විජය නිවසින් “සතුට” චිත්‍රකතා පත්තරය නැවතත් – සතුටේ “කටු” ගලවමු


"සතුට" මුල් පිටුව

“සතුට” මුල් පිටුව

1970 සහ 80 දශක ශ්‍රී ලාංකික චිත්‍රකතාවේ ස්වර්ණමය යුගයයි. පාසල් සිසුන් සහ තරුණයන් ලෙස අප එයින් උපරිම රසය විඳි බව අමුතුවෙන් කියන්න අවශ්‍ය නැහැ. ප්‍රවෘත්ති පත්තර සහ වාර සඟරා කිහිපයක් පළවුණත් ඒවා ගම්වලට ආවේ කලාතුරකින්. නවකථා කොච්චර ජනප්‍රිය වුණත් ඒවා කියවීමට පුස්තකාලයක් හෝ තිබුණේ නැහැ. රේඩියෝ තිබුණෙත් සීමිත පිරිසකට. අඩු මිලකට, ඉතාම පහසුවෙන් සොයාගත හැකි සහ ගම පුරාම අතින් අත යවියහැකි රස ගුලාව වූයේ චිත්‍රකතා පත්තරයයි. එහෙත් 90 දශකයේදී චිත්‍රකතා කලාවේ පිරිහීම සහ බිඳවැටීම සනිටුහන් කළා. මේ ලිපියේ අරමුණ ඊට හේතු විස්තර කිරීම නෙවෙයි.

පසුගිය වසර කිහිපය තුළ චිත්‍රකතා පත්තර කිහිපයක්ම වෙළඳපලට පැමිණියත් ඒ එකකටවත් වැඩි ආයුෂ තිබුණේ නැහැ. මියගිය කලාවකට යළි පණදෙන එක ලෙහෙසි පහසු කාරියක් නෙවෙයි. අනික චිත්‍රකතා කලාව රැකගන්න චිත්‍රකතා පත්තරයක් මිළදීගන්න චිත්‍රකතා කලාව රසවිඳි පැරණි චිත්‍රකතා රසිකයන් කිහිප දෙනෙකු සිටියත් එවැන්නන් පමණකින් චිත්‍රකතා ප්‍රකාශනයක් පවත්වාගෙන යන්න බැහැ. වෙළඳපළ බලවේගයන්ට පිටතින් කලාවක් පවත්වාගෙන යාමටනම් එක්කෝ රාජ්‍ය අනුග්‍රහය හෝ නැත්නම් පෞද්ගලික අංශයේ ආයෝජනය ලැබිය යුතුයි. ඒ දෙකම නැති නිසා සහ වර්තමාන පරපුරට ගැලපෙන ලෙස වෙනස්වීමට චිත්‍රකතා ශිල්පීන්ට නොහැකිවූ නිසාදෝ මෑතදී පටන්ගත් චිත්‍රකතා පත්තර සියල්ලම බිළිඳු වියේදීම මියගියා. අන්තර්ජාලයේ බලපෑම, ගුවන්විදුලිය, රූපවාහිනිය සහ කෙටි පණිවිඩවල ප්‍රවෘත්ති සැපයීමේ වේගවත්කම නිසා සති අන්ත පුවත්පත් සහ වාර සඟරා පවා පවත්වාගෙන යාම අභියෝගයක් වූ විටක මියගිය කලාවක් රැකගැනීම ලෙහෙසි පහසු කාරියක් නෙවෙයි.

විජය නිවසින් “සතුට” චිත්‍රකතා පත්තරය නැවතත් එළිදකිද්දීනම් සතුටු හිතුණේ ඔවුන්ට ලාභ ලබා හෝ නොලබා මෙය පවත්වාගෙන යාමට ආර්ථික ශක්තිය ඇති නිසා. එමෙන්ම ඔවුන් සතුව ඔවුන්ගේ විවිධ ප්‍රකාශන හරහා නොමිලේම ලබාගතහැකි ඉතාම ප්‍රබල ප්‍රාචාරක ජාලයක්ද පවතිනවා. අනික පාඨකයන්ට සතුට පත්තරේ දැනට ලංකාදීප බදාදා පත්තරයත් එක්ක නොමිලේම ලබාදෙනවා. ඒ නිසාම නව පාඨක පිරිසකට මේ නොමිලේ ලැබෙන චිත්‍රකතා පත්තරේ උඩින් පල්ලෙන් හරි කියවන්න හිතෙනවා. ඔවුන්ගේ හිත ඇදී ගියහොත් සමහරවිට “සතුට” වෙනම ප්‍රකාශනයක් විදිහට වෙළඳපලට පැමිණේවි. විජය නිවස “පරිගණක” සඟරාව එළි දැක්වුවෙත් මේ අයුරින්මයි. දැන් එය වෙනම වෙළඳපලක් සහිතව තනි ප්‍රකාශනයක් විදිහට පවත්වාගෙන යන්නේ බොහෝ කලක සිටන්. “සතුට”ටත් එවන් කලක් එනවානම් කදිමයි. ඒත් එය බොහෝ සාධක මත රඳාපවතින්න සිදුවෙනවා.

මුලින්ම චිත්‍රකතා කරුවන් අළුත් පරපුරට ගැලපෙන ලෙස කතා සහ චිත්‍ර ශෛලිය තරමකට හෝ වෙනස් කරගන්න වෙනවා. 70 සහ 80 දශකයේදී තිබුණ චිත්‍රකතා ආකෘතියම නැවතත් එළිදක්වන්න යනවානම් “සතුට”ටත් ළදරු මරණයක් ලැබීම වළක්වන්න බැහැ. තරූ, අරවින්ද, කුමාර වැන්නන් මේ වෙනස අවබෝධ කරගත් දක්ෂයන්. එහෙත් පැරණි චිත්‍රකතාකරුවන් බොහොමයක් ඔවුන්ගේ ආකෘතියෙන් පිට පනින්නට අකමැතියි.

දැන් “සතුට” පළමු කලාපය ගැන කතාකරමු. මුල් පිටුව අතිශයින්ම ප්‍රියජනකයි. ඇන්දේ තරූ වෙන්න ඇති. ඉතාම සුන්දර ගැටිස්සියක්ගේ පින්තූරයක්. ඒත් අනිත් චිත්‍රකතාවල චිත්‍රත් එකතු කර ඇති නිසා මුල් චිත්‍රයට අසාධාරණයක් වෙලා වගෙයි. ඒත් එක්කම අඩුම ගානේ මුල්පිටුවවත් ටිකක් දීප්තිමත් කඩදාසියක මුද්‍රණය කරන්න පුළුවන්නම් හොඳයි. සාමාන්‍යයෙන් විජය ප්‍රකාශන අනිත් පත්තර ඔක්කොටම වඩා හොඳ කඩදාසි භාවිතා කරන ආයතනයක්. “සතුට” පත්තරේටත් එවැනිම කඩදාසියක් භාවිතා කරනවානම් අගෙයි. පත්තරේ නොමිලේ බෙදන නිසා මුලදී ඒක පාඩුවක් වේවි. ඒත් අනාගතය ගැන සුබවාදී විදිහට හිතනවානම් මේක වියදමකට වඩා ආයෝජනයක් වේවි. මම දන්න විදිහට “සතුට” නිසාම දැනටමත් බදාදා ලංකාදීප පත්තරේ වෙනදාට වැඩියෙන් විකිණෙනවා.

අනිත් එක සතුටේ වර්ණ සංයෝජනය පිළිබඳ ලොකු ගැටලුවක් තියෙනවා. පිටු බොහොමයක් අඳුරුයි. මුද්‍රණ ශිල්පය මෙතරම් නොදියුණු ඒ කාලයේ වුණත් චිත්‍රකතා පත්තර බොහොම දීප්තිමත්. ඒ නිසා වර්ණ සංයෝජනය කරන අය මේ ගැනත් ටිකක් හිතුවනම් හොඳයි මම හිතන්නේ.

දෙවෙනි පිටුවේ ප්‍රගීත් අබේධීරගේ Thinකිං හොඳ ආරම්භයක් පෙනවනවා. නමුත් ඔහුගේ චිත්‍ර මීට වඩා හොඳට තිබුණා මුල් කාලේදී.

තලංගම ජයසිංහගේ “යකඩ ගෑනි” විකට කතාවක්. මැද පිටුවේ කාටුන් ඒකට අමතරව තවත් විකට කතාවක් අවශ්‍යද කියන එකනම් ප්‍රශ්නයක්.

ඇන්ටන් බී. පෙරේරා කවදත් බටහිර ගොපලු (cowboy) චිත්‍රකතා අඳින්නෙක්. “අඩියෝස් අල්වාරෙස්” සුපුරුදු ගොපලු කතා ආරම්භයකට සුදුසු අයුරින් පටන් ගන්නවා. වයසට ගියත් ඇන්ටන්ගේ චිත්‍රවල හෝ අකුරුවල ගුණාත්මකභාවය එලෙසින්ම පවත්වාගෙන යන බව පෙනෙනවා. ගොපලු කථාවලට ආගන්තුක වර්තමාන තරුණ තරුණියන්ට මෙය හොඳ පිවිසුමක් වේවි.

ඉන්ද්‍රජිත් රන්ජන්ගේ “මගේම ආදරයක් තිබුණා” ඉන්ද්‍රජිත්ගේ පැරණි කතා ශෛලියෙන් වෙනස් බව පේනවා. හැබැයි මම පෞද්ගලික ආසවනම් ඔහුගේ පැරණි ශෛලියට. විශේෂයෙන්ම ගම්බද සුන්දරත්වය පෙන්වූ “සඳා” වැනි කථාවලට.

තරූගේ චිත්‍රවලට මම කවදත් ආසයි. ජපානයේ “මන්ගා” සම්ප්‍රදායේ චිත්‍ර අඳින අපිට ඉන්න හොඳම චිත්‍රශිල්පියෙක් තමයි තරූ. තරූ නව යොවුන් වියේ ආදර කථාවලට සුදුසුම ශිල්පියෙක්. ඉතාම සුරතල් බොන්ක්කියන් වැනි කෙල්ලන් සහ දඟකාර කොල්ලන් අඳින්න තරූ තරම් හොඳ කෙනෙක් මම තවත් දැකලා නැහැ.

සුසිල් ජයන්තගේ “සකෝ” කාටුනයනම් කැමිලස් වගේ ශිල්පියෙක්ගේ අහලකින්වත් යන්නේ නැහැ. ඒත් ඉතිං අළුත් අයටත් හැදෙන්න කලක් යාවිනේ.

අනුර ශ්‍රීනාත්ගේ නමක් නැති තනි පිටුවෙන් නිමවෙන කතාව ආදර්ශමත්. අනුර මෙවැනි කතා දිගටම වෙනත් පත්තරවලට ඇන්දා. ඒත් ඔහුගේ චිත්‍රවල තත්ත්වය පහළයාමක්නම් පෙනෙනවා.

සරත්මධු කියන්නේ “චිත්‍රකතා ලෝකයේ රජු.” ඒත් දැන් වයස්ගත නිසාදෝ ඔහුගේ චිත්‍ර සහ අකුරුවල පෙර තිබූ ලස්සන දැන් නැහැ. අනික ඔහු තවමත් 70 ගණන්වල ආකෘතියෙන් බැහැරවෙලා නැහැ. ඒ නිසා ඔහුගේ කතා ඒකාකාරී බවක් තමයි පෙනෙන්නේ. චිත්‍රකතා ශිල්පියෙක් ලෙස ඔහුගේ කාලය ඉක්මනින් අවසන් වෙන බවක් පෙනුණත්, නැවත වතාවක් මහන්සි වුණොත් ආපසු පැරණි සුන්දර කාලයට පැමිණෙන්න ඔහුට හැකි වෙන්නත් පුළුවන්.

සිනෙත් බැද්දගේගේ “සිව්මකරුමයාගේ දෝණි” ඔහුට ආවේණික ගමේ කතාවක්. මම පුද්ගලිකවනම් සිනෙත් ප්‍රියකළ කෙනෙක් නෙවෙයි. ඒත් ඔහුට විශාල රසික පිරිසක් හිටියා.

ටිඩී අබේසූරියගේ “සන්නස” අතීත වීරකතාවක්. මෙවැනි කතා එකක් හෝ තිබීම චිත්‍රකතා පත්තරයකට වැදගත්.

අරවින්දගේ “වගුරුබිම” ආරම්භක අංගය නිසා වැඩි යමක් කිව නොහැකි නමුදු ඔහෙගේත් චිත්‍රවල ආකර්ෂණීය ගතිය අඩුවී ඇතිබව පේනවා.

අවසන් පිටුවේ ඇති නමක් නැති කතාව මහජන බැංකුවේ දැන්වීමක් බව පෙනෙනවා. පත්‍රයේ වියදම පියවා ගැනීමට වෙළඳ දැන්වීම් පළකිරීම ගැන විරුද්ධ වීමට අපට නොහැකි වුණත් මේ කතාව අඩංගු පිටුවේ “දැන්වීමකි” යන්නවත් සඳහන් කළානම් සදාචාරවත්. අනිත් එක වෙළඳ දැන්වීම් ඵලකරනවානම් ඒවාට ඉඩ ගැනීමට අනෙක් චිත්‍රකතා පිටු ගණන අඩු නොකොට අඩුම තරමින් පිටු 16ක් චිත්‍රකතා සඳහා පමණක්ම වෙන්කරනවානම් හොඳයි.

නවක චිත්‍රකතා ශිල්පීන් උනන්දු කරවීමට අඩුම තරමින් එක පිටුවක් හෝ වෙන්කර තනි කතාංගයක කථාවන් හෝ ලියන්නට, අඳින්නට ඔවුන්ට ආරාධනා කළානම් වටිනවා.

පැරණි වට්ටෝරුවේ වුණත් වීරයකුගේ කතාවකුත් එකතු කළානම් හොඳයි. යුනිකෝ, ටෝගා නිසාම චිත්‍රකතා පත්තර කියවූ පිරිසකුත් හිටියා.

මේ ලිපිය ලියන අතරතුරදී චිත්‍රකතා ලෝලීන් වන වයඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ ආචාර්ය මොහාන් සමරනායක සහ ප්‍රධාන ඉංජිනේරු වසන්ත සමරක්කොඩි, චිත්‍රකතා සංරක්ෂණය සහ නැවත ප්‍රචලිත කිරීමේ වර්තමාන පුරෝගාමියකුවන “නිමංසා” ආයතනයේ නිර්මාතෘ වසන්ත පරණවිතාන, චිත්‍රකතා කලාවේ අමතක කළ නොහැකි දායකත්වයක් ලබාදුන් කලාකරුවකු වන ජූඩ් ශ්‍රීමාල් මහත්වරුන්ට කතා කළා. ඔවුන්ගේ අදහස් දක්වීම්වලටත් බොහොම ස්තුතියි. මේ සමග පළකර ඇති චිත්‍ර දෙක ලබාදීම සඳහාත් වසන්ත පරණවිතානට විශේෂ ස්තුතිය හිමිවෙනවා.

අපි සැවොම බලා සිටින්නේ “සතුට” චිත්‍රකතා ලෝලීන්ට දිගින් දිගටම වින්දනය සහ ආනන්දය ලබදෙනතුරු. මේ උත්සාහයත් අතරමග නතරවුණොත් යළිත් ශ්‍රී ලාංකික චිත්‍රකතා දෙපයින් නැගිටවීමට හැකිවේදැයි සිතීමට අපහසුයි.

“සතුට” චිත්‍රකතා පත්‍රයේ සියලුම පිටු ස්ටෙප්ලර් කටු ගසා අමුනලා තමයි එන්නේ. ඒත් ඒ දවස්වල මෙහෙම කළානම් චිත්‍රකතා ලෝලීන් කැරලි ගහන්නත් ඉඩ තිබුණා. හේතුව එක්කෙනෙක් මුළු පත්තරේම කියවල ඉවරවෙනකල් අනිත් අයට ඉවසගෙන ඉන්න බැරි වුණ එක. ඒ නිසා පත්තරේ පිටු බෙදාගන්න පොරකනවා. ඒ තරම් පාඨකයන් චිත්‍රකතා පත්තරයට උනන්දුයි. ඒ නිසා “සතුටේ”ත් ඉක්මනට කටු ගලවන පාඨක පිරිසක් බිහිවේවා කියලා ප්‍රර්ථනා කරමු.

"සතුට" ප්‍රචාරක දැන්වීමක්

“සතුට” ප්‍රචාරක දැන්වීමක්

සිත්තරු (Siththaru) – නවතම චිත්‍රකතා පත්තරය


Siththaru First Copy

Siththaru First Copy

කුඩා කළ සිටම චිත්‍රකතා වලට පෙම් බඳින්නකු ලෙස මම සිත්තරු චිත්‍රකතා පත්තරය වෙළඳපොළට පැමිණෙන තුරුම සිටියේ ඇඟිලි ගනිමින්. මීට මාස කීපයකට පෙර මේ ලෙසම උනන්දුවෙන් සිටියේ ටෝක්ස් ඇන්ඩ් ජෝක්ස් චිත්‍රකතා පත්තරය පැමිණෙන විට. එහෙත් මම අනාවැකි පළකළ අයුරින්ම එය සති කිහිපයකින් නැවතුණා. සිත්තරු වලට එම ඉරණම අත් නොවේවායි අපි මුලින්ම පතමු.

සමස්තයක් ලෙස ගත්කල සිත්තරු අගය කළ ලක්ෂණ වලින් හෙබියි. දරාගත හැකි මිලකට වර්ණයෙන් පල කිරීම අගය කළ යුත්තක්. අනෙක් අතින් පුවත්පත් කලාවේ දැවැන්තයන් වන උපාලි නිවසින්ම එළි දකින නිසා ලාභ ලබනතුරු මාස කිහිපයක් ඇදගෙන යාමට ඔවුන්ට හැකි වේවි. චිත්‍රකතා ලෝකයේ පතළ චිත්‍රකතා ශිල්පීන් රාශියකගේ චිත්‍රකතා සිත්තරු තුළින් දැකගත හැකියි. මංගල කලාපයේ කවරයේ චිත්‍රය ගැනනම් සෑහීමකට පත්වෙන්න අමාරුයි. සියලුම කතා නියෝජනය වෙන අයුරින් එය සැලසුම් කළා නම් වඩා හොඳයි කියලා හිතෙනවා.

Promotional poster

Promotional poster

බන්ධුල හරිශ්චන්ද්‍රගේ “දඩයම” චිත්‍රකතාව කුතුහලය ගෙනදෙන ආරම්භයක් ගෙන දෙනවා. මෙතරම් වයසට ගියත් බන්ධුලගේ චිත්‍ර තවමත් උසස් මට්ටමක පැවතීම සතුටට කරුණක්. සුමතිපාල-ජෝතිපාල සුපුරුදු පරිදි ඔවුන්ටම අනන්‍ය වූ ශෛලියෙන් “ඉර හඳ පායන ලෝකේ” සහ “සුපුන්සරා” ඉදිරිපත් කරලා තියෙනවා. ඇන්ටන් බී. පෙරේරා සුපුරුදු බටහිර ශෛලියෙන් “කැලිබර් 7.62” සහ “වෘකයාගේ මිටියාවත” ඇඳලා තියෙනවා. හරින්ද්‍රගේ “පළායන මනාලී” ලස්සන ආරම්භයක් ගෙන දී තියෙනවා. ප්‍රගීත් අබේධීර “සමනලියක් දවසක්දා” එක්ක තරුණ තරුණියන්ටම ගැලපෙන කතාවක් ගෙන එනවා. අනුර ශ්‍රීනාත්ට කතා හතරක්ම ලබාදීම ගැන නම් මගේ පැහැදීමක් නැහැ. ආරම්භයේ නවමු අකාරයේ කතා ඇන්දත් දැන් ඔහුගේ කතා ඒකාකාරියි. සරත් මහින්ද සිරි කවදත් මගේ සිත්ගත් කලාකරුවෙක්. ඔහුගේ කතා නිර්මාණශීලියි. ටිකක් අමුතු විදිහේ ගෑනු මිනිස්සු ගැනයි ඔහු කතා කරන්නේ. “දාංගලේ”ත් ඒ වගේම කතාවක් වගෙයි. ඉන්ද්‍රජිත් රන්ජන්ගේ චිත්‍ර නම් සැහෙන්න පිරිහිලා. ඔහු ඉතාම ලස්සනට ගැමි ආදර කතා අඳින්න පුළුවන් කෙනෙක්. ඔහුගේ “Happy Birthday” කතාව රසිකයින් වැළඳ ගනියි කියල හිතනවා. ජනක රත්නායකගේ “රැල්ල” නම් කිසිම තේරුමක් නැතිව එක කොටසකින් අවසන් වෙන කතාවක්. දයා රාජපක්ෂ කවදත් වැඩකාරයා. ඔහුගේ “නොතිත් පවස” එක්ක රසවත් කතාවක් බලාපොරොත්තු වෙන්න පුළුවන්. සිනෙත් බැද්දගේට නම් මම කිසිම දවසක කැමැත්තක් තිබුණේ නැහැ. ඔහුගේ කතාවට වඩා සිංහගේ “ටෝගා” ආවනම් හොඳයි කියලයි මගේ පෞද්ගලික අදහස. ආනන්ද දිසානායක “ජෝක්ස්” අඳින්නේ නැතුව පුරුදු විදිහට ආදර කතාවක් ඇන්දනම් හොඳයි. කාංචනාගේත් දිනිඳුගේත් ආදර කතාව වුණ “සඳකුමරි”ට අපි ඒ කාලේ කොච්චර ආදරය කළාද? කුමාර නම් පුරුදු විදිහටම නව යෞවනයන්ගේ ප්‍රේම කතාවක් විදිහට “පරිත්‍යාගය” ඇඳලා තියෙනවා.

Promotional poster

Promotional poster

සරත් මධු, කැමිලස්, අරවින්ද, ගාමිණි අබේකෝන්, ජානක ඉලුක්කුඹුර, බන්දුල කුමාර වගේ අයත් එකතු වෙනවනම් තමයි වඩාත්ම හොඳ. අනුර ශ්‍රීනාත්ට දීලා තියෙන වැඩිපුර පිටු අයට දෙන්න පුළුවන්. කිසිම ශිල්පියෙකුට ඒක පිටුවකට වඩා නොදී ඉන්න පුළුවන් නම් විවිධත්වය රැකෙනවා.

විවිධ පුවත්පත් ආයතනවල සේවය කරන ශිල්පීන් මේ විදිහට වෙනත් (උපාලි) පුවත්පත් ආයතනයක ප්‍රකාශනයකට චිත්‍රකතා අඳින්න අවසර දීපු එකම වටිනා වැඩක්. වාද භේද අමතක කරලා මෙවන් වටිනා පොදු අරමුණකට අත හිත දුන්න එක අගය කළ යුතුයි.

චිත්‍රකතා වලට අතහිත දෙන්න පත්තරේ ගන්න කියන එක වලංගු නැහැ. සිත්තරු දැනගත යුතුයි ආකර්ෂණීය නිර්මාණ හරහා ඉල්ලුමක් නිර්මාණය කර ගන්න. ඉස්සර චිත්‍රකතා බලපු අය විතරක් නෙවෙයි නව පරපුරේ යෞවන යෞවණියන්ගේත් ආකර්ෂණය දිනාගන්න පුළුවන් වෙන්න ඕනේ.

ලංකා කොමික්ස් වෙබ් අඩවිය – චිත්‍රකතා ලෝලීන්ට කදිම අඩවියක්


Susil Premarathna's Drawing

Susil Premarathna’s Drawing

ලංකා කොමික්ස් http://lankacomics.com/ වෙබ් ලිපිනය මට එව්වේ එම වෙබ් අඩවියේ සංස්කාරක ලලිත් බී. සමරකෝන් විසින්. ඔහු මගේ චිත්‍රකතා පිළිබඳ වූ ලිපියක් කියවූ නිසාදෝ ඔහු විසින් කරගෙන යන මෙම වෙබ් අඩවිය ගැන මට දන්වන්නට සිතෙන්න ඇති. ලංකා කොමික්ස් තවමත් මුල් අවධියේ පැවතුණත් එහි චිත්‍රකතා සහ චිත්‍රකතා ශිල්පීන් ගැන සාරගර්භ ලිපි ගණනාවක්ම ඇතුළත් කර ඇත. මමත් ඉතා කුඩා අවධියේ පටන්ම චිත්‍රකතා වලට අධික ලෙස ඇලුම් කළ නිසා අදටත් චිත්‍රකතා ගැන කිසිවක් දුටු විට මගේ සිත එය කරා ඇදී යන්නේ ආයාසයෙන් තොරවයි.

ලංකා කොමික්ස් වැඩි අටෝපයක් නැති, සරල වෙබ් අඩවියකි. එහි ඉතා දුර්ලභ කදිම චිත්‍රකතා රූපරාමු ස්කෑන් කර පල කෙරේ. රූපරාමු වලට අදාළ චිත්‍රකතා ගැන සහ ඒවාට දායක වූ ශිල්පීන් ගැන වෙන තැනකින් සොයාගැනීමට නොහැකි තරමේ දීර්ඝ විස්තර ලලිත් සපයයි. දිගු කලක් තිස්සේ චිත්‍රකතා ආශ්‍රිතව රැකියාව කළ ලලිත්ට ශිල්පීන් ගැන විස්තර දැනගැනීම සඳහා ඕනෑ තරම් සම්බන්ධතා ඇතුවාට සැක නැත. මහාචාර්‍ය සුනිල් ආරියරත්න මහතාගේ චිත්‍රකතාවේ වංශකතාව විමර්ශන ග්‍රන්ථයෙන් පසු මෙවන් ලිපි රාශියක් එක තැන දුටු පළමු අවස්ථාව මෙයයි. මේ සමාජ සත්කාර්යය වෙනුවෙන් චිත්‍රකතා ප්‍රියකරන්නන්ගේ නොමඳ පැසසුමට ලලිත්ව පත්වනු නොඅනුමානය. ශීඝ්‍රයෙන් අභාවයට යන වටිනා කලාවක් ගැන තොරතුරු සේවීමම ඇති දුෂ්කර කාර්යයක් වන්නේ මේවා සංරක්ෂණය කරන්නන් හිඟවීමත් තිබෙන සුළු චිත්‍රකතා ප්‍රමාණයවත් ලබා ගැනීමට තිබෙන අපහසුව නිසාවත් නිසාය.

මෑතකදී චිත්‍රකතා ගැන නව නැඹුරුවක් ඇතිවී තිබේ. චිත්‍රකතා සඟරාවක් මාසිකව එළි දැක්වේ. ඒ අතරම පැරණි සහ අළුත් චිත්‍රකතා පොත් වශයෙන්ද ඉඳහිට නිකුත්වේ. අන්තර්ජාලයටද මේ පිළිබඳව විස්තර එක්වීම අතිශයින්ම වැදගත් වන්නේ ලොව පුරා විසිරී ඇති ශ්‍රී ලාංකික චිත්‍රකතා ලෝලීන්ට ඒවා පරිහරණය කිරීමට හැකිවීම නිසාය.

http://lankacomics.com/about/ පිටුවට ගිය විට ඔබට ලංකාවේ කාටූන් සහ චිත්‍රකතා කලාවේ ආරම්භය ගැන කදිම විස්තරයක් හමුවේ. මෙය ඉතාම වටිනා පිටුවකි. ලංකා කොමික්ස් හි අඩුවකට ඇත්තේ මෙම වෙබ් අඩවියේ නිර්මාතෘ ලලිත් ගැන වැඩි සඳහනක් නොවීමය. මේ සා මහඟු සේවාවක් කරන ඔහු ගැනත් දන ගැනීමට පාඨකයා කැමතිය.

A Drawing by Ananda Dassanayaka

A Drawing by Ananda Dassanayaka

 

ටෝක්ස් ඇන්ඩ් ජෝක්ස් – අළුත් චිත්‍රකතා සඟරාව


ටෝක්ස් ඇන්ඩ් ජෝක්ස් - අළුත් චිත්‍රකතා සඟරාව - පළමු කලාපය

ටෝක්ස් ඇන්ඩ් ජෝක්ස් – අළුත් චිත්‍රකතා සඟරාව – පළමු කලාපය

පත්තර කඩේ අළුත් අළුත් චිත්‍රකතා සඟරාවක් දකිද්දී පුදුම සන්තෝෂයක් දැනුණේ. ටෝක්ස් ඇන්ඩ් ජෝක්ස් සඟරාව බලන්න වගේම ඒක පවත්වාගෙන යන අය දිරි ගන්වන්නත් එක්කමයි කොපියක් ගත්තේ. ඒත් පිටු පෙරළලා බලනකොට නම් බලා පොරොත්තු කඩවුණා. මුලින්ම සඟරාවේ නමම පාඨකයන් සඟරාවෙන් එළවන නමක්. මේකට මීට වඩා වැදගත් නමක් දාන්න තිබුණා. ටෝක්ස් ඇන්ඩ් ජෝක්ස් කියපු ගමන්ම මේක දෙවන පන්තියට වැටෙනවා.

අනිත් එක තමයි මෙයාලා මතක තියා ගන්න ඕනේ ප්‍රධාන දෙයක් තමයි චිත්‍රකතා වැඩියෙන්ම බලන්නේ ඒවගෙන් 70-80 වල සන්තෝෂ වුණ, දැන් අවුරුදු 30-40 ට එහා වයස් කාණ්ඩය කියන එක. අළුත් තරුණ පරපුරට චිත්‍රකතා වලට වඩා හිත ඇදිලා යන දේවල් කොච්චරවත් තියෙනවා. ඉතින් ඉහත කී කණ්ඩායම සන්තෝෂ කරන්න නම් එයාලා ආශා කරපු විදිහේ කතා ටිකක් අඳින්න ඕනේ. ඉතිං ඊට පස්සේ, යුනිකෝ, ටෝගා, ගජමෑන් වගේ ඒවා ඒ කාලේ නැගලා ගියා. ඊට ටිකක් හරි ළඟින් යන කතා ටිකක් මෙයාලාට අඳින්න තිබුණා. ඒත් මෙයාල අඳින්නේ කිසිම කතා රසයක්, කුතුහලයක් නැති කතා. හරියටම අද කාලේ ටෙලි නාට්‍ය වගේ. චිත්‍රකතා වල ටෙලි නාට්‍ය වලට වඩා කුතුහලයක් තිබ්බා. හැම කතාවකම අන්තිම කොටුවේ තිබ්බේ ඊළඟ සතියේ පත්තරේ ගන්නම හිතෙන විදිහේ හිතේ කුතුහලය උපරිමයට අවුස්සන දර්ශනයක්. ඒත් මේ චිත්‍රකතා සඟරාව දැක්කට පස්සේ මට ආයේ නම් ඒක ගන්න හිතුණේ නැහැ.

කාලයට අනුරූපව චිත්‍රකතා කලාව වෙනස් වෙන්න ඕනේ තමයි. ඒත් මූලිකම කරුණු අමතක කොට යන ගමනක් සාර්ථක වේ යයි සිතන්න බෑ. මම හිතන්නේ නැහැ මේ චිත්‍රකතා සඟරාව වෙනස් කර නොගත්තොත් වැඩි කල් පවතියි කියලා. මේක නතර වෙනවනම් අපරාධයක් තමයි. ඒත් මොනවා කරන්නද කරන්න දේවල් තියෙද්දී බොළඳ වැඩ කරනකොට?

සඟරාවක මිල රුපියල් 100යි. ඒකට නම් කරන්න දෙයක් නැහැ. වර්ණ පිටුත් මුද්‍රණය කරන නිසා ඊට අඩුවෙන් දෙන්න අමාරු ඇති.

එකම කතාව පිටු 3-4කට දුවනවා. ඒකත් අළුත් දෙයක් කියලා හිතමුකෝ. ප්‍රශ්නේ තියෙන්නේ චිත්‍ර ඇඳලා තියෙන ආකාරය එච්චර සිත් ගන්නා සුළු නොවීම. ඉස්සර චිත්‍රයක් අඳිද්දී සිත්තරා මොන තරම් පරිස්සමෙන්ද චිත්‍රය ඇන්දේ? දැන් එහෙම දෙයක් දකින්න නෑ. ඉක්මනට ඉවර කරගන්න අඳිනවා වගෙයි. සමහර විට ගෙවීම් අඩු නිසා මෙහෙම කරනවාත් වෙන්න පුළුවන්.

කොහොමටත් චිත්‍රකතාවල අතීත ශ්‍රී විභූතිය ආපසු ගන්න බැරිවේවි. ඉඳලා හිටලා චිත්‍රකතා පත්තරයක් පළවෙලා කලාප කිහිපයකට පස්සේ වැහිලා යනවා. මේකටත් ඒකම වෙන්න තියෙන ඉඩ කඩ වැඩියි. ඒත් එහෙම නොවෙනවානම් තමයි හොඳ.

ටෝක්ස් ඇන්ඩ් ජෝක්ස් - අළුත් චිත්‍රකතා සඟරාව - දෙවන කලාපය

ටෝක්ස් ඇන්ඩ් ජෝක්ස් – අළුත් චිත්‍රකතා සඟරාව – දෙවන කලාපය

චිත්‍රකතාවේ වංශකතාව (Chithrakathawe Wanshakathawa) – Professor Sunil Ariyarathna


Chitrakathawe Wanshakathawa

I had the pleasure of reading Sunil Ariyarathna’s “Chithrakathawe Wanshakathawa” book recently. My friend Wasantha Samarakkody, who is a comic lover, had bought the book. He has a collection of old comics as well and he agreed to scan and send me those to be uploaded in to http://chithrakatha.wordpress.com/ which is done by a friend of mine in Mahawilachchiya.

The book is a good research. The book tells you how comics (chithrakatha) evolved from cave paintings to temple paintings, Sarlis Master to Susil Premarathna to modern day artists. A detailed description is given to each major comic artist while less information is given for minor players in the industry.

There are a lot of comics from the early days to modern days printed in the book. No wonder the price is more than 1,000 LKR. I wonder why the parents, teachers, adults objected only the modern comic artists for exposing nudity as the earlier artists exposed even more nudity. You can understand it well when you look at the way the ladies have been depicted in early day stories. How come the old nudity is good and the modern is bad?

A blog on Sri Lankan comics.

http://slcomics.wordpress.com/

A Facebook page on Sri Lankan comics. https://www.facebook.com/pages/%E0%B7%83%E0%B7%92%E0%B6%82%E0%B7%84%E0%B7%85-Chithrakatha-SLCOMICS/521343641249133

Chithrakatha – The End of an Era


Siththara

If my memory is correct, I got used to chithrakatha (comics) even before I entered Grade 01. We didn’t have Montessoris during our time and there was less access to story books (except for some Russian story books my late father got from Russia) and the only reading material was the comic paper.

“Siththara” was the most famous and adored while “Sathuta” was widely available as well. There were some other papers too in the market which didn’t last long. “Dasuna” was special because it was designed in landscape style. “Sathsiri” was started by Camillus with a breakaway artists group from Siththara and the latter was affected a lot and Sathsiri became the preferred comic paper.

I preferred Eunicor over all the heroes in the comics. Toga was attractive too but he was ‘poorer’ than Eunicor and was clad only in a piece of leopard hide while Eunicor was smartly dressed with all black waist and a pair of tight shorts. He had a white transparent tape over his eyes which gave him a majestic look. He was muscular than Toga and looked braver too. He never was scared of any challenge while Toga was scared and excited in the last square of the week’s page. But he fights the enemy and wins next week. A friend of mine from Grade 01, Dhammila had the everlasting question that who will win if Eunicor and Toga fought each other. My endless attempt to tell him that the two were in different stories and will never meet each other didn’t have any effect on Dhammila and he has the same question to date.

I started drawing Eunicor in exercise books and it got a big demand in the class and even in upper classes. Many would bring me blank exercise book leaves in exchange of one comic of Eunicor I drew. Since my parents found it difficult to buy exercise books for me those days, this ‘earning’ of papers helped me as I could use them pinned together as a book.

We never bought comic papers ourselves. We usually borrowed them from the others who used to buy. One paper would go to more than hundred individuals every week. Some had the habit of preserving the papers or a single story. To my knowledge, the most collected story was “Ithin Eeta Passe.”

Some students used to cover the cover pages of the school books with comics papers. We were too obsessed with the papers and removed the covers, read the stories and put the covers again. The owners of the books were greatly annoyed but that was what they get for putting picture stories as book covers.

When I was transformed from a kid to a teenager my drawings were also transferred from heroes to lovers. I was so shy to draw girls during the initial stage of the transformation and I would draw a beautiful girl and before anyone saw it, would put a moustache and sunglasses and make her a boy. Later I mustered courage and started drawing girls’ pictures but was very shy to draw their breasts. It took some more time for me to draw big breasted girls.

I drew some pocket cartoons and sent them to “Madhura” but none of them appeared in the paper. I drew few single episode comics too but they too didn’t appear in any paper.

It took a long time for me to find how Sarath Madhu drew Dedunu and Kelum’s hair with such beautiful curls. Later I found the way he did it and I too started drawing them. But my favorite female characters became short-haired girls. I loved short-haired girls those days. They looked cuter and smarter.

I loved Wilbert Ranasinghe’s “Sellan Salli,” a cowboy story. It was only last month I came to know that it was the same story as “For a few dollars more” movie where Clint Eastwood plays the title role.

Sellan Salli

Sellan Salli

Sanda Kumari was a love story between Kanchana, a high school girl from Kandy and Dinindu, a university student from Peradeniya was also very popular. It was presented by Ananda Dissanayaka. Unfortunately the last few parts of the story had to be drawn by an amateur artist who messed it up.

Sanda Kumari

Sanda Kumari

During the same period I had the privilege of reading some Superman comics in Sinhala. The comics came as magazines and a whole story was included. This was done by Wijeya Group and I enjoyed them a lot. I am looking for a copy even today but they are too rare to find now.

Kumudu was very talented in drawing teenage stories. The way the artists drew boys and girls was excellent. I can still remember the way the artist had drawn a kissing scene between a teenage boy and a girl. It had all the features of the intensity of a first kiss.

Aravinda came to the scene with the story “Suranganawak Horen Ewithla” which was very popular among the youth due to its theme and the way the young girl and her aunt were drawn in exposing nighties. Susil Premarathna’s Judy too was always in a nighty. The teenagers those days enjoyed these a lot as it was the only way they could access some nudity.

Suranganawak Horen Ewithla

Suranganawak Horen Ewithla

“Vision” was a different type of comic paper that came to the scene in late 90’s. It was a publication with stories in English with difficult words given in Sinhala. It was even approved by the National Institute of Education to be used as supplementary reading for schoolchildren. I used some of the issues for my English classroom teaching. I heard that it was a commercially viable paper but happened to stop due to some management issues.

Sarath Madhu’s departure from Siththara to launch Dasuna was a big blow to Siththara. His two stories, Ithin Eeta Passe and Uniquo were continued by Gunapala Jayalath who did a very poor job as he couldn’t draw a picture to balance the size of a head with its body. Later Ithin Eeta Passe was drawn by many artists and the story got carried away. It ended poorly by the two lovers losing each other. The story didn’t deserve such an end. Recently a teledrama was done by some idiots loosely based on the story and it killed the taste of the whole story.

Comics were blatantly criticized by the schoolteachers, intellectuals and parents of the children. This was a detrimental blow to the industry. More blamed the papers for being lewd. This is true up to some extent and to my knowledge, that trend was set by Sumathipala-Jothipala duo with the story “Suddi” which included nudity and lewd language to a level that was unacceptable. The rest of the artists also followed suit and some parents and principals totally banned comics at homes and schools.

Suddi

Suddi

Towards the late 80’s and early 90’s the quality of the comics was deteriorated and readers got away from them as they had teledramas and video movies as replacements for entertainment. A host of new, but short lived comic papers such as Hithawatha, Chithrakatha, Siwrasa appeared and disappeared.

Today the comics are limited to some newspapers as small strips and the golden era of comics died a natural death. I don’t say comics were bad. It educated us a lot. From it we learnt about how things go in other parts of the country and the world. Some stories were based on historical events. The stories produced a lot of artists within the papers and a lot of youth who became artists by just copying the originals. Today we don’t see such artists even to draw a banner in a funeral . They just go digital.

http://slcomics.wordpress.com/

http://chithrakatha.wordpress.com/

http://sihisatahan.wordpress.com/2011/04/10/blogpost14/

http://www.wimalonline.com/srilankancomics/index.html

http://www.vijithayapa.com/pdesc.php?id=26619

http://magazine.lankahelp.com/2012/01/22/to-bring-the-sweet-memories-of-the-%E2%80%9Cchithra-katha%E2%80%9D-back%E2%80%A6/

http://retrolanka.blogspot.com/