චේ – මාලිනී ගෝවින්නගේ


චේ – මාලිනී ගෝවින්නගේ

මාලිනී ගෝවින්නගේ ලියූ “චේ” චරිතාපදානය මීට වසර 10කටත් පෙර එක හුස්මටම කියෙව්වේ අර්නස්ටෝ චේ ගුවේරා නම් අමරණීය විප්ලවවාදියාගේ ජීවිත කතාව කියවීමට මා බොහෝ අසාවෙන් සිටි නිසාය. චේ බොහෝ හිත් ඇදගන්නා සුළු පෞර්ශයකින් සහ කැරිස්මාවකින් යුතු පුද්ගලයෙකි. ඒ බව මොනවට පැහැදිලි වන්නේ ඔහුගේ මරණයෙන් වසර 52ක් ගතවූ අද දිනයේත් ඔහුගේ රුවට, අදහස්වලට, සටන්කාමීත්වයට පමණක් නොව විලාසිතාවන්ටද පෙම් බඳින ගැටවර – ගැටවරියන්, තරුණ තරුණියන් පමණක් නොව වැඩිහිටියන්ද කොතෙකුත් සිටින නිසාය.

ගෝවින්නගේගේ “චේ” කෘතිය වැදගත්වන්නේ එය ඕනෑම දැනුම මට්ටමක සිංහල පාඨකයාට ඉතාමත් උචිත ලෙස සරල බසකින් ලියවී ඇති නිසාය. චේ ගැන ලියවුණ බොහෝ සිංහල පොත පත තිබුණද ඔහු ගැන දැනගනීමට ඇති බොහෝ වැදගත් කරුණු සහිතව ඉතා රසවත් ලෙස ගෝවින්නගේ කෘතිය සම්පාදනය කර ඇත.

චේ කළු හෝ සුදු චරිතයක් නොව. ඔහු අළු පාට චරිතයකි. වරක අහිංසක ගැමියන්ගේ ශුභසිද්ධිය වෙනුවෙන් ජීවිත අවදානම ගෙන කැප වන ඔහු තවත් වරෙක ප්‍රතිවිප්ලවකරුවකු වෙඩි තබා මරාදමන්නේ කිසිදු අනුකම්පාවක් රහිතවය.

බොහෝ ආකර්ෂණීය පෙනුමකින් යුතු චේ නිරතුරුවම සුන්දර ළඳුන්ගේ අවධානයට පත්වේ. ඒවා සාමාන්‍ය ආදර සම්බන්ධතාවයන් වලින් එහා යන අවස්ථාද කොතෙකුත් ඇත.

චේ ත්‍රාසය, වීරක්‍රියාවලට ඉතා ලැදි පුද්ගලයෙකි. විප්ලවයේ ඇති කටුක අත්දැකීම්, නිරතුරුව ඇති ජීවිත අවදානම, පාවාදීම්වලට ලක්වීමේ අනතුරු, ඔහුට නිරතුරුවම වද දෙන සුවකළ නොහැකි ඇදුම රෝගය වැනි කොතෙකුත් සෘණාත්මක බලවේග තිබුණත් ඒ කිසිවකින් ඔහුව නැවතිය නොහැක.

ගෝවින්නගේගේ කෘතියේ ඇති පහත සඳහන් කොටස ඒ ලෙසම ඔබට ඉදිරිපත් කරන්නේ ඔබට එය කියවීමට උනන්දුවක් ඇතිකරනු පිණිසමය.

“ඔබ අයුක්තිය දැකීමේදී කෝපයෙන් හදවත රත් වන්නේද,එසේනම් ඔබද මාගේ සහෝදරයෙකි.”

ස්ථානය  හිගුවේරා. බොලිවියාව. පාසැල් ගොඩනැගිල්ලකදී. 
දිනය  1967.10.09

චේ මරා දමන ලද්දේ ඉන් පසුවය. මරා දැමීමට පෙර ඔහුගේ ඡායාරූප කීපයක් ගන්නා ලද අතර, ඔහු වෙත වූ සියළු ලියකියවිලි ද ඡායාරූප ගත කරන ලදී. ඉන්පසු ගරිල්ලා නායකයාට වෙඩි තැබිය යුත්තේ කා විසින්දැයි තීරණය කළ යුතු විය. ඒ සඳහා රැස්ව සිටි හමුදා නිලධාරීන් අතර තුණ්ඩු අදින ලදී. වාසනාව හිමිවූයේ මාරියෝ ටෙරාන් නම් හමුදා නිලධාරියාටය. එක් වෙඩි උණ්ඩයකින් චේගේ ප්‍රාණය නිරුද්ධ කිරීම දුෂ්කර කාරියක් වන්නට ඇත. එසේත් නැතහොත් මාරියෝ දක්ෂ වෙඩික්කාරයෙකු නොවුණා විය හැක. ඔහු මුලින්ම පිට පිට වෙඩි හතරක් එල්ල කළේය. ඒ සියල්ල වැදුණේ චේගේ ඉණෙන් පහළටය. තවමත් එළඹි සිහියෙන්ද, නොසිඳුණු එඩියෙන් ද යුතුව සිටි චේ, ඒ මොහොතේ හමුදා ලොක්කන් ඇමතීය. 

මං දැනගෙන හිටියා උඹලා මාව මරා දමන විත්තිය. උඹලාට අහුවෙන්න මං පණපිටින් ඉතුරු විය යුතුව තිබුණේ නෑ. පිදෙල්ට කියාපල්ලා මට වූ මේ වැරදීම විප්ලවයේ අවසානය නොවන වග. එය කවදා හෝ වෙනත් තැනකින් මතුවේවි….

….
ඒ වගේම මේ සොල්දාදුවන්ට උඹලා කියලා දෙන්න ඕනෑ හරියට ඉලක්ක කරලා වෙඩි තියන හැටි.”

ඒ සමගම මාරියෝ ටෙරාන් පිට පිට තවත් වෙඩි දෙකක් චේට එල්ල කළේය. එකක් ඔහුගේ ගෙල පසාරු කරගෙන ගිය අතර අනෙක හදවතට එල්ලවිණ….

(
චේ – මාලනී ගෝවින්නගේ 2000) 

රෝහණ විජේවීර සහ ඔහුට ඉතිහාසයේ හිමිවිය යුතු තැන


rohana_wijeweera_1943-1989

බොහෝ දෙනෙක් රෝහණ විජේවීර දරුණු මිනීමරුවකු සහ තරුණ තරුණියන් දහස් ගණනක් අයාලේ ගෙන ගිය අපතයකු පමණක් බව පෙන්වන්නට මේ දිනවල ලොකු උත්සාහයක් ගනු පෙනෙන්නට තිබේ. (කුමක් හෝ හේතුවකට මෙයට වැඩියෙන්ම දායක වන්නේ විශ්‍රාම ගිය ජවිපෙ සාමාජිකත්වය සහ වැලේ වැල් නැති වාමාංශිකයන් වීම විශේෂයකි. අනෙක් අතට බලද්දී විජේවීරගේ අඩුපාඩු දකින්නට හැකි හොඳම අය ඔවුන් විය හැකිය.) වීජේවීරට ආයුධ සන්නද්ධ විප්ලවයක් කරන්නට (දෙවරක්ම) සිදුවුණේ පවතින තත්ත්වය යටතේ තිබුණ එකම සහ දුෂ්කරම මාර්ගය එය වූ නිසාය. ජරාජීර්ණ වූ පක්ෂ දේශපාලනය තුළින් තට්ටු මාරු ක්‍රමයට වලව්වේ හාමුලා සහ මැණිකෙලා තොග ගණනින් පත් කරගත් මෝඩ ජනතාවගේ ඡන්ද බලය ගැන කසිම විශ්වාසයක් විජේවීරට නොමැති වීම අහම්බයක් නොවේ. (අප කොතරම් පිළිගන්නට අකමැති වුවත් වේලුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන්ට ගන්න තිබුණෙත් මේ මාර්ගයම පමණය. ඔහුගේ වැරැද්ද පීඩකයන්ට එරෙහිව සියලුම ජාතීන්ගේ සහය ලබාගන්නවා වෙනුවට දිගින් දිගටම පීඩනයට පත්වුණ සිංහල, මුස්ලිම් ජාතීන් මෙන්ම ඔවුන් විමුක්තිය උදාකර දෙනවායයි කියූ දෙමළ ජනතාවටත් එරෙහිව කළ අරගලයක් නිසාය.)

කෙසේ වුවත් අද අපි විජේවීර ගැන පමණක් කථා කරමු. ඔහු පරමාදර්ශී ආකර්ෂණීය නායකයකු නොවන බවත් ඉරිසියාකාර, කට ගඳ ගහන නායකයකු බවත් කිහිප තැනකම සඳහන් වී තිබිණ. මම 71 කැරැල්ලට පසු ඉපදුන කෙනෙක් නිසා ඒ ගැන දන්නේ පොත පත ඇසුරින් කියවූ දේවල් පමණය. 88-89 කැරැල්ල කාලයේදී සාමාන්‍ය පෙළ සිසුවකු වූ මට විජේවීර ආකර්ෂණීය නායකයකු සහ ඔහුගේ ව්‍යාපාරය බලාපොරොත්තු තබාගත හැකි යමක් ලෙස පෙනුණි. එහෙත් එයට සෘජුව සම්බන්ධ නොවීමට එකම හේතුව වූයේ සමාජවාදියකු වුවත් ඉතාම දැඩි මානව හිතවාදියකු වූ මගේ පියා අවිහිංසාවාදය ගැන මට කියාදුන් කරුණු නිසාය. මට තුවක්කුවක් නොගැලපෙන බවද මට හොඳින් වැටහෙන්නේ දැන්ය.

අද පරම්පරාව සහ ඔහුගේ සමකාලීනයන් විජේවීර අපතයකු ලෙස දකින්නේ ඔහුට දෙවරම විප්ලවය සාර්ථක කර ගැනීමට නොහැකි වූවා පමණක් නොව අමානුෂික ලෙස ඝාතනය වීමටද සිදුවූ නිසාය. ඉතිහාසය ලියන්නේ ජයග්‍රාහකයන්ය. චේට, ෆිදෙල්ට, ලෙනින්ට, මාවෝට ඉතිහාසයේ වීරාඛ්‍යානයන් බවට පත් වන්නට හැකියාව ලැබුණේ ඔවුන් ජයග්‍රාහකයන් වූ නිසාය. මේ බොහෝ දෙනකු, සුරා සොඬන්, ස්ත්‍රී දූර්ථයන්, ඝාතකයන්, සල්ලාලයන් (තේරෙන භාෂාවෙන් කියනවානම් බේබද්දන්, බඩු කාරයන්, මිනීමරුවන්, පාදඩයන්) බව අද කවුරුත් කියන්නේ නැත. විජේවීර දත් මදිද්දීත් කට ගඳ ගැසූ අතර මාවෝ ජීවිතේට දත් නොමැදීම නිසා කට ගඳ ගැසුවත් මවෝගේ කට ගඳ කාටවත් ප්‍රශ්නයක් නොවේ.

විජේවීරට වැරදුන් තැන් බොහෝය. සමහරවිට ඔහුට හරි ගියානම් සහ විප්ලවීය ශ්‍රී ලංකා ජනරජයේ යාවජීව නායකයා වුවා නම් අද ඔහුගේ කතාව පෙර සඳහන් කළ වීරාඛ්‍යානයන්ගේ අතර රන් අකුරෙන් ලියවීමට හෝ විජේවීරගෙන් පසු ඔහුගේ බිරිඳගේ සහ දුවරුන්ගේත් පුතුන්ගේත් පාලනයකට (උතුරු කොරියාවේ මෙන්) රාෂ්ට්‍ර පාලනය බාරදී විජේවීර අද විමල් වීරවංශ මෙන් පීචං චරිතයක් වීමටද ඉඩ තිබිණි.

රෝහණ විජේවීර.jpg

විජේවීරගේ ප්‍රබලතා මෙන්ම දුබලතා ගැන ඕනෑ තරම් මට වඩා සුදුසුකම් ඇති අයගෙන් ලියවී ඇත. මම දේශපාලන බ්ලොග්කරුවකු නොවෙමි. මට හිතෙන දේ මේ අයුරින් අකුරු කළේ ඔහුට මට හැකි පමණින් යම් තරමක හෝ සාධාරණයක් ඉටු කිරීමටය. ඔහු අනිත් අයට කලින් අවදිවීම හුදු අහම්බයක් පමණක් නොවන බවට ඔබට මතක් කර දීමටය.

che-guevara

Castro

mao_zedong

v-i-lenin