මහණ වන්නේ ඇයි?


funny buddhist monk

පහතින් දැක්වෙන්නේ සති කිහිපයකට පෙර යාපනයේ සිට අනුරාධපුරයට බස් රථයකින් පැමිණෙමින් සිටි මා හට සිදුවූ පුංචි සිදුවීමකි. වවුනියාව පසුවී ටික දුරක් එනවිට බෞද්ධ භික්ෂුවකැයි කිව හැකි (එහෙත් නානසාරටත් වඩා තග් පෙනුමක් තිබූ) භික්ෂුවක් බස් රථයට වඩින ලදී. “ඉස්සරහ හන්දියෙන් බහිනවා” යැයි උන් වහන්සේ කොන්දොස්තරට කියූ නිසා මම පූජ්‍ය පක්ෂයට වෙන්වූ අසුනේ සිටියත් බස් රථයේ ජනේලය අසලට තවත් ලන්වුණේ ළඟ බහින හිමිනමක් තවත් ජනේලය ළඟට යවා අපහසුතාවයට පත්කළ යුතු නැති බව සිතුණ නිසාය.

හාමුදුරුවෝ: මෙහාට වෙනවා. මම මහණ වුණේ ඔය සීට් එකේ යන්න ඕනෑ නිසා තමයි.
මම: අපේ හාන්දුන්නේ මමනම් හිතුවේ ඔබ වහන්සේ මහණ වුණේ සංසාර ගමන කෙටි කරගන්න කියලයි.
(බස් රථයේ සිනා)
හාමුදුරුවෝ: ඔය මහත්තයා බෞද්ධයෙක් නෙවෙයිද?
මම: ඔබ වහන්සේ බෞද්ධයෙක්ද?
හාමුදුරුවෝ: ඇයි පෙන්නේ නැද්ද සිවුරකුත් දාගෙන ඉන්නකොට?
මම: බෞද්ධයන් කියන්නේ ඔබ වහන්සේ වගේ නොහික්මුණ අයටනම් මට බෞද්ධයෙක් වෙනවට වඩා ISIS ත්‍රස්තවාදියෙක් වෙන එක හොඳයි අපේ හාන්දුන්නේ.

(බස් රථයේ දැඩි සිනා)

අපේ හාමුදුරුවෝ අමු කුණු හබ්බ කියමින් බස් රථයේ සිනා හඬ මැද්දේ සිය ගමනාන්තයටත් කලින් බස්රථයෙන් බිමට වැඩම කරන ලදී.

හෝව්! හෝව්!! දැන් ඉතින් තලේබාන් බෞද්ධයෝ කලබල වියයුතු නැත. ගිහියනට ආදර්ශයක් විය යුතු බොහෝ යතිවරයාණන් වහන්සේලාගේ සාමාන්‍ය හැසිරීම මෙයයි. (මෙයින් බොහොම සිල්වත් සහ අතිශයින්ම නිහතමානී යතිවරයන් වහන්සේලා නැති බවක් අදහස් නොකෙරේ.) නමුත් ඉවසීමෙන් ක්‍රියා කර අප වැනි පුහුදුන් මිනිසුන් ඔය කියනා හරි මගට ගන්න නම් මුලින්ම උන් වහන්සේලා නිවිය යුතුය. බුදුන් වහන්සේ අංගුලිමාලට (හෝ ආලවකයාට – හරියටම මතක නැත) නවතින්න (නිවෙන්න) කිව්වේ මුලින් උන්වහන්සේ නැවතීමෙන් (නිවීමෙන්) පසුවය. එහෙත් අපට නවතින්න (නිවෙන්න) කියන්නේ මෙවන් IRCකාර තලේබාන් නිකායේ තෙරුන්නාන්සේලාය. බෞද්ධාගමට අන්‍යාගමිකයන්ගෙන් තර්ජන ඇතැයි කියමින් බෙරිහන් දීමට පෙර මේ තලේබාන් හිමිවරු නියාමනය කළයුතුය.

Advertisements

Does e-ticketing in Sri Lanka Serve its Purpose?


A Railway Ticket in Sri Lanka

A Railway Ticket in Sri Lanka

Printed e-Ticket the Railway Department Issue to the commuter

Printed e-Ticket the Railway Department Issue to the commuter

The message you get once you buy the e-ticket through your mobile phone.

The message you get once you buy the e-ticket through your mobile phone.

Does e-ticketing in Sri Lanka serve its purpose? In the first picture you see a regular paper ticket issued for train commuters by the Sri Lanka Railway Department (more commonly known as Sri Lanka Railways (SLR)), which is littler than a credit card. in the next picture you see a printed version of an e-ticket the same department issues at the counter once you show the e-ticket details that is sent to the commuter’s mobile phone by the said department. It is bigger than an A5 paper!!! The very purpose behind the e-ticket system is to reduce the paperwork and make the ticketing process faster and more efficient. Not to mention the ease for both the department and the commuter. There shouldn’t be any paper work at all since there should be a way that the department can confirm the authenticity at the railway station itself with using technology. If they still insist on the papers, shouldn’t the e-ticket be reduced at least to the size of a credit card?

(Also see the image below and read the paragraph below it.)

Railway Department's Train Schedule with False Information

Railway Department’s Train Schedule with False Information

Above is the screenshot of the Train Schedule published online by the same department in its website. Here it says the Intercity Express train (number 4022) has first, second and the third-class tickets. But this is false information misleading the unsuspecting commuter. There is no 2nd or 3rd class compartments in this train. I checked and double checked with the department a short while ago. See how a tourist feels once they trust the department website and go to the station with the false information.

As far as I know, it is the Information and Communication Technology Agency (ICTA), the apex government body for ICT-related developments, that spent huge amounts of monies granted by the World Bank and the South Korean government for creating, maintaining and updating these government institutions’ websites. But it looks like that money was wasted than invested.

ICTA was a well-planned institution established by the then U. N. P. government which came to power in 2002 for a very short period. It had a vision, goals and a well-thought-out plan which was designed by the professionals and experts in the field. Unfortunately, once SLFP-lead coalition government came into power in 2005, things changed. When Mahinda Rajapaksa became the Prime Minster and took the ICTA under his office, things went worse and once he became the President of Sri Lanka and took the ICTA under the President’s Office, things even deteriorated. President Rajapaksa changed the original master plan designed by the experts and started interfering into the ICTA’s domain. He ensured the race, religion and the allegiance to the ruling party are the criteria to the staff selection, funds disbursement and what not? Professional staff members were replaced with the ruling party’s henchmen (and henchwomen for that matter.) The utter waste and the lethargy became the norms at the ICTA to stay. The ICTA was formed with a young CEO in the capacity of Mr. Manju Hattotuwa with the right qualifications and an open mind towards the constant changes in the field of ICT. But, the ruling party installed a very old, cunning and vile carnivorous dinosaur whose knowledge in the field in question was obsolete as a result of old age and utter incompetence, as the Chairman of the so-called apex government body for ICT-related developments. Earlier it was the CEO of the agency who ran the agency productively and the post of the Chairperson was more of a formality if not ceremonial. But the obsolete dinosaur first got Manju out of the ICTA and changed the agency from a private sector-model efficient organization to a lethargic government department. (Not to mention the couple of buffoons installed as CEOs of the agency from time to time who came nowhere close to Manju in terms of public relations, efficiency and productivity.)  So, when the dinosaur died of old age, the position of the Chairperson went to a lady who new anything but ICT. The dinosaur reduced the ICTA to rubble but this ignorant lady ensured the rubble became dust.

The SLR website is only one tiny example when it comes to incompetence. Almost 99% of the other government institutions’ websites are equally obsolete and hardly serve the very purpose of launching them at the expense of the taxpayer. Those websites are also obsolete with eons-old information, email accounts that are not checked, contact numbers that don’t exist anymore and links that don’t work from the very day of creating those websites. Most of the responsible officials in the said institutes use Yahoo! Email IDs let alone Gmail IDs if not for the email IDs with domain names of the institutions! Furthermore, you have to call those officials and tell them that an email has been sent and it is high time they checked them. That is “e-Sri Lanka” or “Digital Sri Lanka” for you and your tax rupees are at work!!!

Professor Rohan Samarajiva, the Chairman of the Information and Communication Technology Agency of Sri Lanka

Professor Rohan Samarajiva, the Chairman of the Information and Communication Technology Agency of Sri Lanka

At least now the agency is chaired by a non-corrupt, efficient and experienced futuristic visionary in the capacity of Professor Rohan Samarajiva who won’t be fooled by flattering or sycophancy. So, Sir, it is your time to make things right at the ICTA if it is not too late as yet.

ලලිත් කොතලාවලගේ නැගීම සහ වැටීම


මේ කෙටි ලිපිය ලිව්වේ (දේශමාන්‍ය,) ආචාර්ය ලලිත් කොතලාවල සමග (තවත්) මතභේදාත්මක චරිතයක් වන උපුල් ශාන්ත සන්නස්ගල ස්වාධීන රුපවාහිනියේ “සත්‍යාගාරය” සජීවී වැඩසටහන තුළ කළ සාකච්ඡාවක් අහම්බෙන් YouTube තුළින් හමුවීම නිසාය. (මෙය මෛත්‍රිපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා තේරී පත්වුණ අලුත විකාශය කළ වැඩසටහනක් බව පෙනේ.) දේශපාලකයන් සමග කරන මෙවැනි වැඩසටහන් නැරඹීම බොහෝ කලකට පෙර නවතා දැමුවත්, දීර්ඝ වුවත් මේ වැඩසටහන සම්පුර්ණයෙන්ම ඉවසිලිවන්තව නැරඹුවේ මෙයින් යමක් ඉගෙන එය මා විසින් වසර 20කට පෙර ඇරඹු හොරයිසන් ලංකා පදනම සම්බන්ධයෙන් ඇතිවූ පරිපාලන සහ මුල්‍යමය ගැටලු සම්බන්ධයෙන් බොහෝ අත්දැකීම් ඇති කොතලාවල මහතාගෙන් යමක් ඉගෙන ගැනීමට හැකිවේ යැයි තිබූ විශ්වාසය නිසාය.

මම සිතූ පරිදිම වැඩසටහනේ මුල් භාගය කොතලාවල මහතාගේ සෙලින්කෝ ව්‍යාපාර අධිරාජ්‍ය බිඳවැටීමට හේතු වූ කරුණු සහ කඩාවැටුණු සෙලින්කෝ අනුබද්ධිත සමාගම් නැවත ගොඩනැගීමට ඔහුට ඇති සුබවාදී බලාපොරොත්තු සහ ඒ සඳහා ඇති උසාවි තීන්දු නිසා පැනනැගුණු නීතිමය බාධක සම්බන්ධයෙන් ඔහු දීර්ඝ ලෙස පැහැදිලි කළේය. එ අතරම මාස 9ක කාලයක් සිර ගෙදර ගතකළ ජීවිතය සමග දුප්පත් මිනිසුන් ගැන ඇති වූ අපිරිමිත අනුකම්පාව සහ ඔවුන් නගා සිටුවීමට ඔහුගේ ඇති ආශාව සහ ඒ සඳහා තම (තවමත් නොනැසී පවතින) ජවය සහ (සාර්ථක වේ යැයි ඔහු සිතන) ඔහුගේ සැලසුම් සම්බන්ධයෙන්ද පැහැදිලි කළේ නරඹන්නා තුළ මේ අතිශය සාර්ථක ව්‍යාපාරිකයා ගැන පහන් හැඟීම් ඇතිවෙන පරිද්දෙනි. මේ මිනිසාට තවත් අවස්ථාවක් දිය යුතු නොවේද යන්න මේ කොටස නැරඹු (සහ නරඹන) ඔබටත් සිතෙනු ඇත.

නමුත් ඔබ සැම මොහු ගැන අන්තයටම කලකිරෙන්නේ වැඩසටහනේ දෙවන භාගයත් සමගය. ඔහු මුලින්ම ඔහුගේ සභාපතිත්වය දරන සෙලින්කෝ සමුහයේ කඩාවැටුණ සමාගම්වල සම්පුර්ණ වැරදි එහි අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලවලට බර කළේ ඔවුන්ගේ තීරණ සම්බන්ධයෙන් ඔහුට කිසිම දැනීමක් නොතිබූ බව නැවත නැවතත් සඳහන් කිරීමෙනි. එයට හේතුව වශයෙන් ඔහු සඳහන් කළේ 350කට අධික අනුබද්ධිත සමාගම්වල කටයුතු ගැන සොයා බැලීමට වෙලාවක් නැතිබවය. විශාල අනුබද්ධිත සමාගම් සමුහයක් ඇති වර්ජින් සමුහ ව්‍යාපාරයේ  නිර්මාතෘ රිචර්ඩ් බ්‍රැන්සන් වැන්නෙක් මෙසේ තම කණ්ඩායම පාවාදේදැයි සිතිය නොහැකිය. ඔබ නියම නායකයෙක්නම් කළ යුත්තේ කීර්තිය කණ්ඩායමට ලබාදී අපකීර්තිය ඔබ වෙත තබාගෙන හැකිතරම් දුරට හානිය පාලනය කිරීම (damage control) ඔබ අතට ගැනීමයි. අනෙක් විමතියට කරුණනම් කොතලාවල මහතා සන්නස්ගලගේ ප්‍රශ්නවලට දෙන්නේ “මම දන්නේ නැහැ, මට මතක නැහැ” වැනි පිළිතුරුය. මෙය මෑතකදී දේශපාලකයන්ට වැළඳුන රෝගයකි. මෙය ඔහුගේ වියපත්වීම නිසා සිදුවීයැයි සිතීමට අපහසුය. පැහැදිලිව පෙනෙන කරුණ නම් ඔහුට මුහුණේ හැඟීම්වල කිසිම වෙනසක් නොපෙන්වා, තැති ගැන්මට ලක්නොවී ටොන් ගණනින් බොරු කීමට හැකියාව ඇති බවයි. සත්‍ය ලෙසම තමන්ගේ වැරදි නිවැරදි කරගෙන ඉදිරියට යාමට කොතලාවල මහතාට වුවමනාවක් නැති බව බැලූ බැල්මට පෙනේ.

 

පැය හතක් බලා සිට අනුරාධපුර ශික්ෂණ රෝහලෙන් ටිකට් එක කපා ගතිමි.


hospital-visitors

මුලින්ම කිවයුත්තේ මේ ලිපිය ලිව්වා කියා කිසිම වැඩක් නොවෙන බවය. මේ ලිපිය ලියනවාට වඩා ඒ වෙනුවට ඒ වෙලාවේ වෙනත් වැඩක් නැත්නම් යු ටියුබ් එකෙන් රාජිත සේනාරත්නගේ කතාවක් ඇසුවානම් හොඳය.

මම ගිය සෙනසුරාදා රෝහල්ගත වූයේ සති පහක් තිස්සේ පැවතුන උණ රෝගය නිසාය. පස් වතාවක්ම රජයේ රෝහල්වල OPD වලින් බෙහෙත් ගත්තත් සුව නොවුන නිසා මහවිලච්චියේ ග්‍රාමීය රෝහලට ඇතුළත් වුණෙමි. එහි සිටි වෛද්‍යවරිය කාරුණිකව පැවසුවේ මහවිලච්චිය රෝහලේ රුධිර පරීක්ෂණ පහසුකම් නැති නිසා අනුරාධපුර ශික්ෂණ රෝහලට මාව යැවීමට සිදුවිය හැකි බවයි. අපෙන්ම  එකතු කරන බදු මුදලින් මෙවැනි සරල පහසුකමක්වත් සැපයීමට ග්‍රාමීය රෝහලකට පහසුකම් ලබා නොදුන්නත් මැති ඇමතිවරුන්ට (xx) අමාරුවටත් සිංගප්පුරුවේ මවුන්ට් එලිසබෙත් සුපිරි පෞද්ගලික රෝහලට යවා ජනාධිපති අරමුදලින් බිල් ගෙවීම ගැන මමනම් මොකුත් නොකියන්නේ එතුමන්ලාට අපිට මෙන් රස්තියාදුවීමට හෝ ජනතා සේවය අනතුරට හෙළා එතුමන්ලාගේ සෞඛ්‍යයය සමග සෙල්ලම් කිරීමට බැරි බවහොඳින්ම දන්නා බැවිනි. (සෙල්ලම් කරනවානම් සෙල්ලම් කල හැක්කේ ජනතාවගේ සෞඛ්‍ය සමග අප තේරුම්ගෙන බොහෝ කල්ය.)

මහවිලච්චිය රෝහලේ වෛද්‍යවරිය පැවසූ පරිදිම තවත් උණ රෝගියකු සමග ගිලන් රථයකින් මාව අනුරාධපුර ශික්ෂණ රෝහලට යැවිණි. අනුරාධපුරයට යෑමට මගේ කිසිම කැමැත්තක් නොතිබුණේ මින් පෙර කිහිපවරක්ම මෙලෙසම අනුරාධපුරයට යැවුණත් එහිදී ලැබුණ නොසැලකිලිමත් ප්‍රතිචාර සහ ප්‍රතිකාර නිසා සිය කැමැත්තෙන්ම රෝහලෙන් ඉවත්ව ගෙදර යාමේ සුන්දර අත්දැකීම් තිබුණ නිසාය.

අනුරාධපුර ශික්ෂණ රෝහලේ වාට්ටුවකට මාව ඇතුල්කල නමුදු මට ඇඳක් හෝ ඉඳගැනීමට පුටුවක් හෝ නොතිබුණි. මටත් වඩා අපහසුවෙන් සිටි දුබල සහ  වයසක රෝගීන් බිම වාඩිවී හෝ වැතිර සිටිද්දී මට ආසනයක් බලාපොරොත්තු වීම වැරදිය. ඇවැසි නම් හඳුනන වෛද්‍යවරයකුගේ, හෙදියකගේ හෝ රෝහල් කාර්යමණ්ඩලයේ කෙනෙකුට ඇමතුමක් දී මට අවශ්‍ය අවම පහසුකම් හෝ ලබා ගැනීමට හැකියාවක් තිබුණත් එවැන්නක් කිරීමට හිත හදාගැනීමට බැරිවීම මගේ පුද්ගලික දුර්වලතාවයක් විය හැක.

සුපුරුදු පරිදි පැයකට වඩා බලාසිටිමුත් රෝහල් කාර්යමණ්ඩලයේ කිසිවකු මා වෙත පැමිණියේ නැත. (හදිසි අනතුරු වාට්ටුව සහ දැඩි සත්කාර ඒකකයන් මෙසේ නොවනු ඇතැයි සිතමි.) පැයකට පමණ පසු වෛද්‍යවරයකු මා කැඳවා මගේ රෝග ස්වභාවය සඳහන් කරගනිමින් ඇවැසි පරීක්ෂණ සහ ප්‍රතිකාර සඳහන් කළේය. තවත් කාරුණික රෝගියකු ඔහුත් සමග ඔහුගේ රෝහල් ඇඳ මා හා බෙදාගැනීමට ආරාධනා කළේය. මෙතැන් සිට සිදුවූ කියාවලිය විස්තර කරමින් ඔබගේ මෙන්ම මගේද කාලය නාස්ති කිරීමට නොයන්නෙමි.

සඳුදා පැමිණි විශේෂඥ වෛද්‍යවරයා මගේ පරීක්ෂණ ප්‍රතිඵල බලා මම සුව වූ බව තීරණය කර රෝහලින් බැහැර කළයුතු රෝගියකු ලෙස නම් කර මට ගෙදර යාහැකි බව කීවේය. මම නැවතත් ඔහුගෙන් විමසා එය තහවුරු කරගත්තේ ඔහු මොනවා කීවත් ඔහුගේ කණිෂ්ඨ වෛද්‍යවරුන් පිස්සු කෙළිය හැකි බව මම අත්දැකීමෙන් දන්නා නිසාය. ඔහු මගේ ඇස් පරීක්ෂණය සඳහා අක්ෂි වෛද්‍යවරයකුට යොමුකළ හැකි බව කිව්වත් මම එක හෙළාම එය ප්‍රතික්ෂේප කළේ හැකි ඉක්මනින් රෝහලෙන් පිටවී “මගේ සෞඛ්‍ය මමම බලාගත යුතු බව” මට හොඳින් වැටහී තිබුණ නිසාය.

සාමාන්‍යයෙන් “ටිකට් කැපීමේ මහා පින්කමට” රෝහල පැය දෙක තුනක් ගන්නා නිසා මම නැවතත් සුපුරුදු පරිදි පොතක් කියවමින් සිටියෙමි. නමුත් පැය 6ක් ගතවීත් මගේ “ටිකට්” නොකැපූ නිසා මම ප්‍රධාන හෙද නිලධාරියාගෙන් ඒ ගැන විමසීමි. ඔහු කිව්වේ ඒ වන විට සේවයේ නියුතු වෛද්‍යවරියන් දෙදෙනාම අලුත් නිසා වෙනදාට වඩා වැඩි වෙලාවක් යන බැවින් මගේ වාරය පැමිණෙන තෙක් වාඩිවී සිටින ලෙසයි. එහෙත් වෛද්‍යවරියන් දෙදෙනා කොපමණ අළුත් වුවත් ඔවුන් “අකුරු දන්නේනම්” පැය 6ක් යනතුරු මා රස්තියාදු නොකරන බවට මට මඳ හෝ විශ්වාසයක් තිබුණ බැවින්, මම හෙද නිලධාරිවරයාගෙන් කාරුණිකව ඇසුවේ අඩුම තරමින් මගේ “ටිකට් එක” වෛද්‍ය වරියන්ගේ මේසය මත තිබෙනවාද නැද්ද යන්නවත් මට සැකහැර දන්වන ලෙසයි.

මම හිතුවා හරියටම හරිය. වෛද්‍යවරියන් ළඟ මගේ “ටිකට් එක” නොතිබුණි. හෙද නිලධරයා එය ජයග්‍රාහී ලෙස ඔහුගේ මහා පොත් රාජයාගෙන් එළියට ගත්තේ ඔහුගේ අතපසුවීම සම්බන්ධයෙන් නිකමට හෝ සමාව අයදීමක් තියා කනගාටුව පළකිරීමක් හෝ නොකොටය. එය වෛද්යවරියන්ගේ මේසයට යැවිණි. එකිනෙකාට මීටර කිහිපයක් ඉදිරියෙන් සිටින අනෙකාගේ මේසයට “ටිකට් එක” පැය 6ක් නොගියේ ඇයි වැනි මෝඩ ප්‍රශ්න ඔබ නොඇසිය යුතුය. පැය 6ක් තිස්සේ මේසයෙන් මේසයට යන්නට පෙරුම් පුරමින් සිටි මගේ “ටිකට් එක” වෛද්‍යවරිය විසින් තවත් පැයක් පමාකර ජයග්‍රාහී පැය 7ක ප්‍රමාදයකින් පසු අවැසි රාජකාරී කර මට ගෙදර යාමට අවසර ලැබුණි. (ඒ වන විට රාත්‍රී 8.00ටත් ආසන්න වී තිබුණි.)

රජයේ රෝහල්වල ඇති සේවක හිගය අපට අවබෝධ කරගත හැකිය. ඒ නිසා ඔවුන්ට වැඩ අතපසු විය හැක. වෛද්‍යවරුන්ට, හෙද හෙදියන්ට, තාක්ෂණික හා කාර්මික ශිල්පීන්ට මෙන්ම සුළු සේවකයන්ටත් දරාගත නොහැකි වැඩ ප්‍රමාණයක් ඇති බව බැලූ බැල්මට පෙනේ. එහෙත් මේ කිසිම සේවක වෘත්තීය සමිති මාධ්‍ය සාකච්ඡාවකදී, උද්ඝෝෂණයකදී, වර්ජනයකදී සේවක හිඟය ගැන මේ කිසිවකු කතා කරනවා මම දැක නැත. (මා වැරදි නම් නිවැරදි කරන්න.) අලුතින් සේවකයන් බඳවා ගැනීමට ඇති විකල්ප ක්‍රම සහ සේවකයින්ගේ වෘත්තීය ශක්‍යතා දියුණු කරන අටියෙන් රජයයන් ගෙන ආ ක්‍රමවලට විරෝධය දක්වන්නේ මොවුන්මය. ඉතින් අපිත් (බදුත් ගෙවා) පැය 7ක් නොව දින 7ක් වුවත් ප්‍රමාදවී “නිදහස් වෛද්‍ය සේවයේ” ස්වර්ණමය පල විඳිමු.

(මේ ලිපියෙන් ඉතා අපහසු තත්ත්ව යටතේ බොහෝ කැපවීමෙන් සේවය කරන කිනම් මට්ටමක හෝ සේවකයකුට හෝ වෘත්තිකයකුට රිදවීම මගේ අරමුණ නොවේ.)

My earlier posts about government hospitals.

  1. Sri Lankan Government Hospitals Online

 

9.20ට පෙන්වූ 9.05 හෙවත් හේම නලින් නොමරා මැරීම


හේම නලින් කරුණාරත්න

මසකට වරක් පමණ කාර් බැටරියෙන් ආරෝපණය කළ යුතුවූ කළු සුදු රූපවාහිනියක් 80 දශකයේදී අපේ ආලින්දයට පැමිණීමට පෙර අපේ ප්‍රධානම දැනුම සහ විනෝදය සපයන්නා වූයේ ටෝච් බැටරිවලින් වැඩකළ ගුවන් විදුලියයි. බොහෝ සෙයින් ගීතවලට සවන්දීම, ප්‍රවෘත්ති වලට සවන්දීම, සහ නාට්‍යවලට සවන්දීම සහ 7.30ට අප්පච්චී නිසාම කවදාවත් අමතක නොකර සවන්දුන් විදෙස් පුවත් වලට සවන්දීම පමණකට සීමාව තිබූ ගුවන් විදුලිය එකල පාසල් සිසුන්වූ අපව අලුත්ම ලොවකට රැගෙන ගියේ ප්‍රේමකීර්ති ද අල්විස් මෙහෙයවූ “සැරිසර” පුවත් සඟරාවයි.”

කාර් බැටරිය ආරෝපණය කරගැනීමට තිබුණ අපහසුව නිසාම – එකල කාර් බැටරිය ගමේ වෑන් කාරයා වූ චුට්ටේ අයියාට නොවඳිනා වැඳුම් වැඳ අනුරාධපුරය නගරයට යැවීමට සහ ගෙන්වා ගැනීමට තිබුණ කරදරකාරී සහ සංකීර්ණ මෙහෙයුම නිසා – සාමාන්‍යයෙන් අපි රූපවාහිනිය නැරඹුවේ දිනකට ඉතාමත්ම සීමිත වෙලාවක් පමණි.

මොකක්දෝ හේතුවකට එදා රෑ 9.00 පහුවෙනකල්ම (පොඩි අයියාට හොරෙන්) රූපවාහිනිය නරඹමින් සිටි අපට ඉතාමත්ම අපූරු තේමා වාදනයක් ඇසුණ නිසා රූපවාහිනියෙන් ඇස ඉවත ගැනීමට නොහැකිවිය.

ඒ තේමා වාදනයත් සමගම තිරයට පැමිණියේ සුන්දර සිනහවකින් මුව සරසාගත් ඉතාමත්ම ප්‍රියජනක තරුණයකුගේ රුවයි. ඒ වෙනවිට රූපවහිනියේ නිවේදකයන් අනුගමනය කරමින් සිටියේ දැඩි සංයමයකින් සහ ඒකාකාරී බවකින් යුක්තවූ කෘත්‍රිම භාෂා විලාසයකි. ඉන් බැහැරවූ ඉතාමත්ම සිත්ගන්නාසුළු සැහැල්ලු විලාසයකින් කතාකළ මේ තරුණයාගේ නම හේම නලින් කරුණාරත්න බව අප දැනගත් අතර ඔහු එක රැයෙකින් “තරුවක්” බවට පත්වුණි. ඔහු මෙහයවූ වැඩසටහන සඟරාමය වැඩසටහනක් වූ අතර එය නම්කර තිබුණේද ඒ වනවිට අමුතු නමක් වූ “9.05” නමිනි.

9.05 සඳහා තෝරාගෙන තිබුණු තේමා සංගීතය ඉතා මියුරු මෙන්ම අමුතු වූයෙන් මම බොහෝ කලක් එම මුල් සංගීත ඛණ්ඩය සෙවූ අතර පසුව අහම්බයෙන් නැරඹූ Barry Levinson අධ්‍යක්ෂණය කළ, ඔස්කාර් සම්මාන උළෙලේදී, Dustin Hoffman හොඳම නළුවා කළ, Tom Cruiseගේ මුල් යුගයේ චිත්‍රපටයක් වූ “Rain Man” චිත්‍රපටයේ බව සොයාගතිමි.

එක රැයකින් 9.05 කොතරම් ජනප්‍රිය වුණාද කිවහොත් සති දෙක තුනක් යනවිට 9.05 පටන් ගත් වෙලාව 9.05, 9.10, 9.15 සහ 9.20 දක්වාම දික්ගැස්සුණේ වැඩසටහන වටා රොක්වූ අධික රසිකයන් පිරිස නිසා වැඩසටහනට පෙර රූපවාහිනී බලධාරීන් අසීමිත වෙළඳ දැන්වීම් ප්‍රමාණයක් බලෙන් එබ්බවූ නිසාය. හේම නලින් මේ ගැණ සිටියේ නුරුස්සන ස්වාබවයකින් බව අපට දැනුණෙ එක වැඩසටහනක් අතරතුරදී ඔහු “දැන් අපිට වැඩසටහනේ නම 9.05 වෙනුවට 9.20 ලෙස වෙනස් කරන්නට වෙයිද දන්නේ නැහැ” කියා සුපුරුදු සිනාමුසු මුහුණෙන් කියූ බැවිනි. සජීවී නොවූ, පෙර පටිගත කළ වැඩසටහනක් වූ වැඩසටහන එදා පමණක් හරියටම 9.05ට ප්‍රචාරය කරමින් (එකල සාමන්‍යයෙන් නොකළ ආකාරයට ) තිරයේ උඩින්ම 9.05 ලෙස වෙලාව සඳහන් කළේ හේම නලින්ට කෝචොක් එකක් දැමීමටය. එහෙත් කෝචොක් වූයේ රූපවාහිනියම බව අපට පසක් කළේ ඊළඟ සතියේ සිට ඔවුන් නැවතත් 9.05, 9.20ට (රෙදිත් ඇඳගෙනම ) ප්‍රචාරය කළ නිසාය.

දිගින් දිගටම සිදුවූ මෙවැනි සහ වෙනත් කෙනිහිලිවල ප්‍රතිඵලයක් ලෙස හේම නලින්ට රූපවාහිනියට ආයුබෝවන් කියා එතරම් ජනප්‍රිය නොවූ ස්වර්ණවාහිනිය වැනි වැදගැම්මකට නැති නාලිකාවක් ළඟ නැවතීමට සිදුවිය. මේ නිර්මනාත්මක මිනිසාට ස්වර්ණවාහිනියේ කරන්නට ඉටිගෙඩියක් නොවූ නිසා ඔහුගේම චන්ද්‍රිකා රූපවාහිනි නාලිකාවක් වූ Heritage TV (HTV) නාලිකාවට සේන්දු වීමට සිදුවිය. මේ වනතුරුත් චන්ද්‍රිකා රූපවාහිනී නැරඹීමට හැකිවී තිබෙන්නේ රූපවාහිනී නරඹන්නන්ගේ ඉතා සීමිත පිරිසකට නිසා හේම නලින් වැන්නකුගේ දක්ෂතා ඉතාමත්ම සුළුපිරිසකට පමණකට සීමා විය.

මම පහත සිද්ධිය කෙටියෙන් සඳහන් කරන්නේ ප්‍රසිද්ධ පුද්ගලයන් හඳුනනවා කියා පෙන්වීමට (namedropping) සඳහා නොවේ. මම ඩයලොග් චන්ද්‍රිකා රූපවාහිනී සේවයේ අධ්‍යාපන නාලිකාවක් වූ “නැණස” රූපවාහිනියේ උපදේශකයකු (consultant) ලෙස සේවය කළ කාලයේ හේම නලින් “නැණසේ” ඓතිහාසික වැදසටහන් නිපදවීම සඳහා යොදාගත හැකිදැයි සොයා බැලීම සඳහා මූලික සාකච්ඡාවක් සඳහා ඔහුට ඩයලොග් ආයතනයට ආරාධනය කළ පසු ඔහුත් සමඟ මිතුරුකමක් ගොඩනගා ගත්තේ ඔහු මගේ පාසල් කාලයේ සිට වීරයකු වූ නිසාය. (කෙසේ හෝ “නැණස” රූපවාහිනිය සමග මගේ සේවා ගිවිසුම හිතුවාටත් කලින් අවසන් වූ නිසා – වඩාත් නිවැරදිව කිවහොත් නැණස නාලිකාවට මම මෙලෝ වැඩකට නැති මිනිහෙකු බව වැඩි කලක් යාමට මත්තෙන් වැටහුණ නිසා – හේම නලින්ගේ වටිනා සේවය නැනසට ලබාගැනීමට නොහැකි වීමටත් වඩා ඔහු වැන්නකු සමග වැඩ කිරීමෙන් අලුතින් යමක් ඉගෙන ගැනීමට නොහැකිවීම සම්බන්ධයෙන් මම අතිශයින්ම කණගාටු වීමි.)

හේම නලින් මියයාමට සති කිහිපයකට පෙර මම ඔහුව දුරකථනයෙන් ඇමතුවේ ඩයලොග් ආසියාටා ආයතනය සහ BOV Capital ආයතනය එකතුවී ආරම්භ කළ ශ්‍රී ලාංකික venture capital ආයතනයක් වන Digital Innovation Fund මගින් නිර්මාණත්මක වැඩක් හේම නලින්ට සැලසුම් කළ හැකි නේදැයි යෝජනා කිරීමටයි. සුපුරුදු සිනහවෙන්ම මට ස්තූති කළ හේම නලින් ඒ සඳහා ව්‍යාපෘති වාර්තාවක් සැකසීමට බලපොරොත්තුවෙන් සිටියේය. එහෙත් ඔහු සමග සමග වැඩකිරීමෙන් අළුත් යමක් ඉගෙන ගැනීමට තිබුණ දෙවන (සහ අවසාන) අවස්ථාවත් අවාසනාවන්ත ලෙස මගෙන් ගිලිහුණි.

ජාතික රූපවාහිනිය පළ නොකියා පලා බෙදුවේ හේම නලින්ට පමණක් නොවේ. මා හිතන ආකාරයට බර්ට්‍රම් නිහාල්, ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි, සද්ධා මංගල වැනි නිර්මාණශීලී මිනිසුන්ටද වෙන්නට ඇත්තේ මේ සංගදියම විය හැකිය.

මේ සියල්ලන්ම හිතුවක්කාරයන් බව මම පුද්ගලිකවම දනිමි. ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි කිසිම දිනක මට හමු නොවුණත් ඔහුගේ නිර්මාණවලිනුත් ඔහු හිතුවක්කාරයකු බව සිතාගත හැකිය. මොවුන් සමග වැඩකිරීමට රාජ්‍යය ආයතන ප්‍රධානීන්ට පහසු නොවුවාට කිසිම සැකයක් නැත. මමත් රාජ්‍යය සේවයට අවුරුදු දෙකකින් ආයුබෝවන් කීවේ මමත් නහයට අහන්නේ නැති හිතුවක්කාරයකු වූ නිසාය. (මියයනතුරුම කිසිමදාක මගේ හිතුවක්කාරකම් අඩු කිරීමට මගේ බලාපොරොත්තුවක්ද නැත.) නමුත් ඔබ අවබෝධ කරගතයුතු වන්නේ ලෝකය නිතරම වෙනස් කළේ හිතුවක්කාරයන් බවය.

හිතුවක්කාරයන් ජාතික රූපවාහිනිය වැනි රාජ්‍යය ආයතනයන්ට දිරවන්නේ නැත.

ජාතික රූපවාහිනිය දැන් නිර්මාපකයන් වෙනුවට නිර්මා පකයන් බිහිකරන්නේ මේ නිසා විය හැක.

මහාචාර්යය සුනිල් ආරියරත්න සහ නිකංම නිකං මම


Sunil-Ariyarathna-Nanda-Wanninayaka

මහාචාර්යය සුනිල් ආරියරත්න සහ මා අතර අඩුම තරමින් එක අසමානකමක් හා එක සමානකමක් හෝ ඇත.

අසමානකමනම් ඔහු විශ්වවිද්‍යාල අධ්‍යාපනයක් ලැබ ශාස්ත්‍රීය පර්යේෂණවල නියැලෙමින් ඉතා විදග්ධ පර්යේෂණ ග්‍රන්ථ රචනාකිරීම සහ මම අවිධිමත් අධ්‍යාපනයක් ලබා ඉතා සුළු පරාසයක කියවමින් එකතුකරගත් සීමිත දැනුමෙන් වැදගැම්මකට නැති විකාර ලියැවිලි ලිවීමයි.

අප දෙදෙනා අතර ඇති සමානකමනම් ඔහු චිත්‍රපට 15කටත් වඩා අධ්‍යක්ෂණය කොටත් ඔහුට චිත්‍රපට හදන්න බැරි බව තෙරුම්ගෙන නැතිවීම සහ මම දෙවරක්ම – 1994දී සහ 2017දී – (සීමිත) නරඹන්නන් පිරිසක් ඉදිරිපිට ගී ගයාත් මට ගී ගයන්නටනොහැකි බව තෙරුම්ගෙන නැතිවීමයි. අන්තිමට මට එය තෙරුණේ මගේ පුතන්ඩියා, අභිලාෂ් කොලුවා “අප්පච්චි සිංදු කියනකොට ගිරිපුර වැසියෝ කාටූන් එකෙ බොරළුගොඩ (Fred Flinstone of The Flinstones cartoon) කතාකරනවා වගේ” කිව්වායින් පසුවය. වාසනාවට මට පුතෙක් සිටී.

මහාචාර්යතුමා අරින්නේ නැත. ඔහු දිගටම කසිකබල් චිත්‍රපට හදයි. මමත් අරින්නේ නැත්තෙමි. නාන කාමරයේදී හෝ දිගටම කසිකබල් ගී ගයන්නෙමි.

Fred Flintstone

බොරළුගොඩ | Fred Flintstone

Abhilash Wanninayaka

අභිලාෂ් වන්නිනායක| Abhilash Wanninayaka

Day 5 – From Mount Lavinia to Mahawilachchiya via Colombo, Ja Ela, Narammala, Kobeygane, Padeniya, and Anuradhapura (263 km) – The fifth and the final day of the motorcycle journey in Sri Lanka with Meer Ali of India.


nanda-wanninayaka-galle-face-3

Meer Ali and I left the sea-breezy Mount Lavinia around eleven in the morning and had a sumptuous meal at Burger King at Dehiwala. There is nothing wrong in having some fast food or cola drinks once in a blue moon, but definitely not as a habit.

Then we rode to Galle Face Green, a beautiful seafront open space existing since the days of British Ceylon where a multitude of people from all walks of life, from children to lovers to joggers to hawkers hang out throughout the day. We took some pictures here too. This is one place I missed to have fun with any of my girlfriends. (I am not too sure if I am too late for that now.) There is nothing attractive here in Gall Face Green compared to most of the other hangout places in Sri Lanka. For me, Galle Face Green is just a highly overrated place.

The novel, “Colombo” by Carl Muller gives a good account of the Gall Face Green. I just managed to read the first chapter. This is a must-read if you are interested in knowing insider descriptions about Colombo metropolis.

Meer Ali in front of the Taj Samudra Hotel, Colombo, Sri Lanka

Meer Ali in front of the Taj Samudra Hotel, Colombo, Sri Lanka

We had some coffee at Coco Veranda  in Colombo 07. This is a hangout place of the IT geeks in Colombo. Though the snacks here are pretty expensive, you simply fall in love with the ambience of the place. The place is very clean and the staff is very attentive, too. So, it is worth paying an extra buck or two.

From Colombo, we went to suburban Ja Ela, the very name of the town says in the vernacular that there had been a canal built or used by mercenaries the Dutch and the British East India companies brought to Ceylon from Java or British Malaya. Then we took the Ja Ela– Giriulla Road via Minuwangoda. The traffic congestion is way too much on this road as it is yet to be repaired and widened. For some reason, the work progress of this road is very slow. If this is widened, the traffic towards Colombo from Kurunegala could be reduced but it is not yet to be.

Rambutan fruits on sale along Ja-Ela - Giriulla Road

Rambutan fruits on sale along Ja-Ela – Giriulla Road

From Giriulla we rode coconut palm fringed country roads up to Narammala and then took the turn to Padeniya, somewhat heart of the island’s vast coconut triangle.  On the way, we paid a visit to Jayantha Balasuriya’s. I knew that his daughter had been suffering from Thalassemia and I just wanted to see if I could be of any help for the patient.  It was a joy to see that the girl has had a recovery last year with the untiring efforts of Jayantha himself and I could not have the pleasure of being anyway helpful to Balasooriyas. I do sincerely feel gladdened about Jayantha’s child’s recovery.

From Jayantha’s village Waduressa to Narammala – Padeniya main road was through a very tough road and it was only once in this road that we had precarious moment danger almost enveloping us throughout the whole 5-day trip. Meer was riding and he almost lost balance but could regain the equilibrium and the control of the machine without unceremonially crashing down. I have to say that Benjamin from France and Meer from India were the best bike riders so far, I shared riding with so much of confidence and comfort.

Anuradhapura City at night

Anuradhapura City at night

It was around eight in the late evening when we reached Mahawilachchiya having accomplished the epic five-day bike hike.  I dropped Meer at his host family’s and went home and had what they call “a well-earned rest.” Hope I could visit India and have a reciprocal bike ride in Delhi with Meer someday soon.

About Meer, I cannot help writing this personal descriptive. If I do not, it is an injustice I do for his generosity. As I mentioned in my earlier post about Meer, he is very different from typical Indians. You might most probably agree with me that most Indians are prudent if not stingy whether they are rich or poor. But Meer is an extremely generous and carefree sort of guy. I did not have much money to spend when I embarked on the trip with him. But Meer did not let me spend a dime throughout the journey and paid for all food, lodging, snacks, etc. which I did not expect him to. Even when checking into guesthouses he ensured that we get some decent places, not the second-rate cheap spots with broken bathroom utensils and dirty linen. He always saw the brighter side of things and hardly complained about anything.

After completing his two weeks’ volunteering at Horizon Lanka, he invited the student Surendra who hosted him in Mahawilachchiya with all-costs-paid trip to New Delhi for a week-long tour. He also extended his generosity to the other student (Sanduni)  and teacher (Miss Anupama) who visited India to participate in the Sanitation and Hygiene Conclave in New Delhi, India. We can encapsulate our feelings about Meer Ali in the word grateful.

*Special thanks to Mr. Sunil Rutnayake. Mawanella, Sri Lanka for “chopping the dead wood” of my otherwise boring essay.

Day 4 – Tissamaharamaya to Yala Wildlife Park and back and to metropolitan Mount Lavinia along Sri Lanka’ coastal route A2. (310 Km) – This is my longest motorcycle ride in a day.


nanda-wanninayaka-motorbike-2

On August 11, 2016, Meer Ali and I woke up early and headed to Yala National Park. We hired a safari jeep and traversed the park. Didn’t see as many wild animals as I used to see in Wilpattu National Park which is close to my village, Mahawilachchiya. A couple of wild elephants, wild boar, wild buffaloes, deer, crocodiles, big and small types of lizards, birds, etc. were seen but, to be honest, I wasn’t impressed with what Yala had to offer me. Maybe because of my first love is with Wilpattu.

Kirinda beach was beautiful and so were the makeshift huts that sold seashells, etc. We spent quite a time on the beach taking pictures. We left Kirinda around 11.30 am and again it was riding on dead straight newly repaired roads and a rider is naturally tempted to break the speed barrier despite the highway patrol present or rather hiding in ambush in hidden spots every 10 km or so.

There was this place which a lady sold kirala juice (kirala – Sonneratia caseolaris)  and I stopped the bike just out of curiosity. It was found to be a very tasty drink and I had two glassfuls while Meer was contented with one. It was cheap and organic too. I do not know why we don’t promote coconuts, wood apple, kirala, orange, etc. juices instead of carbonated drinks. I can understand people drinking the carbonated drinks in the countries where there are less local fruits but in Sri Lanka, you get seasonal fruits from different terrains of the island no matter what season. Unfortunately, soda makers have been able to advertise in a way that the youth indulge in these unhealthy carbonated drinks.

On the way through the Galle Road we spent some time at a naval monument at Tangalle. I first thought this was a monument to remember the 2004 Boxing Day tsunami but it was not to be.

Meer Ali was excited when I took him to Matara beach as he was a fan of the legendary cricketer, Sanath Jayasuriya who was christened as “Matara Mauler” by the sportswriters and cricket commentators due to his hard-hitting batting style which made Sri Lankan team a formidable unit that could beat any cricketing nation during his time. Once, former Pakistani cricketer and the present cricket commentator, Rameez Raja used the word “carnage” to describe Jayasuriya’s batting. Whenever he went for a big score, it was just a ritual for the rest of the match to end up Sri Lanka winning. Jayasuriya was a product of Matara. Meer paused for a few shots on my motorbike on Matara beach.

When I passed Weligama, it was impossible not to remember Rekha, a pretty Nightingale whom I worked with at Asiri Hospital, Colombo 05. Hers was the sweetest smile I had ever seen. I could remember that she was from Weligama, this small coastal town but didn’t know any contact details of her. Besides, I had last seen her some 20 years ago.

It was around six in the evening when we passed Weligama and riding at night through Gall Road was not fun as most Sri Lankan motorists don’t use the dipped beam or the traffic beam of their head lamps and in an inconsiderate manner, almost always use their country beams to dazzle any oncoming fellow motorist. They simply drive with headlights on and you get mad when you get those high flash lights directly on your face. This is not considered as a serious traffic offence by the police, too. I get very irritated when the people do so but it will take eons for the Lankan motorists to learn this and become cultured motorists.

We stopped several times on the way to have tea, but my favorite was coffee. Coffee is my cup of tea 😊.

snacks (2)

Riding some monotonous 150 km bracing myriads of non-dipping main beams of oncoming traffic, along the island’s south western coast we reached the metropolitan Mount Lavinia and were put up in a small hotel for the night. Usually riding such a long distance on a motorbike could be strenuous to a rider but when you have a companion like Meer who was a rare sort of guys when compared with most Indians, you don’t feel the discomfort of the journey. We both sang Hindi songs on the way and he was surprised that I knew more Hindi songs than he did. He said he never felt that he is away from India with Hindi songs being played in almost all small towns we passed. I find both Hindi and Spanish languages are very lyrical and this is why I love them. I had a chance of securing a lucrative job opportunity in Japan if I were ready to learn Japanese but if I will have to learn a second language other than English, it would be Hindi or Spanish. Not Japanese and not French at all even if I am to contest for the post of General Secretary of the United Nations!

Day 3 – From Nuwara Eliya to Tissamaharama via Bandarawela, Ella, Wellawaya and Thanamalvila (143 km)


Lake Gregory, Nuwara Eliya, Sri Lanka

On the third day of our motorcycle journey, August 10, 2016, Meer Ali and I left the guest house in Nuwara Eliya around 9.00 am. The Lake Gregory nestled among the misty hills was beckoning and we rode towards the Lake Gregory, enjoyed the beautiful scenery and the cool breeze for a while, before getting back on the road once again towards the Nuwara Eliya City. Lake Gregory, which is situated at an elevation of 1,874 meters created by the British who ruled the island for some 150 years from 1815 till 1948 and named it after one of the British Governors in Colombo. The English liked Nuwara Eliya because of its temperate climate. In fact, Nuwara Eliya is also known as “Little England” to date due to its colder climate, British style architecture and a host of other similarities. For some time, we did not feel like leaving such a beautiful garden city like Nuwara Eliya, probably the most beautiful in the whole country. But we had a mission to complete and continued with our motorcycle journey once again.

If you want to read more on Nuwara Eliya, please read the passages below courtesy of some other sources.

“The city of Nuwara Eliya ( City of Light) was founded by the Englishman  Samuel Baker, the discoverer of Lake Albert and the explorer of the Nile in 1846. Nuwara Eliya’s climate lent itself to becoming the prime sanctuary of the British civil servants and coffee, tea & rubber planters in Ceylon (or present-day Sri Lanka.) Nuwara Eliya, is also known as Little England, was a hill country retreat where the British colonialists could immerse in their pastimes such as fox hunting, deer hunting, elephant hunting, polo, golf and cricket.

Although the town was founded in the 19th century by the British, the district is today visited by native travelers, especially during April, the season of flowers, pony races, go cart races and auto rally.

Many of the buildings retain features from the colonial period such as the Queen’s CottageGeneral’s HouseGrand HotelHill ClubSt Andrew’s Hotel and Town Post Office. New hotels are often built and furnished in the colonial style. Visitors the city can wallow in its nostalgia of bygone days by visiting the landmark buildings. Many private homes maintain their old English-style lawns and gardens. 

Due to its highland location, Nuwara Eliya has a subtropical highland climate  having no pronounced dry season, a monsoon-like cloudy season and with a mean annual temperature of 16 °C (61 °F).

In the winter months, there can be frost at night, but it warms up rapidly during the day because of the high sun angle.

The town’s attractions include a golf course, trout streams, Victoria Park, and boating or fishing on Lake Gregory. Victoria Park is an attractive and well-used oasis. It is popular with birdwatchers at quieter times because of the good opportunities for seeing species, particularly the Indian blue robinpied thrush or scaly thrush lurking in the denser undergrowth. The Kashmir flycatcher is another attractive bird species in the park.

Galway’s Land Bird Sanctuary, close to Lake Gregory, is an area of montane forest a few kilometers east of the town. Covering an area of 0.6 km, it is home to many bird and mammal species endemic to Sri Lanka, including wild boar and barking deer.”

 Nuwara Eliya City, Sri Lanka

Nuwara Eliya City, Sri Lanka

Our next stop was at the spectacular Post Office building in the city which is located in the center of Nuwara Eliya town and is one of the oldest post offices in Sri Lanka. The Tudor-style two-storey red-brick building with a clock spire, was constructed in 1894 by the British. We took pictures of this Post Office. I am certain this may be a strong contender to be one of the world’s ten most beautiful post office buildings. There were some rumors a few months back, that this 124-year-old post office was to be sold to an Indian businessman who intended to convert it into an Indian restaurant. The proposal was met with angry protests by the city folks and the workers of the postal department in Nuwara Eliya. Hence, the plan was temporarily withheld. Read more here: https://www.pressreader.com/sri-lanka/sunday-times-sri-lanka/20170604/281668254940656.

Post Office, Nuwara Eliya

Post Office, Nuwara Eliya

Farms close to Nuwara Eliya town.

Farms close to Nuwara Eliya town.

Our next stop was at the famous Seetha Amman Temple in Sita Eliya (Sita is written as Seetha by being more faithful to the way it is pronounced by Sri Lankans.) Legend says that this is the area where the Indian princess Sita was said to have been held in captivity by the all-powerful Sri Lankan king Ravana, to hurt the pride of the Indian prince Rama who was the husband of Sita.

(I will publish a separate post on the Ramayana epic once I finish writing about our own epic 5-day motorcycle journey.)

History and legends apart, the temple (also called kovil by Hindus) is a beautiful structure and both Meer and I took a lot of pictures of it from various angles. It is well-maintained and clean.

Seetha Amman Temple, Seetha Eliya, Nuwara Eliya

Seetha Amman Temple, Seetha Eliya, Nuwara Eliya

We stopped by famous Hakgala Botanical Gardens one of the oldest botanical gardens in this part of the world around 1.00 pm. (The garden was established in 1861, under George Henry Kendrick Thwaites as an experimental cultivation of Cinchona, a commercial crop thriving at the time. Once the Tea replaced the Cinchona, it was turned into an experimental Tea cultivation. In 1884 it transformed to a garden. Since then many sub-tropical and some temperate plants planted in the gardens. – Wikipedia)

It was a mesmerizing place full of various flowers and huge fern trees (which might have left unharmed since the Jurassic Age I guess.) When you see these treasures of nature, it is apparent that you feel antagonized about the British colonialists, the only Western power who were able to capture the whole of Sri Lanka (then Ceylon) as to what damage they have inflicted to this otherwise evergreen rain-forest in the Central Hills of Sri Lanka by introducing coffee, cinchona, then tea and various non-endemic flora for mere industrial and commercial purposes by uprooting and decimating (in my words, by raping, savaging and ravaging) the island’s virgin rain forest canopy, especially right throughout these hilly terrains, eventually causing in the process long periods of droughts in other parts of the country, as can be seen today. Since I am not an ecologist or an environmentalist but a naturalist, I had do better wind up the commentary on how the English planters completely bared vast swaths of island’s pristine primordial forestation.)

Huge fern trees at Hakgala botanical Garden, Nuwara Eliya, Sri Lanka

Huge fern trees at Hakgala botanical Garden, Nuwara Eliya, Sri Lanka

A rose bush in Hakgala Botanical Garden

A rose bush in Hakgala Botanical Garden

Meer Ali in a place between Nuwara Eliya and Bandarawela.

Meer Ali in a place between Nuwara Eliya and Bandarawela.

Meer Ali enjoying "Ceylon Tea) in a place between Nuwara Eliya and Bandarawela.

Meer Ali enjoying “Ceylon Tea) in a place between Nuwara Eliya and Bandarawela.

Nanda Wanninayaka in a tea garden.

Nanda Wanninayaka in a tea garden.

Nanda Wanninayaka and Meer Ali

Nanda Wanninayaka and Meer Ali

Next, we proceeded to Bandarawela, one of the best honeymoon locations (which I too had the pleasure of enjoying in 2006) in the world. As we crossed the Nuwara Eliya district boundary, the landscape began to change. The closer the Badulla district, the more you get to see vegetable farms than tea estates. Still, it is a beautiful sight to behold and I wonder if anyone would complain about the change.

rawana-falls-0.jpg

Rawana Falls, Sri Lanka

We reached Ravana Falls passing beautiful mountain ranges via Bandarawela and Ella, one of the most visited places by the foreign tourists in the Hill Country of Sri Lanka. Once you pass Ella and reach Ravana Falls, you begin to feel that the climate has had a drastic change. Till Ella, misty mountains with with intermittent showers, drizzles, rainbows, endless tea gardens, beautiful waterfalls, and so forth kept soothing our souls and bodies, but the moment you go down to Ravana Falls, you are in the Dry Zone. The precipice is so steep and one cannot understand how a whole climate system changes within such a small distance. I doubt whether similar places are elsewhere in Sri Lanka to see such a sudden and vast climatic difference within such a short time and distance.

Meer and I spent quite a time at Ravana Falls and here a crafty vender of corn cobs locked horns with me as I bought corn cobs for Meer also for the Sri Lankan rates. He immediately recognized Meer was not Sri Lankan and has to pay more for corn cobs. The funny part of this is that not a single traffic policeman could recognize Meer was not a Sri Lankan during almost 1000 km motorcycle journey to issue him a ticket for not having an international driving license authenticated or attested by the Department of Motor Traffic in Sri Lanka😊. Meer and I took turns in riding the bike.

We reached Tissamaharama by late night on the bike by passing Wellawaya and Thanamalvila. Our plan for the next day was to ride to Yala National Park.

*Thanks Mr. Lionel Balasuriya (USA) and Mr. Sunil Rutnayake (Sri Lanka) for giving me a hand with providing more facts and editing the post.

 

Day 2 – From Naula to Nuwara Eliya via Katugasthota bypassing Kandy (129 km)


Meer Ali and Nanda Wanninayaka in Nuwara Eliya

Meer Ali and Nanda Wanninayaka in Nuwara Eliya

We started from Naula and bypassed Kandy as it is an utter waist of time to go through the city. So, we went via Katugasthota to Peradeniya, then to Nuwara Eliya via Gampola. The road was amazing and the vegetation was so green and beautiful. It was colder when we reached Nuwara Eliya, the paradise in Sri Lanka due to lapse rate. We spent the night at a small guest house opposite famous Lake Gregory in Nuwara Eliya. We also walked around the lake at night which was a beautiful experience.

At Gampola town

At Gampola town

Nanda-Wanninayaka in Nuwara Eliya

Nanda-Wanninayaka in Nuwara Eliya

Nuwara Eliya

Nuwara Eliya

A waterfall in Nuwara Eliya

A waterfall in Nuwara Eliya

Meer Ali from India with the waterfall in the background

Meer Ali from India with the waterfall in the background

Nanda-Wanninayaka-waterfall-0

Nanda Wanninayaka with the waterfall in the background

Meer Ali at Lake Gregory, Nuwara Eliya

Meer Ali at Lake Gregory, Nuwara Eliya

Nanda Wanninayaka at Lake Gregory, Nuwara Eliya

Nanda Wanninayaka at Lake Gregory, Nuwara Eliya

Night at Lake Gregory, Nuwara Eliya

Night at Lake Gregory, Nuwara Eliya