Sri Lanka General Elections – 2020

Blackadder on General Elections in England

Well, the above video clip from the BBC One’s pseudo-historical sitcom, Blackadder sums up the General Elections (2020) held in Sri Lanka yesterday. Nobody, literally nobody else than the dirty politicians, their henchmen and sponsors who do it entirely on business interests worried about the elections this time. It is a good sign though. This should be the way to go.

We all know that democracy doesn’t work for the people. If it does, as Mark Twain once very correctly said, they (politicians) would have already found a better solution (for themselves) than democracy.

උසාවිය නිහඬයි (Silence in the Courts)

ප්‍රසන්න විතානගේ අධ්‍යක්ෂණය කළ උසාවිය නිහඬයී (Silence in the Courts) වාර්තා චිත්‍රපටය ඊයෙ YouTube වලින් බැලුවා. (අනිත් බොහෝ තැන් වගේම) ශ්‍රී ලංකාවේ අධිකරණ පද්ධතියද කොතරම් දූෂිතද යන්න මෙයින් පැහැදිලි වෙනවා. ඒ වගේම වික්ටර් අයිවන්​ නැවත වරක් මගේ වීරයෙක් වෙන්නේ මේ දූෂිත අධිකරණ ක්‍රමය ගැන දිගින් දිගටම ඔහු නොබියව සටන කළ/කරන ආකාරය නිසා. කළු ගලේ ඔළුව ගහගන්නවාටත් වඩා භයානක කටයුත්තක් වන මෙය විකටර්ට විනා වෙන කිසිම ශ්‍රී ලාංකික මාධ්‍යවේදියකුට (ශ්‍රී ලංකාව තුළම රැඳෙමින්) කරන්නට පුළුවන්ද යන්න සැකයක්.

මේ චිත්‍රපටයට අනුව ලෙනින් රත්නායක නමැති මෙම අසංවර නඩුකාරයා තමන්ගේ නොසන්ඩාල ජීවිතය පවත්වාගෙන යාම සඳහා තමන්ම අසන නඩුවල වග උත්තරකාරයන්ගේ බිරිඳක් දූෂණය කරන අයුරුත්, අධිකරණ පද්ධතිය, පොලිසිය සහ (විශේෂයෙන්ම) The Sunday Times වැනි අප ආදරය කරන මාධ්‍ය ආයතනත් ඔහුව රැකගැනීම සඳහා පෙළ ගැසෙන අයුරුත් ජුජුප්සාකාර ජනකයි. (මේ අදාළ නඩුකාරයාගේ එළියට පැමිණි අපරාධය එකක් පමණයි. තව කී දෙනෙක් ලජ්ජාව හෝ බිය නිසා නිහඩව සිටියාදැයි අප දන්නේ නෑ. මේ නඩු දෙකේ වින්දිතයින්ටත් සාධාරණය ඔප්පු වූ බවක් පෙනෙන්නට නෑ.)

නඩුකාරයා සම්බන්ධයෙන් ඉතාම සංවේදී කාරණයක්ද චිත්‍රපටයට ඇතුල්වීතිබෙනවා. එනම් ඔහුගේ බිරිඳගේ ආදරය හෝ ගෞරවය ඔහුට නොලැබෙන බවයි. මෙය බොහෝ විවාහකයන්ට උරුම දෙයක් වුවත් එයට තවත් අසරණ ගැහැනියක් පළි නැහැ.

ප්‍රසන්න විතානගේ මම ප්‍රිය කරන චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂවරයෙක් නෙවෙයි. වාර්තා චිත්‍රපටයක් ලෙස උසාවිය නිහඬයී කොච්චර සාර්ථකද කියන එකත් ඔබම තීරණය කරන්න. හැබැයි මේ චිත්‍රපටය කරපු එක ගැන මම ප්‍රසන්නට ස්තුතිවන්ත වෙනවා.

My Experiences at Teaching Hospital – Jaffna

The new extension of the Teaching Hospital in Jaffna

Experiencing a stay in a Sri Lankan hospital cannot be a pleasant experience to any patient, especially if it is in a state hospital. I have been unfortunate to have such bitter experiences in a few state hospitals. I won’t name them here as I don’t want to be at the receiving end if I happened to go to any of those again.

I had to spend a couple of days at the Teaching Hospital – Jaffna early this year and was amazed with the professional and caring way I was treated there. I was directly taken to the Emergency Care Unit (ECU) as soon as I got myself admitted to the hospital and was given the treatment immediately in a comfortable ECU bed. (I have been to some other hospitals before with more serious conditions of the same illness before but I have had to wait for hours even without being looked into let alone being treated!) Once my condition was stabilized, I was transferred to a regular ward.

The hospital staff in this hospital in Jaffna, from the specialist doctors to the minor staff, were very helpful and caring. Language barrier also did not become a big issue even though most of the staff members were Tamil people. There were a few Sinhala and Muslim staff members too, everyone was nice to me, and I saw with my own eyes they were the same towards the other patients too.

Once I was cured, they discharged me and guided me properly to the medical clinics too. I couldn’t get the signature of the chief medical doctor for my insurance documents as he wasn’t available when I left the hospital and the staff gave me a date to come back to get the signature. However, I couldn’t go on the stipulated day due to a personal reason and went to the ward on a later date. As soon as the doctor saw me coming, even without my asking him, he came to me and signed the diagnosis card needed to get my insurance claims.

I wish the staff of the other state hospitals also could do the same. It doesn’t cost money to smile, be humble. Of course, I understand that the state hospitals can be understaffed at times but what I saw at Teaching Hospital in Jaffna was that, more than anything else, it was the positive attitudes of the staff that made my stay there a pleasant one as opposed to arrogance.

Valkyrie (Movie)

Valkyrie Poster

I had the pleasure of watching the 2008 movie “Valkyrie,” which is based on a true story that took place during World War II.  Valkyrie shows the last of the known 15 attempts to assassinate the German dictator Adolf Hitler.

The most important military conspirators of this final assassination attempt were General Friedrich Olbricht, Major General Henning von Tresckow, and Colonel Claus von Stauffenberg, along with Claus-Heinrich Stülpnagel, the German military commander in France. Most of these people come from the aristocratic families and it is understandable that they didn’t approve Hitler’s increasingly irrational management of the war. 

A young German officer, Colonel Claus von Stauffenberg who is not happy with Hitler’s cruel and despotic rule over Germany and occupied Europe. He is already badly wounded in Tunisia, which lost him an eye, the right hand and two fingers in the left hand. He rejoins the service once he is treated and rested for a few months.

As part of the plan, Colonel Stauffenberg is to keep a briefcase with two bombs under a table in the room in which Hitler was to hold a war briefing and blow him up. The plan succeeds but luckily for Hitler and unluckily for the rest of the world; he gets away with some minor injuries.

Colonel Stauffenberg after placing the briefcase under the table leaves the briefing on some pretext and therefore is under the impression that the plot worked and that Hitler was killed. He and his group then put the plan code-named “Valkyrie” into action to take control of the country without letting the public know, it was his group who planned to kill Hitler and take Germany under their control and then have a truce with the Allied Forces that were fighting against Germany.

Till I watched this movie, I was under the impression that almost all Germans approved Hitler’s sickening atrocities against humanity, but now that I did some research after watching this movie, it is apparent that there had been a large number of German civilians and military (regular army) themselves who was against Hitler. Therefore, we can imagine how many civilians must have tolerated Hitler’s massacres simply because they had no way of opposing or doing anything to the contrary.

Not only Hitler but also many other despots elsewhere in the world have committed atrocities of similar brutality against humanity until they were brought to justice in the end. But many escaped justice too.

I think you should watch this movie as it is historical and to know that, there had been brave people who had the courage to stand up and oppose the autocratic dictators even though many of such brave people hardly succeeded and paid with their lives.

Colonel Claus von Stauffenberg

Pardoning the War Criminals and Terrorists in Sri Lanka

The presidential pardon bestowed on the convicted war criminal, the perpetrator of the Mirusuvil massacre, Sergeant Sunil Rathnayaka has raised many an eyebrow in Sri Lanka and elsewhere, rightfully so. What he was convicted of was the killing of eight ethnic Tamils in cold blood, including a 5-year-old child, which was a heinous act under any circumstances. One could argue that the Tamil Tigers too have done even more ruthless atrocities such as the annihilation of entire Sinhalese or Muslim villages, ripping off babies from pregnant mothers, killing infants to the elderly. However, the two types of crimes cannot be compared because a member of the armed forces is expected to be disciplined within the legal boundaries. All legitimate Armed Forces are signatories of the Hague Conventions of 1899 and 1907. There is a fine line between terrorism and fighting a legitimate war. War crimes include intentionally killing civilians or prisoners, torturing, destroying civilian property, taking hostages, performing perfidy, raping, using child soldiers, pillaging, declaring that no quarter will be given, and seriously violating basic human decencies.

There is much evidence that many a soldier involved in wars, suffer from PTSD (post-traumatic stress disorder.)  PTSD has destroyed many military personnel’s lives even after they complete their military service and rejoin their families. Symptoms may include nightmares or unwanted memories of the trauma, avoidance of situations that bring back memories of the trauma, heightened reactions, anxiety, or depressed mood. Some have even killed themselves. This is due to the trauma they experienced while in service. If it is so, one can imagine the trauma of a soldier who fights an ongoing war, away from the loved ones, facing the unimaginable danger and uncertainty while his colleagues are being killed or injured every passing day. This is one reason why soldiers like Sgt. Rathnayaka may have resorted to the violence of this degree.

As per the terrorists, it is even worse. They are an illegal group and have no rights of any sorts. Without proper training or the arms and ammunition, without a salary or any regular income, with the risk of being unjustly punished, sometimes with death, by their own leaders for even a minute mistake, their part of the suffering is beyond imagination. So, we should understand the plight of these people too.

The security forces and the terrorists of Sri Lanka underwent all these for almost three decades. Atrocities were committed against each other and the civilians on both sides. It is more than 10 years since the war ended. Luckily, not a single major incident has happened after the war ended to date. Even though there were attempts of the revival of the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) and running an effective Transnational Government of Tamil Eelam failed big time.

Especially the incumbent president of Sri Lanka is well known for his expertise in handling intelligence services very effectively so the chances of the Tamil Tigers regrouping are very low.

Why not we pardon BOTH sides who are being tried or punished for war crimes or terrorism? I know this is easier said than done. The biggest challenge is how to demarcate war crimes from politically motivated killings of journalists, whistleblowers, etc. The other big area of concern is how to set up a mechanism to release the war crimes suspects and convicts and ex-terrorists.

Once the monstrous apartheid system in South Africa was officially terminated, the nation had two enlightened leaders namely Nelson Mandela and P. W. Botha. A Truth and Reconciliation Commission was set up and both parties forgot and forgave a lot and came to a compromise. We cannot expect the same in Sri Lanka due to obvious reasons. Besides, there will be “red tape” that would be created in appointing a commission and subsequent deliberations will only complicate things more than they already are.

The best approach would be giving a presidential pardon en masse to both parties involved in terrorism and war crimes. This will enable the two parties and their sympathizers to have an understanding of each other and learn to live and let live. The so-called Tamil Diaspora too may feel sympathetic and may have a subdued opposition to the Sri Lankan government and might even, in the long run, invest and develop Tamil areas of the island. The present challenge of the Coronavirus outbreak also has created a situation where people look at more reasons to be united than to be divided.

කප්රුක ඔන්ලයින් භාණ්ඩ වෙළඳාම සහ තැටිය රත් වූ විට රොටිය පුච්චා ගැනීම

මම මේ විඩියෝ එක සම්පූර්ණයෙන්ම බැලුවා. (විඩියෝ එක දැන් ඉවත් කරලා.) බොහෝ දෙනෙක් සමාජ ජාලාවල කප්රුක ව්‍යාපාරය වෙනුවෙන් පෙනී සිටිනවා. ඒකට ප්‍රධාන හේතු කිහිපයක් තියෙනවා. අපි හැමෝම කැමතියි අපිට කොච්චර වියදමක් ගියත් අපි “පොෂ්” කියලා පෙන්නන්න. අනික ට්‍රැෆික් අස්සේ හිර වෙවී ගිහින් බඩු ගන්නවට වඩා ගෙදරටම ගෙනත් දෙනවනම් පහසුයි. ක්‍රෙඩිට් කාඩ්, බැංකු කාඩ් වලින් ගෙවන එකත් පහසුව වගේම පොෂ් වැඩක්.

සුපර් මාකට් වලදී මිල හෙට්ටු නොකරන අපි සියඹලාණ්ඩුව පහුකරගෙන යද්දි ඉතාම සුළු ලාභයක් තියාගෙන පාර අයිනේ ගිනි අව්වේ ඉඳගෙන මුරුංගා මිටියක්, දෙහි ගෙඩි ටිකක්, දිවුල් ගෙඩි ටිකක් විකුණන පුංචි ළමයෙක්ගෙන්, නැත්තං මාකට් එකේ පලා මිටි ටිකක්, පොලොස් ගැටයක් දෙකක් විකුණන ආච්චි කෙනෙක්ගෙන් තක්කඩි විදිහට හෙට්ටු කර කර තුට්ටු දෙකට බඩු ගන්නෙත් මේ “පොෂ්කරනයේම” තවත් දිගුවක් ලෙසයි.

කප්රුක පාරිභෝගික භාණ්ඩ ඔන්ලයින් මිලදී ගැනීමේ තාක්ෂණය දේශීය වෙළඳපොළට හඳුන්වා දුන්න එක ඇත්ත. ඔවුන් මේ මට්ටමට දියුණු වෙන්න බොහෝ කැපකිරීම් කරන්න ඇති. ඒත් ඇයි මෙහෙම අසාධාරණ විදිහට මිල විකෘති කරන්නේ? ඔවුන්ගේ බොළඳ තර්ක බලන්න. ඩොලර් වල රුපියල්වල වෙනස ගැන ගෙනෙන මෝඩ තර්ක බලන්න.

පාරිභෝගික කටයුතු පිළිබඳ අධිකාරියේ ඉන්නේ රජයේ නිලධාරින් නිසාත්, ඔවුන් ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යයෙන් අධ්‍යාපනය නොලද අය විය හැකි නිසාත් කප්රුක නිර්මාතෘ සහ ඔහුගේ සහායකයා? ඉංග්‍රීසි අනවශ්‍ය ලෙස භාවිතාකර අනවශ්‍ය වාසියක් ගන්න උත්සාහ කරන හැටි බලන්න. අධිකාරියේ ප්‍රධාන නිලධාරියා මෙන් පෙනෙන කෙනා සිංහල හරියට කතා කල නොහැකි දෙමළ හෝ මුස්ලිම් ජාතිකයකු බව පෙනෙනවා. (සමහරවිට මම වැරදි ඇති.) ඒ වගේම ඔහුට හොඳ ඉංග්‍රීසි දැනුමක් තිබෙන බවත් පෙනෙනවා. එහෙත් ඔහු හැමවිටම ඔහුට හැකි උපරිම ලෙස පැහැදිලි සිංහලෙන් කතා කරනවා. (අසාධාරණ වාසියක් ගැනීම සඳහා අප බොහෝ දෙනෙක් ඉංග්‍රීසි අනිසි ලෙස භාවිතා කරන බව මමත් අවංකවම පිළිගන්නවා. මමත් එසේ කර තිබෙනවා.) වැඩ වැරදීගෙන එන බව දැනුණාම කප්රුක සහායකයාට අන්තිමට නිවැරදි සිංහල මතක් වෙන හැටි බලන්න.

අධිකාරියේ නිලධාරීන් ඉතාම විනයගරුක ලෙස හැසිරෙනවා. ඔවුන් කියන්නේ ලාභයක්, ප්‍රවාහන ගාස්තුවක් අයකර ගැනීම ප්‍රශ්නයක් නොවන බව. (මම ඊට එකතු කරනවා අවශ්‍යනම් කප්රුක සන්නාමයට ගිනිකන වැටුණ පාරිභෝගිකයනුත් සිටින බව පෙනෙන නිසා ඊටත් කිසියම් අගයක් එකතු කරගත්තාට කමක් නෑ.) නමුත් මේ බොහොමයක් භාණ්ඩ වල මිල ඉතාම අසාධාරණ ලෙස වැඩි බව පැහැදිලිව පෙනෙන දෙයක්. විශේෂයෙන්ම රටට මෑත ඉතිහාසයේ විශාලතම අභියෝගය පැමිණ ඇති වෙලාවක. අනිත් එක තමයි මොවුන් මේ අසාධාරණ මිල ගණන් කොපමණ කලක් තිස්සේ අය කළාද කියන එක සෙවීම සහ එසේ කර ඇත්නම් හරියාකාර ගිණුම් පරීක්ෂණයකින් ඒවා නැවත් අයකරගෙන අඩුම තරමින් කොරෝනා මැඩලීමේ ක්‍රියාවලියට හෝ යෙදවීම.

කප්රුක වසා දැමිය යුතු නෑ. නියාමනය කිරීම සහ වැරදි කර ඇත්නම් දඬුවම් දීම සහ නැවත ඔවුන් හෝ වෙනත් අය අතින් මෙවැනි දෑ කෙරෙන්නට තියෙන අවස්ථා අවම කිරීම හොඳටම ඇති.

නාගදීප සංචාරය – ආයෙත් නම් එපා

නාගදීප විහාරය

මම ජීවිතයේ මුල්ම වරට පසුගිය සෙනසුරාදා යාපනයේ නාගදීප දූපත නැරඹීමට ගියෙමි. දීර්ඝ සති අන්තයක් බැවින්දෝ බෝට්ටුවකට නැගගැනීමට බලාපොරොත්තුවෙන් දහස් ගණනක් වන්දනාකරුවෝ සහ දෙස් විදෙස් සංචාරකයෝ කුරික්කට්ටුවාන් ජැටියේ පෝලිමටවී සිටියහ.

අවිධිමත් පෝලිමේ අව්වේ කරවෙන බැතිමතුන්

(2015දී සිවලෝගනාදන් විද්‍යා (Sivaloganathan Vithiya) නම් පාසල් දැරිය සමූහ දූෂනය කර මරා දැම්මේද මේ කුරික්කට්ටුවාන් දූපතේදීය. ඇය ඉගෙනගත් පාසල අපේ රියදුරු පෙන්වූ විට මොහොතකට මගේ හදවත නතරවින)

පෝලිමේ කිසිම විනයක් නොතිබිණි. එක්කෙනෙක් දෙන්නෙක් නොව විශාල පිරිස් පෝලිම කඩාගෙන ගොස් බෝට්ටුවලට නැගීමට පොරකෑහ. ඔවුන් මෙහෙයවීමට කිසිම සාධනීය වැඩපිළිවෙළක් නොතිබිණි. නාවික හමුදා භටයන් සිටියදීත් කිසිම පාලනයක් නොමැතිව මෙවැනි දේ සිදුවීම ගැන මම පුදුම වූයේ සාමන්‍යයෙන් ඔවුන් බොහෝවිට මෙවන් අවස්ථාවන් ප්‍රශස්ත මට්ටමකින් පාලනය කරන නිසාය. බැරිම තැන මම ඔවුන් ළගට ගොස් මෙතැන කිසිම පාලනයක් නොමැතිව තියෙද්දීත් ඔවුන් ඒ ගැන කිසිවක් නොකරන්නේ මන්දැයි විමසුවෙමි. එවිට ඔවුන් කිව්වේ “මෙතන දහස් ගණනක් සෙනග එනවා. අපි ඉන්නේ දෙතුන් දෙනයි. ඉතින් අපි මොනවා කරන්නද?” කියායි. ඔවුන්ගේ පිළිතුර සාධාරණ නිසා මම ඉන් එහාට කිසිවක් නොකිව්වෙමි.

ආසන සංඛ්‍යාවට වඩා වැඩි මගී සංඛ්‍යාව

ඊළඟට ප්‍රශ්නය තිබුණේ බෝට්ටුවට නැගගත් පසුය. මගී බස්‍ රථවල මෙන්ම පොල් පටවන්නා සේ සෙනග පැටව්වේ “සියලුම මගීන් ආසනවල ඉඳ්දගෙන යා යුතුය” වැනි අනතුරු හැඟවීම්ද ප්‍රදර්ශනය කර තිබියදීය.

නාගදීපයේ හින්දු කෝවිල ඉදිරිපිට

බෝට්ටුවලට අය කරන්නේ ඉතාම සුළු මුදලකි. (එක පැත්තකට රුපියල් 60ක් පමණි.) මෙය කිසිසේත්ම ප්‍රමාණවත් නොවේ. ඒ නිසා අයකරන ගාස්තුව වැඩිකර හෝ සෑම මගියකුටම ආසනයක් දිය යුතුය. නොමිලේ මගීන් ප්‍රවාහනය කරන ෆෙරි සේවාවක්ද තිබෙන නමුත් මගීන් බොහොමයක් කැමති බෝට්ටුවලින් යාමටය.

නාගදීප පන්සලේ ඇති පහසුකම්ද ඉතාම දුර්වල තත්වයක පවතී. වැසිකිළිවල වතුර බසින්නේ නැත. පන්සල් දොරටුවෙන් එහාට සෙරප්පු දමා යා නොහැක. ඒ නිසා වැසිකිළි යා යුත්තේ සෙරප්පු නැතිවය. මේවා කාගේ නීතිදැයි මටනම් නොතේරේ. බොරු භක්තියට වඩා ප්‍රායෝගික අවශ්‍යතාවන් ගැන සැලකිලිවත් වෙන හැටි බලන්නනම් තන්තිරිමලේ පූජා භූමියට ගොස් බලන්න. එහි ඇවිදින්නට සිදුවන්නේ ගිනියම් වූ ගල් පර්වත උඩ නිසා ලොකු හාමුදුරුවෝ පැමිණෙන සියල්ලන්ටම සෙරප්පු දමාගෙන පන්සලේ ඇවිදින්නට ඉඩ සලසා ඇත.

නාගදීපයට ගිය පසු මම තීරණය කළේ ආයෙනම් කිසිදිනක එහි යෑම වැනි ගොං වැඩක් නොකරන බවය.

යාපනය මහජන පුස්තකාලය, තක්කඩියෝ සහ පාදඩයෝ

යාපනය මහජන පුස්තකාලය

මේ යාපනය මහජන පුස්තකාලයයි. මම ගිය ඉරිදා එය නැරඹීමට ගියෙමි. තක්කඩි ජේ. ආර්. ජනපතිවරයාගේ පාදඩ යූ. එන්. පී. බත්බැලයන් විසින් 1981 ජූනි 1 දා ඉතාම දුර්ලභ මුල් පිටපත් සහ පොත් පත් ලක්ෂයකට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් සහිත එතෙක් ආසියාවේ විශාලතම පුස්තකාලයන් වලින් එකක් ලෙස සැලකුණු මෙම පුස්තකාලය සම්පුර්ණයෙන්ම ගිනිබත් කරන ලදි. (මේ අවස්ථාවේදී කැබිනට් ඇමතිවරුන් දෙදෙනෙක් ප්රසිද්ධියේ මේ විනාශකාරී ක්රියාවන් මෙහෙයවූ බවට සැලකේ.)

ගිනි තැබූ යාපනය පුස්තකාලය

සිංහල දේශපාලකයන් සහ ආරක්ෂක හමුදාවන් කුපිත කිරීමට හේතුවූ කරුණු කිහිපයක්ද මීට ආසන්න දිනවල සිදුවූ බව සත්යක් වුවත් රජය සිදුකළ යුතුව තිබුණේ නීතිමය රාමුව තුළ අදාළ වැරදිකරුවන්ට දඬුවම් දීම විනා පාහරකම් වලින් බලය පෙන්වීම නොවේ. (වැඩි විස්තර කියවන්න මේ දිගුවට යන්න.

යාපනය පුස්තකාලය ගොඩනැගුනේ 1933දීය. 2001දී, එනම් පුස්තකාලය ගිනිතැබීමෙන් හරියටම අවුරුදු 20කට පසු පුස්තකාලය නවීකරණය කර අළුත් පොත් පත් එකතුවක් සමග යාපනය පුස්තකාලය නැවතත් විවෘත කෙරිණි. එසේ වුවත් ගිනි තැබූ මුල් පිටපත් (manuscripts) නැවතත් මැවිය නොහැක. කොළඹ මහජන පුස්තකාලය පමණක් දෙවන වන යාපනය පුස්තකාලය යාපනයේ ප්‍රධානතම බිම් සලකුණකි.

යාපනය මහජන පුස්තකාලයේ දෙවන මහලේ සිට අවට පරිසරය පෙනෙන අයුරු

ඉන්දියානු ෂීක් ජනතාවගේ ප්රධානතම පූජනීය ස්ථානය වූ රන් දෙවොල තුළ සිට ෂීක් ත්රස්තවාදීන් රජයේ හමුදාවලට පහරදුන් නිසා එවකට ඉන්දීය අගමැතිනි ඉන්දිරා ගාන්ධි රන් දෙවොලට පහරදීමට සිය හමුදාවට අණ දුන්නාය. ත්රස්තවාදීන් ඇයගෙන් පලිගත්තේ ෂීක් ජාතික අගමැතිනි ආරක්ෂක පොලිස් නිලධරයන් දෙදෙනකු යොදා ඇයව ඝාතනය කිරීමෙනි. ඒ නිසා ආගම, සංස්තිය වැනි දෑ (මට එසේ නොවුණත්) බොහෝ අයට අතිශයින්ම සංවේදී කරුණුය.

හමුදා ප්‍රහාරයෙන් විනාශවූ රන් දෙවොල බලා කම්පාවන ෂීක් භක්තිකයන්
රන් දෙවොල නැවත ප්‍රතිසංස්කරණය කළ පසු දිස්වෙන අයුරු

පුස්තකාලය ගිනි තැබීමේ අපවාදය ජේ. ආර්. තක්කඩියාගේ බලුකුක්කන් විසින් කරන ලද්දක් වුවත් එහි නින්දාව පැටවුණේ පොදුවේ සිංහල ජනතාවටයි. ඒ අවමානය කිසිදා මැකිය නොහැක. සිංහල, දෙමළ මෙන්ම මුස්ලිම් ජනතාවද ලක්ෂයකට ආසන්න පිරිසක් මියගිය, තුවාල ලැබූ මෙන්ම අවතැන් කළ, රුපියල් බිලියන ගණනක් විනාශවූ, සාමකාමි රටක් ලෙස අප ලබා තිබූ ප්‍රසිද්ධිය මිනී කන්නන්ගේ දේශයක් ලෙස වෙනස් කල මිනීමරු යුද්ධයටද යාපනය පුස්තකාලය ගිනිතැබීම උත්ප්‍රේරකයක් විණි.

යාපනය මහජන පුස්තකාලය ගිනි තබන විට එවකට රජයේ ප්‍රධානතම කැබිනට් ඇමතිවරයන් දෙදෙනකු යාපනය නගරයේ සංචාරය කරමින් සිටිය බවටත්, ගිනිතැබීම් සහ අනෙකුත් විනාශකාරී ක්‍රියාවලට පෙළඹවූ හෝ ඒවා වැළැක්වීමට කිසිදු අයුරකින් දායක නොවූ බවටත් චෝදනා එල්ල වී ඇත. මේ දෙදෙනාගෙන් එකකුගේ පුත්‍ර රත්නයක් මෑතකදී නුවර එළිය නගරයේදී අසික්කිත ලෙස රාජ්‍ය නිලධාරියකුගේ රාජකාරියට බධා කරමින් තමා තාත්තාගේම පුතෙකු බව DNA වාර්තා නැතිවම තහවුරු කරණ අයුරු ඔබද ජනමාධ්‍ය හරහා දුටු බව මට සහතිකය.

රන්ජන් රාමනායක නම් නියම “නළුවා”

මට රන්ජන් රාමනායක කිසිසේත්ම ප්‍රියජනක නළුවෙක්වත්, පුද්ගලයෙක්වත් නොවේ. නමුත් මට දෙවන වරටත් ඔහු ගැන ලියන්නට සිදුවී ඇත. (පළමු වරට ලියූ ලිපිය මෙතනින් කියවන්න.)

බොහෝ උපමහාද්වීපික නළුවන්ට මෙන්ම රන්ජන්ටද වයස යාම නොපෙන්වා සිටීමට සිදුවීම ඔහුගේ වරදක් නොවේ. හොලිවුඩ් නළුවන්ටනම් වයස යාම ආභරණයක් වන්නේ ඔවුන් වයසත් සමග පරිණත වීමත්, රසික රසිකාවියන්ගේ මෙන්ම නිෂ්පාදක සහ අධ්‍යක්ෂවරුන්ගේ ඉල්ලුම වැඩිවීමත් නිසාය. ඒ නිසාම අවුරුදු 70ක් වයස රිචර්ඩ් ගියර් තවම චිත්‍රපටවල “කොල්ලාගේ” හෙවත් ආදරවන්තයාගේ චරිතය රඟපායි. වයස සඟවන්නට ඔහුට අවශ්‍යතාවයක් නැත. නමුත් 69 හැවිරිදි රජිනිකාන්ත්ටත්, 56 හැවිරිදි රන්ජන් රාමනායකටත් විවිධ වෙස් ගැන්වීම්වලින් සැරසී තවමත් කොල්ලාගේ චරිතය රඟපෑමට “මාර ගේමක්” දීමට සිදුවී තිබේ. එසේ නොවුණොත් ඔවුන්ට චිත්‍රපට නොලැබී යයි. (77 හැවිරිදි අමිතාභ් බච්චන් නම් නියම වයස පෙන්වමින් තවමත් තම පුතාගේ තිරයේ පෙම්වතියත් සමග නටන්නට තරම් වාසනාව ලැබී ඇත්තේ ඔහුගේ දැවැන්ත පෞර්ෂය නිසාමය.)

රජිනිකාන්ත් ඇත්තටම බැලුවොත් තට්ට හිසක් සහිත පුද්ගලයෙකි. (ඔහු එය තිරයේදී සැඟවුවද සාමාන්‍ය ජීවිතයේදී සඟවන්නේ නැත.) රන්ජන් රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාර ගතවූ පසුව ඔහුගේ ඇත්තේද තට්ට හිසක් බව පැහැදිලිව පෙනේ. එය බොරු කොණ්ඩයකින් වසාගෙන සෑහෙන කලක් කොල්ලාගේ චරිතය ඔහුට රඟපෑමට හැකිවිය. (මම එහි වරදක් නොදකිමි. මගේද තට්ටය පෑදුනොත් සමහරවිට එය සැඟවීමට මමද උත්සාහ කළ හැක.)

මම මේ කියන්නට යන්නෙ වෙන කතාවකි. කිසිම හැඟීමක් නැති “හිස් මුහුණක් ඇති” නළුවකු වූ රන්ජන් බන්ධනාගාරගතවූ පසු සුදු රවුල වැවී, තට්ටය පෑදී දැන් ඔහුගේ නියම ස්වරූපය පෙනේ. රන්ජන් නම් “නළුවාගේ” නියම රඟපෑම් පෙනෙන්නේ දැන්‍ ය. දැන් රන්ජන්ට ඇත්තටම රඟපාන්නට පුළුවන. ජීවිතයේ කටුක අත්දැකීම්, සිය හිතමිතුරු දේශපාලකයන්, මිතුරන්, රසික රසිකාවියන් විසින් දරුණු ලෙස අතහැර දමනු ලැබීමේ සහ සිය ප්‍රතිරූපය දැඩි ලෙස බිඳ වැටීමේ කනස්සල්ලෙන් සිටින ඔහු තවමත් “වීරයා” වීමට උත්සාහ දරයි. රන්ජන් බන්ධනාගාර බසයෙන් බසින විට සහ නගින විට හිටපු යුද හමුදාපති විශ්‍රාමික ජෙනරල් සරත් ෆොන්සේකාගෙන් ඉගෙනගත් “පාට් දමමින්” රඟපායි.

ඔහුගේ අනාගතය කෙසේ වේදැයි කීමට අපට නොහැක. එය ඉතා දීර්ඝ අධිකරණ ක්‍රියාවලියකින් පසුව තීරණය වනු ඇත. ඒ කෙසේ වෙතත්, ඔහු දැන් නියම “නළුවකු” වී ඇත. ඔහුට බොහෝවිට හොඳ චරිතාංග නළුවකු ලෙස ඉදිරි ගමනක් තිබිය හැක. සමහරවිට රන්ජන් දැන් එතරම් කාර්‍යබහුල නොවන ජීවන රටාවක් ගෙවන නිසා රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරයේදී පොතක් දෙකක් කියවීමටද හැකිවනු ඇත.

රන්ජන්, ඔබට සුබ අනාගතයක්.

Does Sri Lanka REALLY Need a Federal Solution? – “ISRAEL OF THE INDIAN OCEAN”

So, after a lengthy explanation, let me come back to the title of this essay. “Does Sri Lanka Really Need a Federal Solution?” A big NO, is my one and only answer and I won’t change this for any reason. Why? I am no political analyst or an expert on political science. The only academic qualification I have to talk about political science is the mere “C” pass I obtained for Political Science at high school level. All the rest comes from my own experiences and extensive reading about politics.

Sri Lanka does not meet any of the criteria that a federal state requires. We are a small island nation with enough access to any part of the island within a couple of hours. We don’t have the divisions some other countries have within ourselves, i.e., Sinhalese, Tamils and Muslims. We were living peacefully and our cultural heritage and religious beliefs are very close to each other and we share the same faith or reverence to places like the Adam’s PeakKataragama and Nallur rather than fighting each other to claim the ownership of those holy places to each ethnic groups like it happens with Jerusalem in the Middle East. Christians, Jews and followers of Islam are fighting for it while we harmoniously climb Adam’s Peak holding hands with each other respecting each other’s beliefs that it is their respective holy messengers’ footmark that lies up there.

Adam’s Peak, Sri Lanka

I have seen how so-called intellectuals, both local and international, bring about various logic to prove that Sri Lanka needs a federal solution to solve its “nonexistent” ethnic issue. All three communities in Sri Lanka suffer because of the corrupt governments and corrupt politicians we keep electing.  We are discriminated not because of our race. All three communities suffer because of the dirty politicians’ shortsighted decisions. Rich becomes richer and the poor becomes poorer. Rather than treating each other enemies, we should understand that it is our poverty and ignorance that these politicians manipulate and we should unite and fight them, not ourselves. All three races are equally ill-treated by successive governments since the Independence in 1948. Those governments included politicians from all three communities and they held high offices in them. The only thing they did was looking after their own welfare rather than that of the citizens’ whom they were voted in by.

There are talks of how bags of dollars changing hands in the process of advocating a federal solution to Sri Lanka but I have no proof.  At least nobody paid me to write this piece. I am not a big fan of Professor Nalin de Silva. But I do believe in at least two of the many theories he kept advocating. What he said long before the things got worse and complicated in Sri Lankan polity was,

He said something to the effect of,

  1. There is no solution other than a military solution to fight the terrorism and the military can definitely defeat the terrorists in Sri Lanka.
  2. If the government kneels down before the terrorists and agrees to create a separate state for Tamils (Eelam,) from the next day onward, there would be an endless border war.
Professor Nalin de Silva

He was (and is) correct. Without an official state, the Tamil Tigers had an almost conventional army, a sizable navy and a tiny air force, something that no other terrorist organization in the rest of the world ever had. Imagine what could have happened if they had a federal state that would definitely upgrade itself to a legitimate sovereign nation, how strongly the Tamil Diaspora and the West pumped money and technology to initiate and sustain an unending border war. Sri Lanka would have been the “Israel of the Indian Ocean” and the chaos would have kept going in Sri Lanka till humans started civilizations in Mars!