My Journey from a Regular Bicycle to a Motorcycle


My existing bike, the Bajaj Pulsar 150

My existing bike, the Bajaj Pulsar 150

I am an avid bike hiker. Astride my bike, I have been to all the cities in all districts in Sri Lanka except Jaffna. The planned Jaffna trip had to be postponed after the freak bike accident I met with last September. But that accident won’t dampen my spirits and I will go on the much-awaited trip to Jaffna as soon as I get my bike repaired. At the moment it lies in a motorcycle workshop awaiting to devour 30,000 – 40,000 LKR (195 – 260 USD) for the repairs which I can ill-afford at the moment under the circumstances that prevail.

In fact, if you knew about my childhood, nobody would have imagined that I would end up as a biker at all. The reason being that I could not ride a push cycle till I was almost 16. Kids in my village (both boys and girls) start riding regular bicycles even before they start going to school. But, poor me, had to tolerate the humiliation of not being able to ride a bicycle till I was 16!!! Kids rode bicycles and my younger brother rode bicycles and I was dead angry with the innovator who created this nonsensical device called the bicycle so much so that if I could get hold of him, I would have sent him to hell to be with his honorable ancestors. There was an old Raleigh bicycle at our home and it was a very prestigious brand those days and it still is. Anyway, I was so angry and frustrated that I could not ride a bicycle while everyone else could. The big question I had was how someone balances himself/herself on two wheels, against the universal truth the natural position of a two-wheeler is not vertical but horizontal or rather fallen down on the ground.

We had an old Raleigh bicycle like this.

We had an old Raleigh bicycle like this.

Anyway, Udara Mama (Uncle Udara) a close relative of ours came to the rescue when I was around 16. He taught me the art of cycling with a lot of patience. I kept total faith in him that he wouldn’t let me fall on two wheels and while I was riding I was under the impression that he was holding the bicycle from the back of the luggage not letting it fall. But Alas! It was much later I knew that he had already let me go on my own and was not holding the bicycle nor following me at all. This was the trick he used to teach me. I thank him even today for giving me this totally new experience at a later stage of my teenage years. Thank You Udara Mama.

Let’s come back to motorbike riding. My eldest brother bought a Honda C70 secondhand motorbike for our family. That was a hit bike those days as it was a versatile piece of machinery for all the work one needs to do at home or farm. Now that I was good at riding the regular bicycle, I wanted to learn riding the motorbike too. So, my eldest brother (Nayanasena Wanninayake) asked me to take the bike out to teach me and I pushed it to the road. And he asked me to get onto the seat and I thought he would be sitting behind me in the pillion till I was able to learn the basics. But, what he told was shocking to me. He told, “Look brother, there is no point in both you and I getting injured if something happens and now you are on your own! Luckily, I did not have a single fall and I mastered the game in no time. Besides, Honda C70 was a model that made riding easy as it did not have the clutch (C70 has the same clutch assembly inside the motor as its clutched counterpart CD70. In the former the clutch is semi-automatic. Besides, the ‘Postal or Mail model is a domestic production model and better-built than the export models. C70 is better than C/CD50 and C/CD90) to break the gear into different ones. It was all about smooth sailing.

A Honda C70 bike

A Honda C70 bike

My first experience with a bike with a clutch also was equally enthralling. I was living at my friend Pubudu’s house in Anuradhapura those days and a young couple (Ravi Ayya and his wife) lived in their annex. One day, Ravi Ayya came in a hurry and asked me to get a helmet and sit in the back of his bike. I complied. And then he rode fast to his office and told me that he was going to Kandy in an office vehicle and asked me to take the bike back home. Oops! I had never ridden a bike with a clutch. Besides, this was a pretty bigger bike. I was having butterflies in my stomach but Ravi Ayya had already vanished into thin air. So, I started the bike with a few hiccups and took the bike to the road slowly. And yard by yard the bike was on its way home. I changed the gears as I had seen other guys do it and the bike had terrible jerks every time I changed a gear. On top of that, Anuradhapura is a city where you get a large number of roundabouts in Sri Lanka. My bike stopped stubbornly in every roundabout I passed and other vehicle drivers were annoyed and they kept sounding their horns (a deplorable motoring trait in unruly countries) till I managed to get the machine started and leave peacefully. Anyway, by the time I reached Pubudu’s home, I had mastered the bike with a clutch too. And here I am still in one piece after riding motorbike for 30 long years!!!

Nanda Wanninayaka on Bajaj Pulsar 200

Nanda Wanninayaka on Bajaj Pulsar 200

 

Advertisements

කූජනය නිමකළ කෝකිලයා – අමරදේව


අමරදේව

අමරදේව

මුලින්ම සඳහන් කළ යුතු දෙයක් වෙයි. එනම් මේ ලිපියට ශීර්ෂය ලෙස යොදාගත් “කූජනය නිමකළ කෝකිලයා” යන්න ණයට ගත් යෙදුමක් බවයි. මේ ශීර්ෂය මා දුටුවේ මොහොමඩ් රෆී 1980 දී මියගිය පසු එවකට ජනප්‍රිය “මනහර” සඟරාවේ ඔහු ගැන පළවූ ලිපියකිනි. එය හෙළයේ මහා ගාන්ධර්ව අමරදේවටද එලෙසින්ම අදාළ වන්නේ රෆී මෙන්ම අමරදේවද තම ජීවිතවල අවසානය දක්වාම කූජනය නොනැවත්වූ කෝකිලයන් නිසාය. රෆී ජීවත්වූයේ අවුරුදු 55ක් තරම් කෙටි කාලයකි. එහෙත් අමරදේව අවුරුදු 88ක්ම අපව රසවත් කිරීම ඔහුගේ වාසනාවට වඩා අපගේ වාසනාවයි.

මුලින්ම අමරදේව පිළිබඳ මතකයට එන්නේ මා පාසල් සිසුවකු වූ කාලයේ ඔහු ගුවන්විදුලියෙන් ගී ගැයූ අයුරුය. එයිනුත් (මට මතක හැටියට ලංකා බැංකුවේ අනුග්‍රහයෙන් ඉදිරිපත් කළ) “ආරාධනා ස්වර දැහැන” විශේෂයෙන් මතකයට නැගේ. එකල අමරදේවගේ ගී රසවිඳීමට තරම් නොමේරු කොලු ගැටයකු වූ මම සමහරවිට අමරදේවගේ සමහර ගී පමණක් – තනුව සහ සංගීතයේ රසවත් බව නිසාම – ප්‍රිය කළෙමි. “රන් දහදිය බිංදු බිංදු” වැනි කර්ණ රසායන ගී උදේ “අරුණ කිරණ” ගී එකතුවෙන් අප අසා සිටියේ පාසල් යාමට සූදානම් වෙමින් සිටියදීය. එකල උදේ අපට ඇසුණේ උත්සාහය වඩවන, ජාත්‍යාලය වර්ධනය වන ගීත මිස අද මෙන් ප්‍රේම විලාප නොවේ.

1980 දශකයේ (ලොකු අයියාට පිං සිද්ධවෙන්නට) කාර් බැටරියෙන් නැරඹිය හැකි කළුසුදු රූපවාහිනියක් ගෙදරට පැමිණි පසු අමරදේව සමග තිබූ මගේ ඇයි හොඳයිය නරක අතට ගියේ ඔහු ගී ගයනවිට කළ අංග චලනයන් නොමේරු අප විසින් විහිළුවකට ගත් නිසාය. ඒ නිසාම ඔහු රූපවාහිනී තිරයට සම්ප්‍රාප්ත වන විට (මාරු කිරීමට වෙන නාලිකාවක් එකල නොවූ නිසා) රූපවාහිනිය වසා දැමීමට තරම් මම දරුණු වූවෙමි. ඒ මන්ද ඒ වන විට මම ප්‍රිය කළේ ක්ලැරන්ස්, ජෝතිපාල, ඉන්ද්‍රානි පෙරේරා, මරියසෙල් වැනි තරු නිසාය.

අමරදේවගේ ගීතවල රසය දැනෙන්නට පටන් ගත්තේ මුල් වරට අවුරුදු 17දී ප්‍රථම ප්‍රේමයෙන් පරාජය වූ පසුවය. (තේරෙන සිංහලෙන් කීවොත් පළමු බූට් එක කෑවාට පසුවය.) නින්ද නොයන දීර්ඝ රාත්‍රිවල අමරදේවගේ හඬ, සංගීතය සමග ඔහුගේ ගීවල අරුත තේරුම් යන්නට පටන් ගති. සඳ තරු නිහඬයි, මල හිරු බසිනා, නිම් හිම් සෙව්වා, පෙර දිනයක මා පෙම්කළ යුවතිය, කොළොම්තොට, හන්තානේ කඳු මුදුන සිසාරා, මේ ගුරු පාරේ, මහ වැස්සක පෙර නිමිති වැනි ගීතවල අරුත නව අයුරකින් විඳින්නට හැකි විය. මටත් නොදැන මම අමරදේව ප්‍රේමියකු වූවෙමි. ඔහුගේ ගීත සොය සොයා ඒ දිනවල ගීත බෙදා හදා ගැනීමට තිබූ ප්‍රධානම ක්‍රමය වූ කැසට් පට යාළුවන් සමග හුවමාරු කර ගන්නට පටන් ගතිමි. මම ඉන් පෙර කිසිදු දිනක ගීතවල පදමාලා ගැන කිසිම අවධානයක් නොයෙදුවෙමි. මට අවශ්‍ය වූයේ ගීතවල තනුව, සංගීතය සහ මිහිරි හඬ පමණි. මේ නිසාම මගේ සංගීත ලෝකයේ ඒ වනවිට (මෙන්ම අදටත්) වීරයන් වුයේ කිශෝර් කුමාර්, මොහොමඩ් රෆී, නසියා හසන්, ආශා බෝශ්ලේ, මයිකල් ජැක්සන්, ග්ලෝරියා එස්ටෙෆාන්, ක්ලැරන්ස් විජේවර්ධන, මරියසෙල් ගුණතිලක වැන්නන්ය. නමුත් ප්‍රථම ප්‍රේමය පරාජය වීම අමරදේවයන්ගේ ගීත රසවිඳීම සඳහාම සිදුවූ වෙස්වලාගත් ආශීර්වාදයක් විණි.

නව යොවුන් විය පසු කළ පසු අමරදේවයන්ගේ අනෙකුත් අගනා නිර්මාණයන් වන කුමරියක පා සළඹ සැලුනා, ජගන් මෝහිනී, වැලි තල අතරේ, මාල පබළු වැල්, වැලි තල අතරේ, ශාන්ත මේ රෑ යාමේ, ඉර හඳ පායන ලෝකේ වැනි අරුත්බර ගීතවලට පෙම් බඳින්නට පටන් ගතිමි.

පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ “වලේ” සංවිධානය කළ ඉතාම දුලබ වර්ගයේ සංගීත ප්‍රසංගයක් වූ අමරදේව – රූකාන්ත සංදර්ශනයේදී අමරදේවයන් කිසිම ලෝබකමක් ඉරිසියාවක් නොමැතිව රූකාන්තගේ සංගීත හැකියාවන් ඉතා ඉහළින් වර්ණනා කිරීම මේ අගනා කළා කරුවාගේ තිබූ නිහතමානිත්වය මොනවට පෙන්වූ අවස්ථාවකි. මොවුන් දෙදෙනාම යුගයන්නි යෝජනය කළ දක්ෂ සංගීතවේදීන් වුවත් බොහෝ අය රූකාන්ත, ක්ලැරන්ස්, ජෝතිපාල වැන්නන්ට ඉතිහාසයේ හිමි තැන දෙන්නට තවමත් මැලිකමක් දක්වන්නේ හුදෙක් කුහක කම නිසාම මිස අන් කිසිවක් නිසා නොවේ.

අමරදේවයන් තබා ගිය හිස්තැන වැසීමට හැකි වෙනත් කලාකරුවෙකු දැනට හෝ ඉදිරියට බිහිවේ යයි සිතීම උගහටය. එවන් කලාකරුවන් බිහිවන්නේ ජාතියේ පිනටය. අවාසනාවකට මෙවන් අනභිභවනීය කලාකරුවන් පෞද්ගලික වශයෙන් බොහෝ දුඃඛිත ජීවිත ගත කර වියෝ වෙති. අමරදෙවටත් මෙය පොදුවූ බව මම අසා තිබේ. මියගිය පසු කලාභවනේ අවමඟුල් උත්සවය පැවැත්වීම, අලංකාර සොහොන්කොත් නිමැවීම හෝ පාරක්, කලාගාරයක් ඔවුන් නමින් නම් කිරීමට වඩා මෙවන් විශේෂිත කලාකරුවන් ජීවත්ව සිටියදී රැකගැනීමේ විශේෂ වැඩපිළිවෙළක් තිබිය යුතු වන්නේ මෙවැන්නන් “රිඟිං ටෝන්” සංස්කෘතියෙන් එහාට ගිය දුලබ පිරිසක් නිසාය. වෙනත් අයුරකින් කිවහොත් ඔවුන්ගේ ගීත “මාකට්” කරගැනීමට නොදන්නා හෝ අකමැති නිසාය.

මම අමරදෙවගේ ගීතවලින් වැඩිම වශයෙන් ප්‍රිය කරන්නේ “පාවෙනා නිල් වලාවේ” ගීතයයි. එයටද විශේෂ හේතුවක් තිබේ. ඒ 80 දශකයේ ගුවන් විදුලියේ සමහර සවස් කාලවල මේ ගීතයේ ඉතාම මිහිරි අනුවාදනයක් සැක්සෆෝනයකින් වයනු ප්‍රචාරය වූ නිසාය. මම ඒ අනුවාදනයට පුදුම ආශාවකින් සවන් දුනිමි. එහි මුල් ගීතය “පාවෙනා නිල්වලාවේ” බව දැනගත්තේ පසු කලෙක ඒ ගීතය මුල්ම වරට ඇසුණ දිනය. මම තවමත් මේ මිහිරි අනුවාදනය අන්තර්ජාලය පීරා සහ ගුවන් විදුලියේ මගේ මිතුරන් හරහා සොයා ගැනීමට උත්සහ කළත් එම උතසාහය තවමත් සාර්ථක නොවුණි. හොයා ගත හැකි වූයේ එම ගීතයේ ස්ටැන්ලි පීරිස්ගේ සැක්සෆෝන් අනුවාදනයක් පමණි. එයද ඉතා කදීම වුවත් මා සොයන්නේ මුල් අනුවාදනයයි. (මා අදටත් වැඩිම ආශාවක් ඇති සංගීත භාණ්ඩය සැක්සෆෝනයයි. නමුත් එහි මිල මට දරාගත නොහැකිය. මසකට පෙරත් කොළඹ YAMAHA MUSIC CENTER වෙත ගොස් මිල පරීක්ෂා කිරීමේදී සුදු පැහැති සැක්සෆෝනයක් රුපියල් ලක්ෂයකටත්, රන් පැහැ සැක්සෆෝනයක් රුපියල් එක් ලක්ෂ පනස්දහසකටත් විකිණීමට තිබිණි. අද වෙන තුරුත් සැක්සෆෝනයක් අතගා බැලීමටවත් මට වාසනාවක් ලැබී නැත. කවදා හෝ සැක්සෆෝනයක් මිලදීගෙන වාදනය කිරීමේ සිහිනය මම මියයාමට පෙර සැබෑකරගත හැකිවේනම් කදිමය.)

එක්තරා යුගයක (1990 ගණන්වල මුල් කාලයේ ආසිරි පෞද්ගලික රෝහලේ සේවය කරන කල) මම සිටියේ නුගේගොඩ ඉන්දික මල්ලීගේ බෝඩිමේය. මේ වන විට මම ආසිරි රෝහලේම සේවය කළ සහෝදර හෙදියක් (උද්‍යානි සෙනෙවිරත්න) සමග රෝහලේ සමහර උත්සවවලදී හින්දි ගීත ගායනා කිරීමට පටන් ගත් කාලයයි. ඒ නිසා මටත් තරමක් හෝ ගීත ගායනා කිරීමට හැකියැයි මම සිතා සිටියෙමි. (ඒවා අනෙත් අයට අසාගෙන සිටීමට හැකිද යනු වෙනම කතාවකි.) අමරදේවගේ ඉහත ගීතයට තිබුණ අසීමිත ආශාව නිසාම යහළුවකුගෙන් ඉල්ලාගත් විදුලි ඕගනයක් වයමින් මේ ගීතය ගැයීමට උත්සාහ කළෙමි. ඉතා අසීරුවෙන් එම ගීතයේ “පාවෙනා” කොටස ගායනා කළ පසු මේ ඉන්දිකයා කිසිම අනුකම්පාවකින් තොරව එහි පහසු කොටස වූ “නිල්වලාවේ” කොටස ගයයි. ඔහු ඉතාමත් අනුකම්පා විරහිත ලෙස මම අසීරුවෙන් ගයන ලද ගීතයේ පහසු කොටස ගයන එක කිසිදාක නැවැත්වූයේ නැත. බැරිම තැන මම අමරදේවගේ ගීත ගායනය කිරීම සම්පූර්ණයෙන්ම නවතා දැමීමි. (එයද ජාතියේ පිනට සිදුවූ දෙයක් බව මම විශ්වාස කරමි.)

මේ අලංකාර චිත්‍ර ඇඳි සිත්තරුන්ට මගේ ප්‍රණාමය.

A guide to byte – A LAcNet project brings the world to remote Lankan classrooms


Two

This appeared in the Sunday Times Plus Section on September 10, 2000. By this time I was the computer instructor of this project launched by LAcNet.

By Kesara Ratnatunga (10th September 2000)

The computer screen was their window to the rest of the world and they were having a field day. Exploring with wide-eyed wonder what lay beyond their horizons, were the grade seven and eight students of Nivaththaka Chethiya Maha Vidyalaya, Anuradhapura, the first beneficiaries of the Lanka Academic Network’s (LAcNet) ‘Computers for Sri Lankan Schools’ project.

LAcNet, a virtual network of Sri Lankan academic professionals living here and abroad, implemented and funded this pilot project by which a computer lab with five computers as well as Internet facilities was set up at the school. The objective is “to provide an opportunity for rural children to gain competency in computer and Internet, proficiency that will enhance and broaden their academic and entrepreneur skills.”

“Nivaththaka Chethiya was selected because its principal and teachers were very keen and also because a tremendous amount of support was given by Sena Gonapinuwala, a businessman of the area,” says LAcNet’s vice-president Chulie de Silva who is also the coordinator for this project.

Since the lab became functional in January this year, the students of all classes have had the opportunity to become familiar with the computers and the Internet.

“We were scared at first that we might break the computers,” said one eighth grade student who was busily typing out an essay with a group of his friends, “but now we are quite comfortable with them,” said all of them grinning from ear to ear.

There are no periods specially dedicated to computer education due to administrative problems. However, the computers are used to supplement the other subjects such as science and environmental studies. Many of the teaching sessions are conducted with the kids seated on the floor around the teacher who uses electronic encyclopedias such as Encarta to teach them.

The students themselves get hands-on time on the PCs and are already capable of using word processors and graphics software with ease – very encouraging progress considering many of them had never seen or touched a computer before. The idea seems to be to expose the children to the technology and make it part and parcel of their thinking rather than teaching computers as a science. “I like to give the smaller children a chance because they are very keen and learn fast,” says Mr. Nandasiri Wanninayaka, an English teacher cum computer instructor at the school, who has worked tirelessly to make this project a success.

“Using the computers has helped the students improve their English as well,” says the Principal, Mr. Piyasena Ratnamalala.

The students have also been exposed to the Internet and email, which they have been using under the guidance of Mr. Wanninayaka. They have even made friends via email, with their contemporaries in Australia. Nuwan Prasad Wanninayaka, a year 13 student having taught himself by reading books on web programming, has designed the school webpage as his Advanced level project. He says that the school having received these computers was indeed a great help and incentive for him to learn. It has inspired him to go into an Information Technology related career.

Having access to computers seems to have sparked an interest in many of the younger students as well, who are very keen to pursue computer studies outside school. Many of them troop to school an hour early as well as during the holidays, to spend some extra time playing around with the computers. The students’ enthusiasm is further highlighted by the fact that they have pooled and bought several CD-ROMs for the school.

“Parents are also very keen that their children should learn how to use computers,” says Mr. Ratnamalala.”They even accompany their children when they come during the holidays.” An enthusiasm no doubt fueled by the knowledge that in this day and age, computer literacy is as vital as being able to read.

This venture owes much of its success to the commitment of Mr. Wanninayaka who spares no effort in facilitating the children’s learning. He has big plans for the computer lab and the students, including a magazine to be published by the students. “We need more computers, even old ones,” says Mr. Wanninayaka citing the primary problem they face. Niwaththaka Chethiya MV has around 4000 students on its roll, and many of the classes which use the lab comprise around 70 students making both teaching and learning on just five computers very difficult.

students1

The paintings of two of the school’s students, Nadeeka Wijesingha and Anusha Nilminimala Ariyarathna which were taken abroad by Mr. Wanninayaka have been offered to be sold in the U.S. Any earnings from their sale would be used to buy PCs for the school. Everybody at Nivaththaka Chethiya anxiously awaits a favourable response from those in the United States who have volunteered to sell the paintings for them.

“We would be more than happy to do more paintings,” say Nadeeka and Anusha, anxious to do their part for the school.

In Sri Lanka, Information Technology is restricted to a select urban community. Considering that much of the population reside in rural areas it seems grossly unfair that this should be the case. LAcNet’s project and any others to be initiated in the future by government or non-government organizations would be a key in linking these areas to the modern world. They will also have a major positive impact on the way future Sri Lankan generations think, the standard of their education and their global awareness. However, it is important that all attempts are made to ensure every child – regardless of economic standing or geographic location – gets this opportunity.

The enthusiasm of the staff and most of all of the students has been remarkable. LAcNet’s pilot project aimed at “creating a computer savvy student population in a rural school” seems to be in good hands and well on its way to achieving its goal. Hopefully it will lead to more people recognising the importance of educating children in Information Technology and coming forward to help and initiate forward-looking projects such as this. If the progress of the bright-eyed students of Nivaththaka Chethiya Maha Vidyalaya is anything to go by, the potential for the future is heartening indeed

You can read the original article at http://www.sundaytimes.lk/000910/plusm.html

ලාභ බියර්, ලාභ වයින් සමග පොහෝ දිනවල මත්පැන් විකිණීම නීතිගත කිරීම


drinking wineමිනිසාගේ සම්භවයේ මුල් අවධියේ සිටම ඔවුන් මත්වීමට කැමති බව සමාජ විද්‍යාඥයන් පෙන්වාදී තිබේ. ආදී මානවයන් මත්වීම සඳහා කුමන හෝ නිර්මාණාත්මක ක්‍රමයක් සොයාගෙන තිබේ. (මුලින්ම කැලෑවේ විල් වල එකතුවූ පල් වතුර බී වෙරි වූ ආදී මානවයා ගිනි තැපීමෙදී ගින්න පත්තු කරන සමහර බටයක් සහිත කෝටුවර්ග වලින් එන දුම බී එයින් සීතල නැතිවන බව සොයාගෙන ඇති බව මා කියවූ සමාජ විද්‍යා ග්‍රන්ථවල ලියවී තිබුණි. මේ උපකල්පනයන් බොහෝවිට සත්‍ය වීමට පුළුවන.)

drinking beer 3

මත්පැන් සම්පූර්ණයෙන්ම තහනම් කළහොත් වඩාත් සැර සහ සෞඛ්‍යට වඩාත් හානිකර කිසිම ප්‍රමිතියකට නොනිපවදන කසිප්පු (moonshine) නිෂ්පාදනය, බෙදාහැරීම සහ පරිභෝජනය වේගයෙන් ඉහළ යා හැකිය. 1990 දශකයෙන් එපිට ගම්වල සහ නගරවල එක සේ කසිප්පු නිෂ්පාදනය, බෙදා හැරීම සහ පරිභෝජනය කොතරම් සිදු වුනාදැයි සිහි කරගැනීම වටී. වරක් අපේ ගමේ ගම්වැසියන් 10ක් පමණ කසිප්පු විසවී එකවර මිය ගියේ කිසිම ප්‍රමිතියක් නොමැතිව අතට අසුවන ඕනෑම දෙයක්, එනම් කටු කම්බි, ගැරඬියන්, සීනි, පලතුරු, යූරියා වැනි රසායනික පොහොර, M 50 වැනි එකල භාවිතා කළ කෘමිනාශක යනාදී මෙකී නොකී හොඳ සහ නරක ද්‍රව්‍ය කසිප්පු නිෂ්පාදනයේදී යොදාගන්නා නිසාය.

කසිප්පු නිෂ්පාදනය

කසිප්පු නිෂ්පාදනය

ඒ නිසා බියර්, වයින් හෝ දේශීයව නිපදවන රා මිල අඩුකර සුලභ කිරීම ප්‍රයෝගිකය. පෝයදාට බාර් වැසීම වැනි විසුළු වැඩ නවතා හානිය අඩු මත්පැන් නමැති අවශ්‍ය යක්ෂයා (necessary evil) ලිහා දැමීම අතිශයිම ප්‍රායෝගික හා බුද්ධි ගෝචර ක්‍රමයකි. එසේ නැතහොත් අධික සැර සහිත නීති ව්රොධී කසිප්පු නිපදවා පාරිභෝගිකයන්ද කල් තබා රෝහල් වලට සහ කනත්තට දක්කනවා පමණක් නොව රජය විශාල වශයෙන් බදු ආදායමද නැති කර ගනී.

පොල් රා මැදීම

පොල් රා මැදීම

 

තල් රා  මැදීම

තල් රා මැදීම

කිතුල් රා  මැදීම

කිතුල් රා මැදීම

එමෙන්ම රා නිෂ්පාදනය දිරිමත් කිරීමට කටයුතු නොකර රජයෙන් බලපත්‍ර ලබාගෙන සීමිත ප්‍රමාණයක් (පොල්, තල්, කිතුල් ගස් කිහිපයක පමණක්) රා පෙරීමට බලකිරීම ඉතා අසාධාරණ ක්‍රියාවකි. රා අතිශයින්ම අහිංසක පානයකි. එය දේශීය නිෂ්පාදනක් නිසා විදේශ විනිමය වැය වීමක්ද නොමැත. ඒ නිසා රජය කළයුත්තේ රා නිෂ්පාදනය, බෙදාහැරීම සහ විකිණීම දිරිමත් කිරීමයි. බලපත්‍ර ලබාගැනීමේ විහිළුව සම්පූර්ණයෙන්ම සහ වහාම නතර කළයුතුය. යම් වයස සීමාවක් (අවුරුදු 18) දක්වා අයට මේ කිසිම මත්ද්‍රව්‍යක් භාවිතා කිරීම තහනම් කිරීම වැනි නීතියක් පමණක් ප්‍රමාණවත් වේ. ඒ සමගම රා නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලිය ප්‍රමිතිගත කිරීම සුදුසු වන්නේ රා වලට ඩිස්ප්‍රින් දැමීම වැනි දේ සිදුවන නිසාය.

පොහෝ දිනයක පහන් පූජා කරන බැතිමතුන්

පොහෝ දිනයක පහන් දල්වන බැතිමතුන්

පොහෝ දිනවල නීත්‍යානුකූල මත්පැන් විකිණීම තහනම් කිරීමද මෙවැනිම ගොංපාට් එකකි. සැබවින්ම සිදුවන්නේ කළුකඩ මිලකට රහසිගතව මත්පැන් (සමහරවිට නිවාඩු දවසක් නිසා වෙනදාටත් වඩා) විකිණීමයි. අනික විදේශ සංචාරකයන් මෙරටට පැමිණෙන්නේ බුදුන් වැඳීමටවත්, සිල් ගැනීමටවත්, භාවනා කිරීමටවත් නොවේ. (එසේ පැමිණෙන අය සිටියත් එය නොසැලකිය හැකි තරම් කුඩා සංඛ්‍යාවකි.) අනික බුදුදහම කියන්නේ මෙවැනි ෂාරියා නීති සහිත දර්ශනයක් නොවේ. බුදුදහම කියා දෙන්නේ තමන් පාලනය කරගන්නේ තමන් විසින්ම විනා විවෘත කර ඇති මත්පැන් හලකින් නොවන බවයි. මත්පැන් බීම හෝ නොබීම තනිකර තමන්ගේ පුද්ගලික තීරණයකි. මෙය කියවූ විගස “ගරුතර” මහා සංඝරත්නය සහ ඊනියා සුචරිතවාදීන් මට යුද ප්‍රකාශ කරනු ඇත. එහෙත් මම මගේ මතය වෙනස් නොකරන අතර ඒ වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නෙමි.

මා මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතය අනුමත කරන්නේ හෝ දිරිමත් කරන්නේ හෝ ප්‍රචාරණය කරන්නේ නැත. මා මේ සඳහන් කළේ සම්පූර්ණ මත්පැන් තහනම ( a blanket ban of liquor) නිසා ඇතිවිය හැකි ප්‍රායෝගික තත්වයයි. ඒ නිසා මේ කාරණයේදී මම මංගල සමරවීර ඇමතිවරයා සමග එකඟ වෙමි.

A Close Encounter with a Wild Elephant at Minneriya Today


20171105_104057.jpg

Melissa Schmitt and I at Gnanikkulama, Anuradhapura at the beginning of the tour to Dambana

Melissa Schmitt, a girl from France and I were on course on rusty old Bajaj Boxer motorcycle to Anuradhapura by the evening today. It was around 6.00 pm but it was pitch-dark due to rainy weather. All vehicles were moving with lights on. We were close to Minneriya National Park and our speed was around 50 kmph as the road was not clear enough due to weak headlights of our bike. I was riding close to the middle of the road as it was dangerous to ride close to the edge of the road for fear that wild animals could cross the road and I wouldn’t have enough reaction time to control the bike. Alas! It was then we saw we were riding parallel to a huge wild elephant who was walking majestically towards the same direction we were on. He was less than five feet away from us. I had no time to stop the bike or turn it back and the only option wide open was to continue riding ahead. And we did exactly that. We couldn’t even speed up as the bike’s engine was not good enough to speed up all of a sudden. So, we just managed to pass the majestically walking jumbo without hitting him or getting hit by him. Luckily, Melissa is a brave girl did not panic and just kept her cool. Any other girl would have panicked and screamed but not Melissa. In fact, it was that factor saved both of us from being crushed by the jumbo.

If we panicked and made any sound, the big beast would have reacted and it would have been curtains for both of us. I have no intention of dying, at least not till I reach 55. I am 45 now and I need at least 10 more years to live to complete my mission on this planet. I don’t want to go old and bald and annoy people pretending I am deaf. 55 is a good age to kick the bucket. If Achilles, Hector or Robin Hood lived through their old ages they wouldn’t have been legends today.

A majestic grey elephant

 

Ernesto Che Guevara’s 50th Death Anniversary – Revisiting Che After 50 years of His Death


Ernesto Che Guevara

Ernesto Che Guevara

Ernesto Che Guevara, the Argentine revolutionary (fondly named as Che) was a big inspiration to me while I was a teenager. Though I was born into a family of conventional socialist communist values, I also admired Che more than I did Lenin. My late father being a member of the Communist Party of Sri Lanka  from its inception, our home was full of Soviet communist literature translated into Sinhala that were directly sent from the former Soviet Union. I grew up reading Soviet fairy tales as a kid and then I had the capacity of reading and comprehending hardcore communist doctrines that were sent in huge volumes as I was an avid omnivorous reader ever since I could read the Sinhala alphabet. (I could not read a decent English book till I was 25.) I had the luck of reading much-loved Soviet revolutionary novels and short stories at a very young age. Oh, I cherish those good old days. Being an inexperienced and immature kid in 80’s, I believed that all those propaganda literatures was 100% true and the Soviet Union was the Heaven on Earth. But within the next decade (to be exact between 1990 – 1991) I saw the great Soviet Empire collapsing and reducing into rubbles and a cake baked into the real size and the shape of the Founding Father of the Soviet Union, Vladimir Lenin was cut into slices and eaten by the Russians themselves.  My dad was lucky enough not to be alive to see such horrific scenes as he left the planet in 1989, a year before the great collapse of the Soviet Union started.

Coming back to Che, I read about him from some (mostly hidden) books my eldest brother Nayanasena Wanninayaka used to bring when he came home during his vacations from his higher studies. For me, Che was more attractive, charismatic and sexier than any of the other revolutionaries, be it Lenin, Mao or Fidel. But I did not find much to read about Che except for the few weekend newspapers articles published during his birth and death anniversaries. Che was not a welcome word in my village, Mahawilachchiya, where a big-time massacre of Janatha Vimukthi Peramuna (JVP) cadres said to have taken place in 1971, a year before I was born. The dead bodies of the JVP cadres were dragged by police jeeps in ropes and put into public display during Rohana Wijeweera’s failed rebellion in 1971. The JVP cadres were commonly known as “Che Guevara guys” (චෙගුරා කාරයෝ) those days by the people. So, people were that scared of Che, whom Wijeweera (blindly) followed. The books about both the Argentine and the Sri Lankan revolutionaries (Che and Wijeweera) were usually burnt as soon as they were read since it could always invite troubles. To make things worse, late Rohana Wijeweera again attempted to topple the government during 1988-89 and the whole country came into a standstill when his then banned party, the JVP imposed “a curfew” in the country and Wijeweera was only a few steps away from overthrowing the government. So, me being a teenager during that time meant a lot of risks and I had to hide my admiration to Che, the revolutionary. Besides hundreds of both military and government sponsored paramilitary troops were haunting at night everywhere in the country and in the morning, one could see slaughtered young men and women by the roadside. Rohana Wijeweera was apprehended by the government security forces and killed and burnt -some say alive – in 1989. The then President Late Ranasinghe Premadasa brutally annihilated the rebels after the invitation for peace talks by the former was completely rejected and ignored by the latter.

I read Malini Govinnage’s Che Guevara (මාලිනී ගෝවින්නගේ – චේ ගුවේරා,) a Sinhala language biography of Che in 2006 which was short and sweet. Then I read Ernesto Che Guevara’s The Bolivian Diary in a year or two later which gave me more insight into this amazing man’s life. I also could watch the movie The Motorcycle Diaries during the same period which depicts as to how Che’s sympathy with the downtrodden people started. Much later, I watched the two-part 2008 biopic named “Che” by the director Steven Soderbergh. This gave me much insight into the man than any of the aforesaid publications I mentioned. I fell in love with this as it used both feature and documentary style that did not end with a “suckumentary” as it happens with most of the hero-worshipping genres.

I am yet to read the other books written by and about Che and hopefully I would get the chance within the next couple of months as I too am eagerly getting ready to go to volunteer in some South American countries during the next 5 years. No, I will not try to imitate him as I cannot make up my mind even to kill a venomous serpent creeps into my house and mostly, I would make it go peacefully.  So, killing is not my kind of revolution. It is more into educating the children and youth to make a difference in themselves and eventually, the rest of the world.

I am not in the right position to evaluate the place Che has been given in the history as I am not informed enough for getting into such a daunting task. All I can do as of now is to explore into the legacy the “Comrade Che” has left behind for me and the rest of the world.

Ernesto Che Guevara

Ernesto Che Guevara

Ernesto Che Guevara

Ernesto Che Guevara

Meeting Dian Gomes After a Long Time


Dian Gomes

Dian Gomes – Photo Courtesy – BUSINESS TODAY

I had the great pleasure of meeting with Dian Gomes, the Chairman of Hela Clothing  (an apparel manufacturing company,) in his Colombo office a few days ago. He was my superior at MAS Holding (Slimline subsidiary) between the years 2001 – 2002. (Well, he was my superior, but he was also a friend, a mentor and a brother to me, rather than a ‘boss’ throughout my acquaintance with him over the years).

Even though my employment with MAS was short-lived, during which time I learnt valuable lessons from this amazing motivator of aspiring employees (and “a ruthless executioner” when it comes to shoddy employees.)

I left the comfortable, pensionable government employment as a teacher of English in my village school because I was frustrated and disappointed with the lethargic system in government service and joined MAS in the year 2000 to improve, advance and develop myself so that I could contribute my two cents to the world to which I felt I was indebted for making me who and what I was.

I observed and learnt much at MAS from Dian. Due to that I was able to bring Horizon Lanka Foundation to what it is today. This was mainly due to what I learnt and observed mainly from Dian, relating to marketing and management strategy. I am a village farmer’s son and do not have the luxury of possessing an MBA from Harvard Business School nor any degree from a local university either for that matter!

I hope Dian would be there to guide me further to make Horizon Lanka a global brand in dynamic education strategies and innovative teaching methods, (in Horizon Academy children’s term, Hogwarts School of Witchcraft and Wizardry, the imaginary magic school in the United Kingdom that was created by Harry Potter famed J. K. Rowling in her amazing imagination) that could provide the children  opportunities and avenues in higher education in Sri Lanka and abroad,  also  guide them into the entry level ‘job market’ without wasting their youth, like what happened to me in the prime of my youth due to lack of proper guidance and opportunities.

සයිබීරියාවෙන් පෙරදිගට – සුදත් පොඩිරත්න


sayiibeeriyawen-peradigata-

මා කුඩා කලම සංචාර ගැන ලියවුණ පොත් කියවීමට කැමැත්තෙමි. මා මුලින්ම කියවූ සංචාර සම්බන්ධ පොත වෝල්ටර් සේනාධීර 1961දී ලියූ “ලස්සන ලංකාව” විය. ඊට පසු සංචාර පොත් කිහිපයක්ම කියවීමට හැකියාව ලැබුණි. මා අන්තිමට කියවූයේ සුදත් පොඩිරත්න “සයිබීරියාවෙන් පෙරදිගට” නමැති සංචාරක ග්‍රන්ථයයි.

සුදත් පොඩිරත්න සහ ඔහුගේ ගමන් සගයන් කණ්ඩායම ට්‍රාන්ස් සයිබීරියන් දුම්රිය මාර්ගයේ දින ගණනාවක් පුරා මොස්කව් සිට මොන්ගෝලියාව දක්වාත් එතැන් පටන් චීනය දක්වාත් ගමන් කළ අයුරුත්, ගමනේදී අත්විඳි සුන්දර සහ අසුන්දර අත්දැකීමුත් දීර්ඝ එමෙන්ම රසවත් විස්තර සහිතව ලිවීමට ලේඛකයා සමත් වී ඇත. ශ්‍රී ලාංකික අප මෙවන් අවදානම් සහගත ගමන් වලට පෙළඹෙන්නේ කලාතුරකිනි. “ඇවිද්ද පැය දහස් වටී” යන අදහස කුඩා කල සිට අපගේ මනසට දැම්මත් අපි සංචාරයේ යෙදෙන්නේ කලාතුරකිනි. සංචාරයන් සඳහා අවශ්‍ය මුදල් සහ කාලය අවැසි වුවත් අප අඩුවෙන් සංචාරයේ යෙදෙන්නේ මුදල් සහ කාලය සොයාගැනීමට ඇති අපහසුව නිසාටත් වඩා අප සංස්කෘතියේ සංචාර සඳහා ඇති වැදගත්කම මඳවීම යයි මට සිතේ.

සුදත් පොඩිරත්න මහතා මේ පොත ලිවීමට පෙළඹවීම සතුටට කරුණකි. මේ චාරිකා විස්තරය මේ මාර්ගයේ සංචාරයේ යෙදෙන්නන්ට මෙන්ම හුදෙක් මෙවැනි චාරිකාවන් ගැන කියවා සතුටු වන්නන්ටත් කදිමය.

මම නම් දුම්රියේ ගමන් කිරීමට ඉතාමත් අකමැත්තෙකි. කොතරම් කාලගුණයෙන් සහ වෙනත් හේතු නිසා කරදරවලට ලක් වූවත් මෙවන් දුරක් ගෙවනවානම් මා ප්‍රිය කරන්නේ මොටර්සයිකලයකින් ඒ ගමන යාමටය.

trans_siberian_map

sayiibeeriyawen-peradigata

Jobs (Movie)


Jobs movie poster

Jobs movie poster

I watched two feature movies and one documentary based on the life of the Founder of Apple Inc., Steve Jobs. The first movie I saw was “Steve Jobs” (2015) and then “Jobs” (2013.) I prefer the latter as Ashton Kutcher looks more similar to Jobs than Jobs himself!!!

I watched the movie “Jobs” several times as I admire the work of this genius of a man, Steve Jobs, the books written about him and the movies made about him. When I first heard that Ashton Kutcher was playing the title role of the movie, I had my doubts if Kutcher was the appropriate man. But within the first few minutes into the movie I understood that he has done more than mere justice to the role.

The opening scene of the movie was of a middle-aged Steve Jobs introducing his iPod at one of the much hyped Apple product launches in 2001.The film ends with Jobs doing the “Think Different” commercial in 1997. Within these two important events of Apple’s journey which became a legend, the movie takes us through Job’s youthful, irresponsible and rebellious days. The movie takes us to Jobs’ Reed College days and how he dropped out in 1974. Jobs meets up with Daniel Kottke, who together travels to India and later becomes part of the Apple team.

Success comes to Jobs after meeting with Steve Wozniak, of course with the former’s incredible marketing talents. Thus, Apple Computer is born at Jobs parents’ garage. But Jobs is devastated when he finds out that his girlfriend is pregnant. He initially denies paternity of the baby, citing that his girlfriend had multiple partners and one of them could possibly be the father of the unborn child.

Jobs strikes gold with his Apple products and becomes a very successful businessman. But due to his constant quarreling, irritating and irrational ways, he loses his friends, colleagues and partners and as a result, finds himself at loggerheads with the management of his own company, which forces him out of the very organization that he built.

I will not go into further details of the rest of the story, as it could affect your curiosity to watch the movie. All I can say is that this is a great movie and Ashton Kutcher’s acting as Jobs is more than entertaining. I know there are several other feature movies and documentaries produced about this legendary inventor called Steve Jobs, but do not miss Ashton Kutcher version of “Jobs”. It is well worth spending your time to watch it.

Steve-Jobs-Movie1.png

jobs-the-movie2jobs-the-movie3jobs-the-movie4jobs-the-movie5jobs-the-movie6jobs-the-movie7jobs-the-movie8jobs-the-movie9**EXCLUSIVE** Ashton Kutcher looks the spitting image of a young Steve Jobs as he grabs a coffee ahead of the start of filming his upcoming biopic on the late Apple honchojobs-the-movie11jobs-the-movie12jobs-the-movie13jobs-the-movie14

බින්තැන්නේ විත්ති – පියසේන කහඳගමගේ


binthenne-withthi-cover

binthenne-withthi

පියසේන කහඳගමගේ ලියූ “බින්තැන්නේ විත්ති” මම ඉතා ආශාවෙන් කියවූ කෘතියකි. මම කිහිප වතාවක්ම දඹානට ගොස් වැදි ජනතාව සහ වැදි නායක ඌරුවරිගේ වන්නියා නායක ඇත්තන්ව හමුවී ඇති නිසා මෙම පොතේ තිබූ කරුණු වඩාත් ලෙහෙසියෙන් අවබෝධ කර ගැනීමට පහසු විය. එසේ වූයේ කාලයත් සමග වැදි ජනතාව භෞතික වශයෙන් කොපමණ වෙනස් වුවත් ඔවුන් අධ්‍යාත්මික වශයෙන් ඔවුන්ගේ ඇදහිලි ක්‍රම සහ සංස්කෘතිය තවමත් පවත්වාගෙන යන හෙයිනැයි මට සිතේ.

මේ පොතේ කතුවරයා වන කහඳගමගේ මහතා 1968 සිට 1983 දක්වා අවුරුදු 15ක් ම වැදි ගෝත්‍ර සහිත ප්‍රදේශවල ගුරු වෘත්තියේ යෙදෙමින් ලද අත්දැකීම් වලින් ලැබුණ පන්නරය මත පොත ලියවී ඇත. වැද්දන්ගේ යාදිනි, මන්තර, කවි හා වැදි ගී මෙම කෘතියට අයත්ය. එමෙන්ම වැද්දන් වීම නිසාම ඔවුන්ට මුහණ පෑමට සිදුවූ අනේකවිධ අතවරයන් සහ අසාධාරණයන් ගැනද කතුවරයාගේ අනුකම්පාව මොනවට පෙන්නුම් කරයි.

වරෙක නවකතාවක් මෙන් රසවත් මෙම කෘතිය තවත් වරෙක පර්යේෂණ ග්‍රන්ථයකි. තවත් වරෙක එය ඉතිහාස කතාවකි. එමෙන්ම එය මානව විද්‍යා (anthropology) ග්‍රන්ථයකි.

වැදි ජනතාව දකිනවිට ඔබට සිතෙන්නේ ඔවුන් ඉතාම ගොරහැඩි රෞද්‍ර ගෝත්‍රිකයන් පිරිසක් ලෙසය. එහෙත් ඔබ ඔවුන් සමග මද වෙලාවක් ගතකරන විට ඔවුන්ගේ භයංකර කෙස්වැටි වලට සහ රවුල්වලට යටින් ඔබ කෙරෙහි ඔවුන්ගේ ඇති ලෙන්ගතුකම මතුවෙයි. කහඳගමගේ මහතා බොහෝ කාලයක් පුරා වැද්දන් නිරීක්ෂණය කළ වැද්දන්ගේ සැබෑ මිතුරෙකි.

ශීඝ්‍ර වෙනසකට භාජනය වන මානව හැසිරීම සහ සිතුම් පැතුම් වැදි ජනතාවට ඒ වේගයෙන්ම නොපැමිණේ. ඔවුන්ගේ වෙනස ඉතා සෙමින්ය. එහෙත් සෙමින් වුණත් ඔවුන් වෙනස් වෙමින් සිටින්නේ වෙනසට සංවේදී නොවන ජීවීන් සොබාදහම විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරන බව ඔවුන්ට වැටහී ඇති නිසා විය හැක. දඹානේ ගුරුකුඹුර ප්‍රාථමික විදුහල සහ දඹාන මහ විදුහල මේ වෙනසේ පෙරගමන්කරුවන් කරුවන් වී ඇතිවාට කිසිම සැකයක් නැත. නාගරීකරණය සහ වැදිගම්මාණය සංචාරක ආකර්ෂණයට ලක්වීමද මේ වෙනසට දායක වී ඇත. ඒ සියලුම වෙනස්කම් මධ්‍යයේ අතීතයේ වැද්දන් ජීවත් වූ අයුරු කහඳගමගේ විසින් මෙසේ වාර්තාගත කිරීම ගැන අපි සැවොම ඔහුට කෘතඥ විය යුතුය.