක් ඇතිවුණ අවස්ථාවලදීය. සිංහල සහ ඉංග්‍රීසි භාෂා දෙකේම ප්‍රාමාණික දැනුමක් මට නැතැයි සිතමි.)

සීදේවි හෝටලය – අනුරාධපුර

සීදේවි හෝටලය - අනුරාධපුර

සීදේවි හෝටලය – අනුරාධපුර

පසුගිය වසරේ සැප්තැම්බර් 11 දින මගේ මෝටර්සයිකලය හදිසි අනතුරකට ලක්වූදා සිට අවුරුදු ගණනාවකට පසු නැවතත් බස්වල යාමේ “භාග්‍යය” මට උදාවී තිබේ. අදත් අනුරාධපුරයේ සිට මහවිලච්චියට පැමිණීමට සවස 7.15 අවසාන බසය එනතුරු පැයක් පමණ අනුරාධපුර පරණ බස්නැවතුම්පලේ ගතකිරීමට සිදුවිය. මහවිලච්චිය – අනුරාධපුර පාරේ බස් කාලසටහන් ගැන කිසිදු අවබෝධයක් නැති මම අසරණ වුණේ බස් යන එන වේලාවන් ගැන දැනගැනීමට කෙනෙකුද නොසිටි නිසාය. එහෙත් හදිසියේ මගේ ඇස ගියේ බස් කාලසටහන් ඩිජිටල් තිරයක් මත දිස්වෙන අයුරු දැකීමෙනි. මම මුලින්ම හිතුවේ මෙය රජයේ වැඩපිළිවෙළක් කියාය. කොන්ඩම් ලබාගැනීමේ යන්ත්‍ර ඇති කිරීම වැනි සාධනීය වැඩ (ව්‍යංගාර්ථයෙන් විවේචනය කරනවා නොවේ) කිහිපයක් හෝ කරන ආණ්ඩුවකින් බස් කාලසටහන් දැක්වෙන ඩිජිටල් තිර සවිකිරීම වැන්නක් බලාපොරොත්තු නොවීමට හේතුවක් නැත. නමුත් මම විමසිලිමත්ව බැලූ විට පෙනී ගියේ එම ඩිජිටල් තිරය “සීදේවි හෝටලය” නමැති කුඩා හෝටලයක නාම පුවරුවේ පසෙක සවිකර තිබූ බවයි. (මෙය අනුරාධපුරයේ ප්‍රසිද්ධ සීදේවි සමූහ ව්‍යාපාරයට අයිති හෝටලයක් විය නොහැක.) එම නාමපුවරුවේම අනිත් අන්තයේ තිබුණ අනෙක් ඩිජිටල් තිරයේ සඳහන් වුණේ “ආයුබෝවන්,” “අනුරාධපුරය පූජා නගරයට පැමිණි ඔබ සාදරයෙන් පිළිගනිමු” වැනි වාක්‍ය සහ එම හෝටලයේ විකිණීමට තිබූ කෑම බීම වල නම් වැළකි. මෙම නිර්මාණාත්මක ව්‍යාපාරය ගැන හිත පැහැදුණු නිසා මම හෝටලයට ඇතුල් වී උලුඳු වැඩේ එකක් කා මගේ ප්‍රියතම බීම වන කිරි කෝපි කෝප්පයක් රසවිඳිමි. අවාසනාවට කිරිකෝපි කොප්පයනම් උණුසුම නිවී ගොස් තිබුණි. (කොහොමටත් මට සහ හොරයිසන් ලංකා ආයතනයට බොහෝ සෙයින් උදව් කළ භද්‍රා ගාමිණීතිලක මහත්මිය හදන කිරිකෝපි කෝප්පය තරම් රසවත් කිරිකෝපි කෝප්පයක් ගමේ කෝපි කඩයක සිට තරු පහේ හෝටලය දක්වා පරාසය තුළ වෙන කිසිම අයකුගෙන් මට ලැබී නැත.) මම හෝටලයේ මුදලාලි පසෙකට කැඳවා කිරිකෝපි කෝප්පය ගැන පැමිණිලි කළේ වැරද්දක් හරිගස්සා ගැනීමට උදව් කිරීමේ අරමුණෙනි. ඔහු එම වැරැද්ද නැවත නොවන බවට වග බලාගන්න බවට පොරොන්දු විණි. මම ඉල්ලා සිටියේ මේ නිසා කෝපි හැදූ සේවකයාට බැනනොවැදී සානුකම්පිතව බලා ප්‍රශ්නය නිරාකරණය කරගන්නා ලෙසය.

සීදේවි හෝටලය - අනුරාධපුර

සීදේවි හෝටලය – අනුරාධපුර

සීදේවි හෝටලය - අනුරාධපුර

සීදේවි හෝටලය – අනුරාධපුර

කිරිකෝපි කෝප්පයේ ප්‍රශ්නය හැරුණකොට අනෙක් හැම දෙයක්ම හොඳින් සිදුවෙන බව මට දැනුණේ, හෝටලයේ පිරිසිදුකම, සේවකයන්ගේ නිහතමානිකම සහ අයිතිකරුගේ සුහදශීලීබව නිසාය.

හෝටලයට ඇතුල් වූ පසු ඔබට මේ පෝස්ටරය දැකගත හැකිය. “සිංහල හෝටලය,” “මුස්ලිම් හෝටලය” වැනි ජාතිවාදී හෝටල් ඇති රටක සංහිඳියාව ගැන සීදේවි හෝටලය දෙන මේ පණිවිඩය ඉතා වැදගත්ය.


සීදේවි හෝටලය – අනුරාධපුර

මගේ හිතගිය අනිත් කරුණ වුයේ ඔවුන් වාදනය කළ ගීතවල තේරීමයි. කන්කරච්චලයක් වන ගීත වෙනුවට මෙහි ඇසුණේ ජෝතිපාල, අමරදේව වැන්නන්ගේ සුමිහිරි ගීතයි. එකම වැරැද්ද වන්නේ හෝටලයට ඇතුළුවූ පසුවත් එම ගීත ඉතා වැඩි ශබ්දයකින් වාදනය වන නිසා කෑමක් ඇණවීම් කිරීමට පවා අපහසු වීමයි. මෙය ලංකාවේ ව්‍යාපාරික ආයතනවල බොහෝ සුලභ දෙයකි. ගීතයක් රසවිඳීමට හැමෝම කැමතිය. නමුත් ව්‍යාපාරික ස්ථානයකට ඇතුළුවූ පසුව ශබ්දය අඩුවෙන් පාවිච්චි කිරීම හෝ සම්පුර්ණයෙන්ම නවත්වා දැමීම හිතකරය. නැතිනම් වන්නේ ගණුදෙනුකරුට ගනුවෙනුව පසෙක තබා වෙනත් ස්ථානයකට යාමයි. (මම ඉඳහිට හෝ සවස් ජාමයක පන්සල් යාම සම්පුර්ණයෙන්ම පාහේ නවත්වා දැමුවේ පන්සල්වල අධික ශබ්දයෙන් යුතු ශබ්ද ව්කාශන යන්ත්‍ර යොදාගෙන කෙරෙන ආගමික වතාවත් නිසාය. අරලිය මලක සුවඳ, හඳුන්කූරු සුවඳ, පොල්තෙල් පහන්වලින් දැනෙන ශාන්තබව, වැලි තලාවේ පාවහන් රහිතව ඇවිදෙමේදී පාදවලට දැනෙන සුමුදු බව වෙනුවට දැන් බොහෝ පන්සල්වලට ඇතුල්වූ විගසම පෙනෙන්නේ අක්‍රමවත්ව ඉදිකරන අනවශ්‍ය කොන්ක්‍රීට් ඉදිකිරීම් සහ අධික ශබ්දය පිටවෙන ශබ්දවාහිනී යන්ත්‍රවල කරච්චලයි.)

මේ හෝටලයේ හොඳ නරක දෙකම සඳහන් කිරීමට සිත්වූයේ කලක් “යමු” වෙබ් අඩවියේ භාෂා පරිවර්තකයකු ලෙස කටයුතු කිරීමෙන් ලැබුණ ආභාසය සහ මෑතකදී ෆේස්බුක්හි දුටු නිර්මාණාත්මක ලෙස සේවය සපයන පුද්ගලික බස් රථයක් ගැන තිබූ විස්තරය කියවීම නිසාය. සමහරුන්ට ඕනෑම නම් මම ඉඳහිට “කඩේ යන්නකු” ලෙස සැලකිය හැකි වුවත් මෙවැනි ආයතනයකට “කඩේ යාමෙන්” මට කිසිදු හානියක් නොවන බව දනිමි.

මේ සියල්ලටමත් වඩා වැදගත් වන්නේ සීදේවි හෝටලය පිහිටා ඇත්තේ අනුරාධපුර පරණ බස් නැවතුමේ මහජන වැසිකිළියේ අල්ලපු වැටේ වීමයි. එහෙත් එය ගනුදෙනුකරුවන්ට ප්‍රශ්නයක් නොවෙන්නේ මෙම හෝටලයේ සේවාවන් උසස් නිසාය.

මහවිලච්චියේ සූරියදමන පාර “රොබින් හුඩ්ගේ පාර”

මහවිලච්චියේ සූරියදමන පාර Suriyadamana Road in Mahawilachchiya

මහවිලච්චියේ සූරියදමන පාර Suriyadamana Road in Mahawilachchiya

මේ දැනට අලුත්වැඩියා කරගෙන යන මහවිලච්චියේ “හරමානිස් හන්දියේ සිට හැලඹෑව” දක්වා දිවෙන පාර. මේ පාරට සූරියදමන පාර කියලත් කියනවා. (හැබැයි අපේ සුමේධා අක්කා – ලොකු අයියාගේ නෝනා – නම් මේ පාරට කිව්වේ “රොබින් හුඩ්ගේ පාර” කියලා. ඒකට හේතුව තමයි කලකට පෙර මේ පාර සර්වුඩ් කැලයේ රොබින් හුඩ්ලා ගිය පාර වගේම කැලෑව මැදින් වැටීතිබුණ පුංචි අඩිපාරක් වීම නිසා.)

මේ පාර නම් ප්‍රාදේශීය සභා මැතිවරණයට අදාළ හදිසි සංවර්ධන ව්‍යාපෘතියක් නෙවෙයි. ඇත්තෙන්ම කිව්වොත් පසුගිය රජය සැලසුම් කරලා තිබුණේ මේ පාර 2015 පෙබරවාරි මාසයේ වැඩ අරඹන්න. ඒත් එම වසරේ හදිසි ජනාධිපතිවරණයෙන් මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමා පැරදුනාට පසු මේ පාර අලුත්වැඩියාකිරීම අළුත් ආණ්ඩුව විසින් අතහැර දැමූ බවයි අපි දැනගත්තේ. ඒත් මීට අවුරුද්දකට විතර පෙර නව රජයේ මහාමාර්ග අමාත්‍යවරයා මේ පාර ආරම්භ කිරීමට මුල්ගල තැබුවා. ඒ උත්සවයේදී මහවිලච්චිය ප්‍රාදේශීය ලේකම්තුමාගේ කතාවේදී විශේෂයෙන් සඳහන් කළා පාර සංවර්ධනය කිරීම ආරම්භ කිරීමේ ගෞරවයෙන් කොටසක් මහවිලච්චියේ අනුර බණ්ඩාර අයියාටත් යායුතුයි කියලා. කවුරුත් එයාට ආදරේට කියන්නේ “අඹුඩ අනුර අයියා” කියලා. ඒකට හේතුව තමා එයා ගමේ පොදු අවශ්‍යතාවයන් රජයන් මගහරිනවානම් අඹුඩයකින් පමණක් සැරසී අදාළ අකටයුත්ත වෙන තැනට ගිහින් උපවාස කිරීම. පාර හදන්න රජයට බලකරමින් අනුර අයියා කිහිපවතාවක්ම උද්ඝෝෂණය කළා. වරක් හිරේ ලගින්නත් වුණා ඒ නිසාම.

කොහොමහරි අළුත් ආණ්ඩුව ලොකු උත්සවයක් තියලා මුල්ගල තිබ්බත් (නැකත් නැති නිසාදෝ) පාරේ වැඩ ආරම්භ කිරීමට වසරකටත් වඩා කල්ගිහින් මේ මෑතකදී තමයි අලුත්වැඩියාව පටන්ගත්තේ. මේ ඡායාරූප කිහිපය ගත්තේ පසුගිය 14 වැනිදා.

මේ පාරෙන් මහවිලච්චියේ සිට අපේ අම්මගේ ගමට (අඹගහවැව) කිලෝමීටර 35කුත් අප්පච්චිගේ ගමට (රනෝරාව) කිලෝමීටර 30කකුත් විතර තියෙනවා. ඔබ විශ්වාස කරනවද අවුරුදු 10කටත් අඩු වයසකදී මම (සහ මගේ සහෝදර සහෝදරියන්) අප්පච්චිත් එක්ක මේ සම්පූර්ණ දුර බොහෝවරක් වරක් පයින් ගිහිල්ලා තියෙනවා කිව්වම? ඒ කාලේ කලාතුරකින් වගේ හමුවුන ගොන් කරත්තයකින් සමහර විට ඉඩ තිබුණොත් පොඩි දුරක් වගේ ගිහිල්ලා දැම්මත් අපි වැඩියෙන්ම ගියේ පයින්. ඒක වෙහෙසකාරී ගමනක් වුවත් පාර දිගට හමුවෙන ලස්සන පුංචි වතුර වළවළුත්, කැලෑවත්, කරඹ, දිවුල්, පලු, වීර වගේ පළතුරුත්, පාර හරහා පනින නරි, මුගටි, වගේ සතුනුත්, සමහර විට වල් අලියෙක් දෙන්නෙකුත් දකින්න තියෙන නිසා ඉස්කෝලේ නිවාඩු දෙනකල් අපි බලන් සිටියේ අම්මාගේ හෝ අප්පච්චිගේ ගමේ ගිහින් කිරි අම්මලා හදන රස කෑම කන්නත්, කිරි අත්තලාගේ කතන්දර අහන්නත් වගේම නෑදෑයින්ගේ ළමයිනුත් එක්ක මාසයක් පුරාම සෙල්ලම් කරන්නත්. දැන් කාලේ වගේ ටුයිෂන් පන්ති නොතිබුණ නිසා නිවාඩුවට පහුවෙනිදා ගමට ගියාම අපහු එන්නේ අළුත් පාසල් වාරය පටන් ගන්නට ඉස්සරලා දවසේ. නිවාඩු මාසය පුරාම පොතක් පතක් අල්ලන්නේවත් නැතුව උදේ ඉඳන් රෑ වෙනකල් සෙල්ලම් කළත් අපිටවත්, දෙමව්පියන්ටවත්, ගුරුවරුන්ටවත් ඒක කවදාවත් ප්‍රශ්නයක් වුණේ නැහැ.

සුන්දර මතකයන් ගොඩක් තියෙන සූරියදමන පාර හැදෙන එක ගැන සන්තෝෂ වුණත් “රොබින් හුඩ්ගේ පාර” අතුරුදහන් වෙන එක ගැනනම් ටිකක් දුකයි.

My Journey from a Regular Bicycle to a Motorcycle

My existing bike, the Bajaj Pulsar 150

My existing bike, the Bajaj Pulsar 150

I am an avid bike hiker. Astride my bike, I have been to all the cities in all districts in Sri Lanka except Jaffna. The planned Jaffna trip had to be postponed after the freak bike accident I met with last September. But that accident won’t dampen my spirits and I will go on the much-awaited trip to Jaffna as soon as I get my bike repaired. At the moment it lies in a motorcycle workshop awaiting to devour 30,000 – 40,000 LKR (195 – 260 USD) for the repairs which I can ill-afford at the moment under the circumstances that prevail.

In fact, if you knew about my childhood, nobody would have imagined that I would end up as a biker at all. The reason being that I could not ride a push cycle till I was almost 16. Kids in my village (both boys and girls) start riding regular bicycles even before they start going to school. But, poor me, had to tolerate the humiliation of not being able to ride a bicycle till I was 16!!! Kids rode bicycles and my younger brother rode bicycles and I was dead angry with the innovator who created this nonsensical device called the bicycle so much so that if I could get hold of him, I would have sent him to hell to be with his honorable ancestors. There was an old Raleigh bicycle at our home and it was a very prestigious brand those days and it still is. Anyway, I was so angry and frustrated that I could not ride a bicycle while everyone else could. The big question I had was how someone balances himself/herself on two wheels, against the universal truth the natural position of a two-wheeler is not vertical but horizontal or rather fallen down on the ground.

We had an old Raleigh bicycle like this.

We had an old Raleigh bicycle like this.

Anyway, Udara Mama (Uncle Udara) a close relative of ours came to the rescue when I was around 16. He taught me the art of cycling with a lot of patience. I kept total faith in him that he wouldn’t let me fall on two wheels and while I was riding I was under the impression that he was holding the bicycle from the back of the luggage not letting it fall. But Alas! It was much later I knew that he had already let me go on my own and was not holding the bicycle nor following me at all. This was the trick he used to teach me. I thank him even today for giving me this totally new experience at a later stage of my teenage years. Thank You Udara Mama.

Let’s come back to motorbike riding. My eldest brother bought a Honda C70 secondhand motorbike for our family. That was a hit bike those days as it was a versatile piece of machinery for all the work one needs to do at home or farm. Now that I was good at riding the regular bicycle, I wanted to learn riding the motorbike too. So, my eldest brother (Nayanasena Wanninayake) asked me to take the bike out to teach me and I pushed it to the road. And he asked me to get onto the seat and I thought he would be sitting behind me in the pillion till I was able to learn the basics. But, what he told was shocking to me. He told, “Look brother, there is no point in both you and I getting injured if something happens and now you are on your own! Luckily, I did not have a single fall and I mastered the game in no time. Besides, Honda C70 was a model that made riding easy as it did not have the clutch (C70 has the same clutch assembly inside the motor as its clutched counterpart CD70. In the former the clutch is semi-automatic. Besides, the ‘Postal or Mail model is a domestic production model and better-built than the export models. C70 is better than C/CD50 and C/CD90) to break the gear into different ones. It was all about smooth sailing.

A Honda C70 bike

A Honda C70 bike

My first experience with a bike with a clutch also was equally enthralling. I was living at my friend Pubudu’s house in Anuradhapura those days and a young couple (Ravi Ayya and his wife) lived in their annex. One day, Ravi Ayya came in a hurry and asked me to get a helmet and sit in the back of his bike. I complied. And then he rode fast to his office and told me that he was going to Kandy in an office vehicle and asked me to take the bike back home. Oops! I had never ridden a bike with a clutch. Besides, this was a pretty bigger bike. I was having butterflies in my stomach but Ravi Ayya had already vanished into thin air. So, I started the bike with a few hiccups and took the bike to the road slowly. And yard by yard the bike was on its way home. I changed the gears as I had seen other guys do it and the bike had terrible jerks every time I changed a gear. On top of that, Anuradhapura is a city where you get a large number of roundabouts in Sri Lanka. My bike stopped stubbornly in every roundabout I passed and other vehicle drivers were annoyed and they kept sounding their horns (a deplorable motoring trait in unruly countries) till I managed to get the machine started and leave peacefully. Anyway, by the time I reached Pubudu’s home, I had mastered the bike with a clutch too. And here I am still in one piece after riding motorbike for 30 long years!!!

Nanda Wanninayaka on Bajaj Pulsar 200

Nanda Wanninayaka on Bajaj Pulsar 200


කූජනය නිමකළ කෝකිලයා – අමරදේව



මුලින්ම සඳහන් කළ යුතු දෙයක් වෙයි. එනම් මේ ලිපියට ශීර්ෂය ලෙස යොදාගත් “කූජනය නිමකළ කෝකිලයා” යන්න ණයට ගත් යෙදුමක් බවයි. මේ ශීර්ෂය මා දුටුවේ මොහොමඩ් රෆී 1980 දී මියගිය පසු එවකට ජනප්‍රිය “මනහර” සඟරාවේ ඔහු ගැන පළවූ ලිපියකිනි. එය හෙළයේ මහා ගාන්ධර්ව අමරදේවටද එලෙසින්ම අදාළ වන්නේ රෆී මෙන්ම අමරදේවද තම ජීවිතවල අවසානය දක්වාම කූජනය නොනැවත්වූ කෝකිලයන් නිසාය. රෆී ජීවත්වූයේ අවුරුදු 55ක් තරම් කෙටි කාලයකි. එහෙත් අමරදේව අවුරුදු 88ක්ම අපව රසවත් කිරීම ඔහුගේ වාසනාවට වඩා අපගේ වාසනාවයි.

මුලින්ම අමරදේව පිළිබඳ මතකයට එන්නේ මා පාසල් සිසුවකු වූ කාලයේ ඔහු ගුවන්විදුලියෙන් ගී ගැයූ අයුරුය. එයිනුත් (මට මතක හැටියට ලංකා බැංකුවේ අනුග්‍රහයෙන් ඉදිරිපත් කළ) “ආරාධනා ස්වර දැහැන” විශේෂයෙන් මතකයට නැගේ. එකල අමරදේවගේ ගී රසවිඳීමට තරම් නොමේරු කොලු ගැටයකු වූ මම සමහරවිට අමරදේවගේ සමහර ගී පමණක් – තනුව සහ සංගීතයේ රසවත් බව නිසාම – ප්‍රිය කළෙමි. “රන් දහදිය බිංදු බිංදු” වැනි කර්ණ රසායන ගී උදේ “අරුණ කිරණ” ගී එකතුවෙන් අප අසා සිටියේ පාසල් යාමට සූදානම් වෙමින් සිටියදීය. එකල උදේ අපට ඇසුණේ උත්සාහය වඩවන, ජාත්‍යාලය වර්ධනය වන ගීත මිස අද මෙන් ප්‍රේම විලාප නොවේ.

1980 දශකයේ (ලොකු අයියාට පිං සිද්ධවෙන්නට) කාර් බැටරියෙන් නැරඹිය හැකි කළුසුදු රූපවාහිනියක් ගෙදරට පැමිණි පසු අමරදේව සමග තිබූ මගේ ඇයි හොඳයිය නරක අතට ගියේ ඔහු ගී ගයනවිට කළ අංග චලනයන් නොමේරු අප විසින් විහිළුවකට ගත් නිසාය. ඒ නිසාම ඔහු රූපවාහිනී තිරයට සම්ප්‍රාප්ත වන විට (මාරු කිරීමට වෙන නාලිකාවක් එකල නොවූ නිසා) රූපවාහිනිය වසා දැමීමට තරම් මම දරුණු වූවෙමි. ඒ මන්ද ඒ වන විට මම ප්‍රිය කළේ ක්ලැරන්ස්, ජෝතිපාල, ඉන්ද්‍රානි පෙරේරා, මරියසෙල් වැනි තරු නිසාය. (ගී ගැයීමේදී අමරදේවගේ අංග චලනයන් භාව ප්‍රකාශනයේ කොටසක් බව දැනගත්තේ බොහෝ කලකට පසුය.)

අමරදේවගේ ගීතවල රසය දැනෙන්නට පටන් ගත්තේ මුල් වරට අවුරුදු 17දී ප්‍රථම ප්‍රේමයෙන් පරාජය වූ පසුවය. (තේරෙන සිංහලෙන් කීවොත් පළමු බූට් එක කෑවාට පසුවය.) නින්ද නොයන දීර්ඝ රාත්‍රිවල අමරදේවගේ හඬ, සංගීතය සමග ඔහුගේ ගීවල අරුත තේරුම් යන්නට පටන් ගති. සඳ තරු නිහඬයි, මල හිරු බසිනා, නිම් හිම් සෙව්වා, පෙර දිනයක මා පෙම්කළ යුවතිය, කොළොම්තොට, හන්තානේ කඳු මුදුන සිසාරා, මේ ගුරු පාරේ, මහ වැස්සක පෙර නිමිති වැනි ගීතවල අරුත නව අයුරකින් විඳින්නට හැකි විය. මටත් නොදැන මම අමරදේව ප්‍රේමියකු වූවෙමි. ඔහුගේ ගීත සොය සොයා ඒ දිනවල ගීත බෙදා හදා ගැනීමට තිබූ ප්‍රධානම ක්‍රමය වූ කැසට් පට යාළුවන් සමග හුවමාරු කර ගන්නට පටන් ගතිමි. මම ඉන් පෙර කිසිදු දිනක ගීතවල පදමාලා ගැන කිසිම අවධානයක් නොයෙදුවෙමි. මට අවශ්‍ය වූයේ ගීතවල තනුව, සංගීතය සහ මිහිරි හඬ පමණි. මේ නිසාම මගේ සංගීත ලෝකයේ ඒ වනවිට (මෙන්ම අදටත්) වීරයන් වුයේ කිශෝර් කුමාර්, මොහොමඩ් රෆී, නසියා හසන්, ආශා බෝශ්ලේ, මයිකල් ජැක්සන්, ග්ලෝරියා එස්ටෙෆාන්, ක්ලැරන්ස් විජේවර්ධන, මරියසෙල් ගුණතිලක වැන්නන්ය. නමුත් ප්‍රථම ප්‍රේමය පරාජය වීම අමරදේවයන්ගේ ගීත රසවිඳීම සඳහාම සිදුවූ වෙස්වලාගත් ආශීර්වාදයක් විණි.

නව යොවුන් විය පසු කළ පසු අමරදේවයන්ගේ අනෙකුත් අගනා නිර්මාණයන් වන කුමරියක පා සළඹ සැලුනා, ජගන් මෝහිනී, වැලි තල අතරේ, මාල පබළු වැල්, වැලි තල අතරේ, ශාන්ත මේ රෑ යාමේ, ඉර හඳ පායන ලෝකේ වැනි අරුත්බර ගීතවලට පෙම් බඳින්නට පටන් ගතිමි.

පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ “වලේ” සංවිධානය කළ ඉතාම දුලබ වර්ගයේ සංගීත ප්‍රසංගයක් වූ අමරදේව – රූකාන්ත සංදර්ශනයේදී අමරදේවයන් කිසිම ලෝබකමක් ඉරිසියාවක් නොමැතිව රූකාන්තගේ සංගීත හැකියාවන් ඉතා ඉහළින් වර්ණනා කිරීම මේ අගනා කළා කරුවාගේ තිබූ නිහතමානිත්වය මොනවට පෙන්වූ අවස්ථාවකි. මොවුන් දෙදෙනාම යුගයන්නි යෝජනය කළ දක්ෂ සංගීතවේදීන් වුවත් බොහෝ අය රූකාන්ත, ක්ලැරන්ස්, ජෝතිපාල වැන්නන්ට ඉතිහාසයේ හිමි තැන දෙන්නට තවමත් මැලිකමක් දක්වන්නේ හුදෙක් කුහක කම නිසාම මිස අන් කිසිවක් නිසා නොවේ.

අමරදේවයන් තබා ගිය හිස්තැන වැසීමට හැකි වෙනත් කලාකරුවෙකු දැනට හෝ ඉදිරියට බිහිවේ යයි සිතීම උගහටය. එවන් කලාකරුවන් බිහිවන්නේ ජාතියේ පිනටය. අවාසනාවකට මෙවන් අනභිභවනීය කලාකරුවන් පෞද්ගලික වශයෙන් බොහෝ දුඃඛිත ජීවිත ගත කර වියෝ වෙති. අමරදෙවටත් මෙය පොදුවූ බව මම අසා තිබේ. මියගිය පසු කලාභවනේ අවමඟුල් උත්සවය පැවැත්වීම, අලංකාර සොහොන්කොත් නිමැවීම හෝ පාරක්, කලාගාරයක් ඔවුන් නමින් නම් කිරීමට වඩා මෙවන් විශේෂිත කලාකරුවන් ජීවත්ව සිටියදී රැකගැනීමේ විශේෂ වැඩපිළිවෙළක් තිබිය යුතු වන්නේ මෙවැන්නන් “රිඟිං ටෝන්” සංස්කෘතියෙන් එහාට ගිය දුලබ පිරිසක් නිසාය. වෙනත් අයුරකින් කිවහොත් ඔවුන්ගේ ගීත “මාකට්” කරගැනීමට නොදන්නා හෝ අකමැති නිසාය.

මම අමරදෙවගේ ගීතවලින් වැඩිම වශයෙන් ප්‍රිය කරන්නේ “පාවෙනා නිල් වලාවේ” ගීතයයි. එයටද විශේෂ හේතුවක් තිබේ. ඒ 80 දශකයේ ගුවන් විදුලියේ සමහර සවස් කාලවල මේ ගීතයේ ඉතාම මිහිරි අනුවාදනයක් සැක්සෆෝනයකින් වයනු ප්‍රචාරය වූ නිසාය. මම ඒ අනුවාදනයට පුදුම ආශාවකින් සවන් දුනිමි. එහි මුල් ගීතය “පාවෙනා නිල්වලාවේ” බව දැනගත්තේ පසු කලෙක ඒ ගීතය මුල්ම වරට ඇසුණ දිනය. මම තවමත් මේ මිහිරි අනුවාදනය අන්තර්ජාලය පීරා සහ ගුවන් විදුලියේ මගේ මිතුරන් හරහා සොයා ගැනීමට උත්සහ කළත් එම උතසාහය තවමත් සාර්ථක නොවුණි. හොයා ගත හැකි වූයේ එම ගීතයේ ස්ටැන්ලි පීරිස්ගේ සැක්සෆෝන් අනුවාදනයක් පමණි. එයද ඉතා කදීම වුවත් මා සොයන්නේ මුල් අනුවාදනයයි. (මා අදටත් වැඩිම ආශාවක් ඇති සංගීත භාණ්ඩය සැක්සෆෝනයයි. නමුත් එහි මිල මට දරාගත නොහැකිය. මසකට පෙරත් කොළඹ YAMAHA MUSIC CENTER වෙත ගොස් මිල පරීක්ෂා කිරීමේදී සුදු පැහැති සැක්සෆෝනයක් රුපියල් ලක්ෂයකටත්, රන් පැහැ සැක්සෆෝනයක් රුපියල් එක් ලක්ෂ පනස්දහසකටත් විකිණීමට තිබිණි. අද වෙන තුරුත් සැක්සෆෝනයක් අතගා බැලීමටවත් මට වාසනාවක් ලැබී නැත. කවදා හෝ සැක්සෆෝනයක් මිලදීගෙන වාදනය කිරීමේ සිහිනය මම මියයාමට පෙර සැබෑකරගත හැකිවේනම් කදිමය.)

එක්තරා යුගයක (1990 ගණන්වල මුල් කාලයේ ආසිරි පෞද්ගලික රෝහලේ සේවය කරන කල) මම සිටියේ නුගේගොඩ ඉන්දික මල්ලීගේ බෝඩිමේය. මේ වන විට මම ආසිරි රෝහලේම සේවය කළ සහෝදර හෙදියක් (උද්‍යානි සෙනෙවිරත්න) සමග රෝහලේ සමහර උත්සවවලදී හින්දි ගීත ගායනා කිරීමට පටන් ගත් කාලයයි. ඒ නිසා මටත් තරමක් හෝ ගීත ගායනා කිරීමට හැකියැයි මම සිතා සිටියෙමි. (ඒවා අනෙත් අයට අසාගෙන සිටීමට හැකිද යනු වෙනම කතාවකි.) අමරදේවගේ ඉහත ගීතයට තිබුණ අසීමිත ආශාව නිසාම යහළුවකුගෙන් ඉල්ලාගත් විදුලි ඕගනයක් වයමින් මේ ගීතය ගැයීමට උත්සාහ කළෙමි. ඉතා අසීරුවෙන් එම ගීතයේ “පාවෙනා” කොටස ගායනා කළ පසු මේ ඉන්දිකයා කිසිම අනුකම්පාවකින් තොරව එහි පහසු කොටස වූ “නිල්වලාවේ” කොටස ගයයි. ඔහු ඉතාමත් අනුකම්පා විරහිත ලෙස මම අසීරුවෙන් ගයන ලද ගීතයේ පහසු කොටස ගයන එක කිසිදාක නැවැත්වූයේ නැත. බැරිම තැන මම අමරදේවගේ ගීත ගායනය කිරීම සම්පූර්ණයෙන්ම නවතා දැමීමි. (එයද ජාතියේ පිනට සිදුවූ දෙයක් බව මම විශ්වාස කරමි.)

මේ අලංකාර චිත්‍ර ඇඳි සිත්තරුන්ට මගේ ප්‍රණාමය.