ඒ ජෝසෆ් ස්ටාලින් සහ මේ ජෝසෆ් ස්ටාලින්


ජෝසෆ් ස්ටාලින් සහ ජෝසෆ් ස්ටාලින්

ප්‍රසිද්ධ පුද්ගලයන්ගේ නම් තම පුතුන්ට දැමීම බොහෝ කලක සිට දෙමාව්පියන්ගේ සිරිතකි. ට්‍රෝජන් යුද්ධයේ වීරයා වූ ක්‍රිස්තු පූර්ව 300ටත් එහා සිටියා යයි සැලකෙන ඇකිලිස්ගේ නමින් ග්‍රීක දරුවන් තවමත් නම් කෙරේ. කලකට පෙර ක්‍රිකට් ලොව ලෝක පූජිත පිතිකරුවන් පවා අසරණ කළ වසීම් අක්‍රම් සහ වකාර් යුනිස් දෙදෙනාගේ නම් ශ්‍රී ලංකාවේ එකම පවුලේ නිවුන් මුස්ලිම් දරුවන් දෙදෙනෙකුට දමා තිබුණු බව මට මතකය. සනත් ජයසූරිය දිගට හරහට පොල් අඩි ගැසූ කාලයේදී ඉන්දියානු දරුවන් ජයසූරිය නමින් නම් කළ බව එකල අසන්නට ලැබිණි. මේ අයුරින්ම ජෝන් වෙයින්ගේ, රජිනිකාන්ත්ගේ, දිලිප් කුමාර්ගේ නම්ද දෙමව්පියන් තම පුතුන්ට දැමූහ.

සෝවියට් දේශයේ ජෝසෆ් ස්ටාලින් කොමියුනිස්ට්කාරයන්ට පවා තිත්ත වූ නායකයෙකි. එහෙත් ශ්‍රී ලංකාවේ ජෝසෆ් ස්ටාලින්ගේ පියා ඔහුගේ පුතාට ජෝසෆ් ස්ටාලින්ගේ නම දැම්මේය. ජෝසෆ්ගේ පියාද වෘත්තීය සමිති සටන් කරුවෙක් බව කියැවේ. මෙය පුදුමවීමට කරුණක් නොවේ. ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර්ගේ නම පවා තම පුතුන්ට දැමූ ජර්මානු පියවරු සිටි බව කියැවේ.

Winston Churchill, Franklin Roosevelt and Joseph Stalin (Courtesy BBC News)

මම දැන් කියන්නට යන්නේ ශ්‍රී ලංකා ගුරු සංගම් ක්ෂේත්‍රයේ රොක් තරුව (rock star) වන ශ්‍රී ලංකාවෙ ජෝසෆ් ස්ටාලින් ගැනය. ගුරු සංගම් හැටහුටහමාරක් තිබ්බත් ගුරු වෘත්තීය සමිති ව්‍යාපාරයේ වර්තමාන icon එක ජෝසෆ්ය. අනෙක් ගුරු වෘත්තීය සමිති නායකයන් හුදෙක් also-ransලා පමණය. වෘත්තීය සමිති නායකයෙක් ලෙස ජෝසෆ්ගේ කාර්යභාරය සම්බන්ධයෙන් මට වඩා කදිමට අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ ලියා ඇත. කැමති නම් කියවන්න. (කාලකණ්ණි ගැන වැඩිදුර සාකච්ඡා)

සෝවියට් දේශයේ ඒකාධිපති ජෝසෆ් ස්ටාලින් අතිශයින්ම කෲර පාලකයෙකි. ශ්‍රී ලංකාවේ ගුරු සංගම් ක්‍රියාකාරී ජෝසෆ් ස්ටාලින් අතිශයින්ම මානව හිතවාදී කුරා කුහුඹුවෙකුට වත් අනතුරක් කිරීමට අකමැති අවිහිංසාවාදියෙකි. සෝවියට් දේශයේ ජෝසෆ් ස්ටාලින් දැඩි මර්දනකාරී පාලනයක් ගෙනගිය පාලකයෙකි. ශ්‍රී ලංකාවේ ගුරු සංගම් ක්‍රියාකාරී ජෝසෆ් ස්ටාලින් ඉතාමත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ලෙස ගුරුවරුන් වෙනුවෙන් ගුරු සටන් මෙහෙයවන නායකයෙකි. සෝවියට් දේශයේ ඒකාධිපති ජෝසෆ් ස්ටාලින් තම පුද්ගලික වාසිය සඳහා සමාජවාදී ප්‍රතිපත්ති තුට්ටුවකට මායිම් නොකර පුද්ගලවාදී ප්‍රතිපත්ති ගෙනගිය නායකයෙකි. ශ්‍රී ලංකාවේ ගුරු සංගම් ක්‍රියාකාරී ජෝසෆ් ස්ටාලින් තුවක්කුවක් ඔළුවට එල්ල කළත් තම ප්‍රතිපත්ති පාවා නොදෙන නායකයෙකි. සෝවියට් දේශයේ ඒකාධිපති ජෝසෆ් ස්ටාලින් මහජන මුදල් කොල්ල කෑවා දැයි මම නොදනිමි. ශ්‍රී ලංකාවේ ගුරු සංගම් ක්‍රියාකාරී ජෝසෆ් ස්ටාලින් කිසිදු විටෙක මහජන මුදල් කොල්ල නොකන බව මම තදින්ම විශ්වාස කරමි.

ජෝසෆ් ස්ටාලින් මට හමුවූයේ අහම්බෙනි. මට මතක හැටියට ඒ මීට වසර විස්සකටත් පෙර මම ඉංග්‍රීසි ගුරුවරයකු ලෙස මුලින්ම ඉගැන්වූ පාසලේ මට යම්කිසි අසාධාරණයක් වුණ බව ඔහු අහම්බෙන් අනුරාධපුර කලාප අධ්‍යාපන කාර්‍යාලයේදී කාගෙන් හෝ දැනගත් විටදීය. එදා කලාප අධ්‍යාපන කාර්යාලයට මම ගියේ ගුරු වෘත්තිය ගැන හොඳටම කලකිරී මගේ ඉල්ලා අස්වීම කලාප අධ්‍යාපන අධ්‍යක්ෂවරයාට භාර දීමටය. ඒ වනවිට මම දැන සිටි එකම ජෝසෆ් ස්ටාලින් සෝවියට් දේශයේ ඒකාධිපති ජෝසෆ් ස්ටාලින් පමණි.

ප්‍රසන්න සිනහවකින් මුව සරසාගෙන සිටි මේ අරුම පුදුම නමක් ඇති මිත්‍රශීලී තරුණයා, ශ්‍රී ලංකාවේ ගුරු සංගම් ක්‍රියාකාරී ජෝසෆ් ස්ටාලින්, ඔහුව හඳුන්වා දී අවශ්‍ය නම් මගේ ප්‍රශ්නයට මැදිහත් වීමට හැකි යැයි පැවසූ නමුත් ඒ සඳහා ඔහු නියෝජනය කළ ලංකා ගුරු සංගමයට බැඳෙන ලෙස මගෙන් කප්පම් ඉල්ලුවේ නැත. මම ඔහුගේ මැදිහත්වීම කාරුණිකව ප්‍රතික්ෂේප කළේ වෘත්තීය සමිතිවලට අකමැති නිසාත්, කිසිදු ගුරු වර්ජනයකට එකදු දිනක් හෝ මම සහභාගි වී නොමැති නිසාත්ය. ඊට පසු මම කැමතිනම් රාවය පුවත්පතට හෝ BBC සිංහල සේවයට හෝ මගේ ප්‍රශ්නය ඉදිරිපත්පත් කිරීමට මග සලසා දීමට හැකි බව ඔහු පැවසුවේය. ඒත් මම එයත් ප්‍රතික්ෂේප කළේ මට අවශ්‍ය වුණේ මාධ්‍ය ඉදිරියේ වීරයෙක් වීමට වඩා ඉල්ලා අස්වීම බාරදී ගෙදර ගොස් කුඹුරු කෙටීම ඊට වඩා යහපත් බව හැඟුණ නිසාය. (ඒ වනවිට කිසිදු ජනමාධ්‍යක මා ගැන සදහනක් නොතිබූ නිසා ප්‍රසිද්ධියට කෑදර වූයේ නම් ජෝසෆ් ලබාදුන් මේ අවස්ථාවන් දෙකම දෑතින්ම බදාගැනීමට මට හැකියාව තිබිණි.)

Joseph Stalin being given a forcible bus ride to a Corvid Quarantine Center

ඉන් පසුව බොහෝ වරක් මට ජෝසෆ් හමුවිය. ඔහු වැඩ කළ මගේ ගමට ආසන්නයේ ඇති වන්නි හැලඹෑව විදුහලට ද ඉන්පසු ඔහු වැඩ කළ සඳසිරි දුනුවිල නම් සුන්දර කඳුකර ගම්මානයේ පාසලටද මම ඔහු සමඟ ගොස් ඇත. කොළඹ දී ද ඔහු හමුවී ඇත. ඔහුත් සමග ප්ලේන් ටී බී ඇත. දිනක් ගුරු සංගම් කාර්‍යාලය කිට්ටුව පෙට්ටි කඩයක් තුළදී එකම බත් මුල බෙදාගෙන කෑවාද මතකය. එක් රාත්‍රියකදී මහවිලච්චියේ ගුරු යුවලකගේ ගෙදරදී ෂොට් එකකුත් දමා ඇත.

නමුත් මම කිසිම දිනක කිසිදු ගුරු සංගමයකට බැඳී නැත. ගුරු සංගම් වලට විරුද්ධද නැත. ගුරුවරුන් අනෙකුත් වෘත්තිකයන් මෙන් තමන්ගේ අයිතිවාසිකම් දිනාගත්තාට මට ඇති රුදාවක්ද නැත.

මම ජෝසෆ් ගැන මෙසේ ලියන්නේ ජෝසෆ් මම පුද්ගලිකවම අඳුනන නිසා “මෑන් අපේ එකෙක්, අපි ඌව රකින්න ඕන” කියන බොළඳ මානසිකත්වයෙන් නොවේ. මගේ ගමේ වූ නිසා, මගේ පාසලේ නිසා, මගේ කල්ලියේ නිසා ඕනෑම පාදඩයෙක් රැකියයුතුයි කියන මතයේ සිටීමට මට ඇවැසි නැත. සමහරවිට මගේ ඊළඟ ලිපියකදී ජෝසෆ්ගේ සමහර ක්‍රියාකලාපයන් විවේචනය වියහැක. එවන් ලිපියක් ලියවුණත් ජෝසෆ් බඩ අල්ලාගෙන සිනාවෙනවා මිස ඔහු නිවැරදියැයි සිතන ඔහුගේ ක්‍රියාකලාපයන් කිසිවක් වෙනස් කරන්නේද නැත.

මම දෙවරක්ම ජෝසෆ් සමග අං පටලවාගෙන (lock horns) ඇත. ඕනෙමනම් ඉදිරියේදීත් එසේ කළහැක. එහෙත් අපේ මිත්‍රත්වය එයින් පලුදු නොවනු ඇත. ඔහුත් මාත් දෙදෙනාම පැටලෙනවානම් පැටලෙන්නේ තාර්කික සහ ප්‍රායෝගික කරුණු මූලික කොටගෙන මිස “අරූ මට කෙළියා. මාත් ඌට හොඳ කෙලවිල්ලක් කෙළවන්නම්” යන අරමුණින් නොවන නිසාය.

මම ගුරු සංගම් වලට සම්බන්ධ නොවීම සහ වර්ජනය නොකිරීම මගේ පුද්ගලික තීරණයකි. මම වඩාත් සතුටු වන්නේ මගේ සිසු දරු දැරියන් සමඟ හැකි වැඩිම කාලයක් ගත කිරීමෙනි. එය මා සතු අයිතියකි. ශ්‍රී ලංකාවේ සහ අනෙකුත් රටවල දරු දැරියන්ට උගන්වා ඇති මම දැන් වුණත් ශ්‍රී ලංකා පාසලක ඉගැන්වීම්ට කැමැත්තෙමි. එයට හේතුව මම තාමත් විශ්වාස කරන්නේ වැඩිම පිරිසකට ඉගැන්වීමට තිබෙන හොඳම ස්ථානය වන්නේ රජයේ පාසල බවය. විශේෂයෙන්ම අඩු පහසුකම් සහිත ඈත ගමක දරුවන්ට නැවතත් ගහක් යට ඉගැන්වීමට මම තවමත් සිහින දකිමි. නමුත් මේ වන විට එය කළ නොහැක්කකි. ඒ ගැන යම් කණගාටුවක් දැනුනත් මා රජයේ පාසල් දෙකක අවුරුදු හතරක් තුළ කළ රැකියාව සම්බන්ධයෙන් මට බොහෝ සතුටුවිය හැක.

මම දැන්නම් කොහොමත් වර්ජනය නොකරමි. මීට වසර විස්සකට පමණ පෙර මා රජයේ ගුරු වෘත්තියෙන් ඉවත්වූ නිසා මම ඔළුවෙන් හිටගෙන වර්ජනය කළත් කාටවත් දැනෙන්නේවත්, වැඩක් ඇත්තේවත් නැත.

Good old days of my teaching to the children in Mahawilachchiya

නන්දගේ කොලම – 1 – පලස්තීන ප්‍රශ්නය


Yitzhak Rabin, Bill Clinton and Yasser Arafat 

ඒ මා පාසල් ගුරුවරයකු ලෙස සේවය කරන කාලයයි. මා ප්‍රාථමික පංති අසලින් යාම හැකි හැමවිටම මග අරින්නේ ඔවුන්ගේ පංතිවල ගුරුවරියන් නැති වෙලාවල පොඩ්ඩන් පොඩ්ඩියන් ගෙන එන ප්‍රශ්න විසඳීම මට විශාල කාලයක් වැයවන නිසාත්, ඒ සම්බන්ධ එතරම් දැනුමක් මට නැති නිසාත් බැවිනි.මේ සඳහා කදිම විසඳුමක් මම සොයාගතිමි. එනම්, “සර්, මෙයා මට ගැහැව්වා,” “සර්, මෙයා මගේ මක්කෙ දෙන්නෙ නෑ” වැනි තොරතෝංචියක් නැති පැමිණිලි ගෙන එන විටදී ඔවුන්ගෙන් මම “පුතා, අයර්ලන්ත අර්බුදය විසඳන්නේ කොහොමද?” “දුව, ඇෆ්ඝන් අවුලේ ඇතුලාන්තය ගැන දන්නෙ මොනවාද” වැනි ජාත්‍යන්තර ප්‍රශ්න පොඩ්ඩන්ගෙන් ඇසීමයි. එවිට ඔවුන්ගේ ප්‍රශ්න ඔවුන්ටද අමතක වේ. කොහොමත් පොඩි ඈයින්ගේ ප්‍රශ්න විසඳීම ජාත්‍යන්තර අර්බුද විසඳීමට වඩා අපහසුය.

දිනක් හෝඩියේ පංතිය අසලින් යද්දී පුංචි දැරියක් දුවගෙන ඇවිත් කිව්වේ, “සර්, අරයා මට ලියන්න දෙන්නේ නෑ” කියාය. මම ඇයව නිශ්ශබ්ද කිරීමට ඇයගෙන් ඇසුවේ, “පැංචි, පලස්තීන ප්‍රශ්නය ගැන ඔයා හිතන්නෙ මොනවද?” කියාය. මෙලෝ දෙයක් නොතේරුන අසරණ දැරිය ඇස් ලොකු කරගෙන මා දෙස බලා සිටින විට මම ඇයට කිව්වේ, “ඔයා දන්නෙ නැත්තං ගෙදර ගියාම අම්මගෙන් අහගෙන ඇවිත් හෙට මට කියන්න.” කියායි.

මෙය මෙතනින් එහා නොයාවියැයි සිතුවත් පහුවදා උදෑසනින්ම දැරිය පැමිණ සිටියේ ඇගේ මවත් සමගය. මා සිතුවේ පොඩි එවුන්ගෙන් නොසන්ඩාල ප්‍රශ්න අහනවාට හොඳවයින් දෙකක් අදනම් අසාගත හැකිවනු ඇත කියාය. නමුත් සිනාමුසු මුහුණින් පැමිණි දැරියගේ මව මට පොලොස් ගෙඩියක්ද රැගෙනවිත් තිබිණි.

“දුව ඊයෙ ගෙදර ආව ගමන් සර් පොලොස්, පොලොස් කියලා මොනවාද ඇහුවා කියලා කිව්වා. මම හිතුවෙ සර්ලගෙ ගෙදර පොලොස් නැතුව ඇති කියලා. ඒකයි මේ පොලොස් ගෙඩියක් ගෙනාවේ.”

ඒ එතෙක් කිසිදු ලෝක බලවතෙකුට හෝ එක්සත් ජාතීන්ගේ මහලේකම්වරයකුට විසඳීමට නොහැකිවූ පලස්තීන ප්‍රශ්නය අර අවුරුදු පහක පුංචි දැරිය විසඳූ අයුරුයි.

CHEAP DATA PACKAGES FOR ONLINE CLASSES – MOBILE BROADBAND


Image courtesy Daily Mirror

Many (unfairly) criticize the Internet Service Providers (ISPs) saying that they “exploit” students by providing services when the students use internet for online education. I have been teaching online for the last 8 months and I did a comparison of the two main ISPs (Dialog and Mobitel) that provide the widest mobile broadband services in Sri Lanka. This is what I found out. For 25 GB of Video Conferencing through Microsoft Teams and Zoom and unlimited YouTube, social media and instant messenger services monthly fee is 512 LKR for Dialog and 604 for Mobitel. (There are slight differences of the services they offer but these are more than enough for online education.) When considered the kind of money the students spend on traveling, snacks, make up, etc., for regular learning activities at private tuition classes, this cost is negligible. While a student or a few students in a family can get all these facilities for an insignificant amount of money, if they use small top ups or recharging cards, or go on data add-ons it is either their fault or ignorance. Telcos advertise these enough and at least the teachers should enlighten the students about these very cheap services. (There can be slight changes in the above prices and packages as I did the comparison some time ago.)

I have listed the two ISPs on alphabetical order. You can select the service based on your trust with them and their coverage capacities.

N. B. Please note that I am not addressing the coverage issues, etc. here as it is not my intention here. I only want to say that there are extremely cheap solutions that the students and their parents are not aware of. They just waste their money. TRC should make the masses aware of these options but I wont expect such a lethargic organization to do this as they have worse things to do.

DIALOG

1. Fun Blaster – Unlimited WhatsApp, YouTube & Facebook, only Rs. 347/=

2. Video Conferencing Plans – Office 365 (Microsoft Teams included) & Zoom (25 GB) Rs. 165 only

Total 347 + 165 = 512 Only Rs. 512/= per month WITH TAXES

MOBITEL

  1. Unlimited YouTube Rs. 275/=
  2. Unlimited WhatsApp, Viber, IMO Rs. 54/=
  3. Unlimited Facebook, Instagram, Twitter, Facebook Messenger, LinkedIn Rs. 110/=
  4. Video Conferencing Plans – Office 365 – (Microsoft Teams Included) & Zoom (25 GB) Rs. 150 (With taxes Rs. 165)

Total 275 + 54 + 110 + 165 Only Rs. 604/= per month WITH TAXES

Sri Lanka General Elections – 2020


Blackadder on General Elections in England

Well, the above video clip from the BBC One’s pseudo-historical sitcom, Blackadder sums up the General Elections (2020) held in Sri Lanka yesterday. Nobody, literally nobody else than the dirty politicians, their henchmen and sponsors who do it entirely on business interests worried about the elections this time. It is a good sign though. This should be the way to go.

We all know that democracy doesn’t work for the people. If it does, as Mark Twain once very correctly said, they (politicians) would have already found a better solution (for themselves) than democracy.

උසාවිය නිහඬයි (Silence in the Courts)


ප්‍රසන්න විතානගේ අධ්‍යක්ෂණය කළ උසාවිය නිහඬයී (Silence in the Courts) වාර්තා චිත්‍රපටය ඊයෙ YouTube වලින් බැලුවා. (අනිත් බොහෝ තැන් වගේම) ශ්‍රී ලංකාවේ අධිකරණ පද්ධතියද කොතරම් දූෂිතද යන්න මෙයින් පැහැදිලි වෙනවා. ඒ වගේම වික්ටර් අයිවන්​ නැවත වරක් මගේ වීරයෙක් වෙන්නේ මේ දූෂිත අධිකරණ ක්‍රමය ගැන දිගින් දිගටම ඔහු නොබියව සටන කළ/කරන ආකාරය නිසා. කළු ගලේ ඔළුව ගහගන්නවාටත් වඩා භයානක කටයුත්තක් වන මෙය විකටර්ට විනා වෙන කිසිම ශ්‍රී ලාංකික මාධ්‍යවේදියකුට (ශ්‍රී ලංකාව තුළම රැඳෙමින්) කරන්නට පුළුවන්ද යන්න සැකයක්.

මේ චිත්‍රපටයට අනුව ලෙනින් රත්නායක නමැති මෙම අසංවර නඩුකාරයා තමන්ගේ නොසන්ඩාල ජීවිතය පවත්වාගෙන යාම සඳහා තමන්ම අසන නඩුවල වග උත්තරකාරයන්ගේ බිරිඳක් දූෂණය කරන අයුරුත්, අධිකරණ පද්ධතිය, පොලිසිය සහ (විශේෂයෙන්ම) The Sunday Times වැනි අප ආදරය කරන මාධ්‍ය ආයතනත් ඔහුව රැකගැනීම සඳහා පෙළ ගැසෙන අයුරුත් ජුජුප්සාකාර ජනකයි. (මේ අදාළ නඩුකාරයාගේ එළියට පැමිණි අපරාධය එකක් පමණයි. තව කී දෙනෙක් ලජ්ජාව හෝ බිය නිසා නිහඩව සිටියාදැයි අප දන්නේ නෑ. මේ නඩු දෙකේ වින්දිතයින්ටත් සාධාරණය ඔප්පු වූ බවක් පෙනෙන්නට නෑ.)

නඩුකාරයා සම්බන්ධයෙන් ඉතාම සංවේදී කාරණයක්ද චිත්‍රපටයට ඇතුල්වීතිබෙනවා. එනම් ඔහුගේ බිරිඳගේ ආදරය හෝ ගෞරවය ඔහුට නොලැබෙන බවයි. මෙය බොහෝ විවාහකයන්ට උරුම දෙයක් වුවත් එයට තවත් අසරණ ගැහැනියක් පළි නැහැ.

ප්‍රසන්න විතානගේ මම ප්‍රිය කරන චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂවරයෙක් නෙවෙයි. වාර්තා චිත්‍රපටයක් ලෙස උසාවිය නිහඬයී කොච්චර සාර්ථකද කියන එකත් ඔබම තීරණය කරන්න. හැබැයි මේ චිත්‍රපටය කරපු එක ගැන මම ප්‍රසන්නට ස්තුතිවන්ත වෙනවා.

My Experiences at Teaching Hospital – Jaffna


The new extension of the Teaching Hospital in Jaffna

Experiencing a stay in a Sri Lankan hospital cannot be a pleasant experience to any patient, especially if it is in a state hospital. I have been unfortunate to have such bitter experiences in a few state hospitals. I won’t name them here as I don’t want to be at the receiving end if I happened to go to any of those again.

I had to spend a couple of days at the Teaching Hospital – Jaffna early this year and was amazed with the professional and caring way I was treated there. I was directly taken to the Emergency Care Unit (ECU) as soon as I got myself admitted to the hospital and was given the treatment immediately in a comfortable ECU bed. (I have been to some other hospitals before with more serious conditions of the same illness before but I have had to wait for hours even without being looked into let alone being treated!) Once my condition was stabilized, I was transferred to a regular ward.

The hospital staff in this hospital in Jaffna, from the specialist doctors to the minor staff, were very helpful and caring. Language barrier also did not become a big issue even though most of the staff members were Tamil people. There were a few Sinhala and Muslim staff members too, everyone was nice to me, and I saw with my own eyes they were the same towards the other patients too.

Once I was cured, they discharged me and guided me properly to the medical clinics too. I couldn’t get the signature of the chief medical doctor for my insurance documents as he wasn’t available when I left the hospital and the staff gave me a date to come back to get the signature. However, I couldn’t go on the stipulated day due to a personal reason and went to the ward on a later date. As soon as the doctor saw me coming, even without my asking him, he came to me and signed the diagnosis card needed to get my insurance claims.

I wish the staff of the other state hospitals also could do the same. It doesn’t cost money to smile, be humble. Of course, I understand that the state hospitals can be understaffed at times but what I saw at Teaching Hospital in Jaffna was that, more than anything else, it was the positive attitudes of the staff that made my stay there a pleasant one as opposed to arrogance.

Valkyrie (Movie)


Valkyrie Poster

I had the pleasure of watching the 2008 movie “Valkyrie,” which is based on a true story that took place during World War II.  Valkyrie shows the last of the known 15 attempts to assassinate the German dictator Adolf Hitler.

The most important military conspirators of this final assassination attempt were General Friedrich Olbricht, Major General Henning von Tresckow, and Colonel Claus von Stauffenberg, along with Claus-Heinrich Stülpnagel, the German military commander in France. Most of these people come from the aristocratic families and it is understandable that they didn’t approve Hitler’s increasingly irrational management of the war. 

A young German officer, Colonel Claus von Stauffenberg who is not happy with Hitler’s cruel and despotic rule over Germany and occupied Europe. He is already badly wounded in Tunisia, which lost him an eye, the right hand and two fingers in the left hand. He rejoins the service once he is treated and rested for a few months.

As part of the plan, Colonel Stauffenberg is to keep a briefcase with two bombs under a table in the room in which Hitler was to hold a war briefing and blow him up. The plan succeeds but luckily for Hitler and unluckily for the rest of the world; he gets away with some minor injuries.

Colonel Stauffenberg after placing the briefcase under the table leaves the briefing on some pretext and therefore is under the impression that the plot worked and that Hitler was killed. He and his group then put the plan code-named “Valkyrie” into action to take control of the country without letting the public know, it was his group who planned to kill Hitler and take Germany under their control and then have a truce with the Allied Forces that were fighting against Germany.

Till I watched this movie, I was under the impression that almost all Germans approved Hitler’s sickening atrocities against humanity, but now that I did some research after watching this movie, it is apparent that there had been a large number of German civilians and military (regular army) themselves who was against Hitler. Therefore, we can imagine how many civilians must have tolerated Hitler’s massacres simply because they had no way of opposing or doing anything to the contrary.

Not only Hitler but also many other despots elsewhere in the world have committed atrocities of similar brutality against humanity until they were brought to justice in the end. But many escaped justice too.

I think you should watch this movie as it is historical and to know that, there had been brave people who had the courage to stand up and oppose the autocratic dictators even though many of such brave people hardly succeeded and paid with their lives.

Colonel Claus von Stauffenberg

Pardoning the War Criminals and Terrorists in Sri Lanka


The presidential pardon bestowed on the convicted war criminal, the perpetrator of the Mirusuvil massacre, Sergeant Sunil Rathnayaka has raised many an eyebrow in Sri Lanka and elsewhere, rightfully so. What he was convicted of was the killing of eight ethnic Tamils in cold blood, including a 5-year-old child, which was a heinous act under any circumstances. One could argue that the Tamil Tigers too have done even more ruthless atrocities such as the annihilation of entire Sinhalese or Muslim villages, ripping off babies from pregnant mothers, killing infants to the elderly. However, the two types of crimes cannot be compared because a member of the armed forces is expected to be disciplined within the legal boundaries. All legitimate Armed Forces are signatories of the Hague Conventions of 1899 and 1907. There is a fine line between terrorism and fighting a legitimate war. War crimes include intentionally killing civilians or prisoners, torturing, destroying civilian property, taking hostages, performing perfidy, raping, using child soldiers, pillaging, declaring that no quarter will be given, and seriously violating basic human decencies.

There is much evidence that many a soldier involved in wars, suffer from PTSD (post-traumatic stress disorder.)  PTSD has destroyed many military personnel’s lives even after they complete their military service and rejoin their families. Symptoms may include nightmares or unwanted memories of the trauma, avoidance of situations that bring back memories of the trauma, heightened reactions, anxiety, or depressed mood. Some have even killed themselves. This is due to the trauma they experienced while in service. If it is so, one can imagine the trauma of a soldier who fights an ongoing war, away from the loved ones, facing the unimaginable danger and uncertainty while his colleagues are being killed or injured every passing day. This is one reason why soldiers like Sgt. Rathnayaka may have resorted to the violence of this degree.

As per the terrorists, it is even worse. They are an illegal group and have no rights of any sorts. Without proper training or the arms and ammunition, without a salary or any regular income, with the risk of being unjustly punished, sometimes with death, by their own leaders for even a minute mistake, their part of the suffering is beyond imagination. So, we should understand the plight of these people too.

The security forces and the terrorists of Sri Lanka underwent all these for almost three decades. Atrocities were committed against each other and the civilians on both sides. It is more than 10 years since the war ended. Luckily, not a single major incident has happened after the war ended to date. Even though there were attempts of the revival of the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) and running an effective Transnational Government of Tamil Eelam failed big time.

Especially the incumbent president of Sri Lanka is well known for his expertise in handling intelligence services very effectively so the chances of the Tamil Tigers regrouping are very low.

Why not we pardon BOTH sides who are being tried or punished for war crimes or terrorism? I know this is easier said than done. The biggest challenge is how to demarcate war crimes from politically motivated killings of journalists, whistleblowers, etc. The other big area of concern is how to set up a mechanism to release the war crimes suspects and convicts and ex-terrorists.

Once the monstrous apartheid system in South Africa was officially terminated, the nation had two enlightened leaders namely Nelson Mandela and P. W. Botha. A Truth and Reconciliation Commission was set up and both parties forgot and forgave a lot and came to a compromise. We cannot expect the same in Sri Lanka due to obvious reasons. Besides, there will be “red tape” that would be created in appointing a commission and subsequent deliberations will only complicate things more than they already are.

The best approach would be giving a presidential pardon en masse to both parties involved in terrorism and war crimes. This will enable the two parties and their sympathizers to have an understanding of each other and learn to live and let live. The so-called Tamil Diaspora too may feel sympathetic and may have a subdued opposition to the Sri Lankan government and might even, in the long run, invest and develop Tamil areas of the island. The present challenge of the Coronavirus outbreak also has created a situation where people look at more reasons to be united than to be divided.

කප්රුක ඔන්ලයින් භාණ්ඩ වෙළඳාම සහ තැටිය රත් වූ විට රොටිය පුච්චා ගැනීම


මම මේ විඩියෝ එක සම්පූර්ණයෙන්ම බැලුවා. (විඩියෝ එක දැන් ඉවත් කරලා.) බොහෝ දෙනෙක් සමාජ ජාලාවල කප්රුක ව්‍යාපාරය වෙනුවෙන් පෙනී සිටිනවා. ඒකට ප්‍රධාන හේතු කිහිපයක් තියෙනවා. අපි හැමෝම කැමතියි අපිට කොච්චර වියදමක් ගියත් අපි “පොෂ්” කියලා පෙන්නන්න. අනික ට්‍රැෆික් අස්සේ හිර වෙවී ගිහින් බඩු ගන්නවට වඩා ගෙදරටම ගෙනත් දෙනවනම් පහසුයි. ක්‍රෙඩිට් කාඩ්, බැංකු කාඩ් වලින් ගෙවන එකත් පහසුව වගේම පොෂ් වැඩක්.

සුපර් මාකට් වලදී මිල හෙට්ටු නොකරන අපි සියඹලාණ්ඩුව පහුකරගෙන යද්දි ඉතාම සුළු ලාභයක් තියාගෙන පාර අයිනේ ගිනි අව්වේ ඉඳගෙන මුරුංගා මිටියක්, දෙහි ගෙඩි ටිකක්, දිවුල් ගෙඩි ටිකක් විකුණන පුංචි ළමයෙක්ගෙන්, නැත්තං මාකට් එකේ පලා මිටි ටිකක්, පොලොස් ගැටයක් දෙකක් විකුණන ආච්චි කෙනෙක්ගෙන් තක්කඩි විදිහට හෙට්ටු කර කර තුට්ටු දෙකට බඩු ගන්නෙත් මේ “පොෂ්කරනයේම” තවත් දිගුවක් ලෙසයි.

කප්රුක පාරිභෝගික භාණ්ඩ ඔන්ලයින් මිලදී ගැනීමේ තාක්ෂණය දේශීය වෙළඳපොළට හඳුන්වා දුන්න එක ඇත්ත. ඔවුන් මේ මට්ටමට දියුණු වෙන්න බොහෝ කැපකිරීම් කරන්න ඇති. ඒත් ඇයි මෙහෙම අසාධාරණ විදිහට මිල විකෘති කරන්නේ? ඔවුන්ගේ බොළඳ තර්ක බලන්න. ඩොලර් වල රුපියල්වල වෙනස ගැන ගෙනෙන මෝඩ තර්ක බලන්න.

පාරිභෝගික කටයුතු පිළිබඳ අධිකාරියේ ඉන්නේ රජයේ නිලධාරින් නිසාත්, ඔවුන් ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යයෙන් අධ්‍යාපනය නොලද අය විය හැකි නිසාත් කප්රුක නිර්මාතෘ සහ ඔහුගේ සහායකයා? ඉංග්‍රීසි අනවශ්‍ය ලෙස භාවිතාකර අනවශ්‍ය වාසියක් ගන්න උත්සාහ කරන හැටි බලන්න. අධිකාරියේ ප්‍රධාන නිලධාරියා මෙන් පෙනෙන කෙනා සිංහල හරියට කතා කල නොහැකි දෙමළ හෝ මුස්ලිම් ජාතිකයකු බව පෙනෙනවා. (සමහරවිට මම වැරදි ඇති.) ඒ වගේම ඔහුට හොඳ ඉංග්‍රීසි දැනුමක් තිබෙන බවත් පෙනෙනවා. එහෙත් ඔහු හැමවිටම ඔහුට හැකි උපරිම ලෙස පැහැදිලි සිංහලෙන් කතා කරනවා. (අසාධාරණ වාසියක් ගැනීම සඳහා අප බොහෝ දෙනෙක් ඉංග්‍රීසි අනිසි ලෙස භාවිතා කරන බව මමත් අවංකවම පිළිගන්නවා. මමත් එසේ කර තිබෙනවා.) වැඩ වැරදීගෙන එන බව දැනුණාම කප්රුක සහායකයාට අන්තිමට නිවැරදි සිංහල මතක් වෙන හැටි බලන්න.

අධිකාරියේ නිලධාරීන් ඉතාම විනයගරුක ලෙස හැසිරෙනවා. ඔවුන් කියන්නේ ලාභයක්, ප්‍රවාහන ගාස්තුවක් අයකර ගැනීම ප්‍රශ්නයක් නොවන බව. (මම ඊට එකතු කරනවා අවශ්‍යනම් කප්රුක සන්නාමයට ගිනිකන වැටුණ පාරිභෝගිකයනුත් සිටින බව පෙනෙන නිසා ඊටත් කිසියම් අගයක් එකතු කරගත්තාට කමක් නෑ.) නමුත් මේ බොහොමයක් භාණ්ඩ වල මිල ඉතාම අසාධාරණ ලෙස වැඩි බව පැහැදිලිව පෙනෙන දෙයක්. විශේෂයෙන්ම රටට මෑත ඉතිහාසයේ විශාලතම අභියෝගය පැමිණ ඇති වෙලාවක. අනිත් එක තමයි මොවුන් මේ අසාධාරණ මිල ගණන් කොපමණ කලක් තිස්සේ අය කළාද කියන එක සෙවීම සහ එසේ කර ඇත්නම් හරියාකාර ගිණුම් පරීක්ෂණයකින් ඒවා නැවත් අයකරගෙන අඩුම තරමින් කොරෝනා මැඩලීමේ ක්‍රියාවලියට හෝ යෙදවීම.

කප්රුක වසා දැමිය යුතු නෑ. නියාමනය කිරීම සහ වැරදි කර ඇත්නම් දඬුවම් දීම සහ නැවත ඔවුන් හෝ වෙනත් අය අතින් මෙවැනි දෑ කෙරෙන්නට තියෙන අවස්ථා අවම කිරීම හොඳටම ඇති.

නාගදීප සංචාරය – ආයෙත් නම් එපා


නාගදීප විහාරය

මම ජීවිතයේ මුල්ම වරට පසුගිය සෙනසුරාදා යාපනයේ නාගදීප දූපත නැරඹීමට ගියෙමි. දීර්ඝ සති අන්තයක් බැවින්දෝ බෝට්ටුවකට නැගගැනීමට බලාපොරොත්තුවෙන් දහස් ගණනක් වන්දනාකරුවෝ සහ දෙස් විදෙස් සංචාරකයෝ කුරික්කට්ටුවාන් ජැටියේ පෝලිමටවී සිටියහ.

අවිධිමත් පෝලිමේ අව්වේ කරවෙන බැතිමතුන්

(2015දී සිවලෝගනාදන් විද්‍යා (Sivaloganathan Vithiya) නම් පාසල් දැරිය සමූහ දූෂනය කර මරා දැම්මේද මේ කුරික්කට්ටුවාන් දූපතේදීය. ඇය ඉගෙනගත් පාසල අපේ රියදුරු පෙන්වූ විට මොහොතකට මගේ හදවත නතරවින)

පෝලිමේ කිසිම විනයක් නොතිබිණි. එක්කෙනෙක් දෙන්නෙක් නොව විශාල පිරිස් පෝලිම කඩාගෙන ගොස් බෝට්ටුවලට නැගීමට පොරකෑහ. ඔවුන් මෙහෙයවීමට කිසිම සාධනීය වැඩපිළිවෙළක් නොතිබිණි. නාවික හමුදා භටයන් සිටියදීත් කිසිම පාලනයක් නොමැතිව මෙවැනි දේ සිදුවීම ගැන මම පුදුම වූයේ සාමන්‍යයෙන් ඔවුන් බොහෝවිට මෙවන් අවස්ථාවන් ප්‍රශස්ත මට්ටමකින් පාලනය කරන නිසාය. බැරිම තැන මම ඔවුන් ළගට ගොස් මෙතැන කිසිම පාලනයක් නොමැතිව තියෙද්දීත් ඔවුන් ඒ ගැන කිසිවක් නොකරන්නේ මන්දැයි විමසුවෙමි. එවිට ඔවුන් කිව්වේ “මෙතන දහස් ගණනක් සෙනග එනවා. අපි ඉන්නේ දෙතුන් දෙනයි. ඉතින් අපි මොනවා කරන්නද?” කියායි. ඔවුන්ගේ පිළිතුර සාධාරණ නිසා මම ඉන් එහාට කිසිවක් නොකිව්වෙමි.

ආසන සංඛ්‍යාවට වඩා වැඩි මගී සංඛ්‍යාව

ඊළඟට ප්‍රශ්නය තිබුණේ බෝට්ටුවට නැගගත් පසුය. මගී බස්‍ රථවල මෙන්ම පොල් පටවන්නා සේ සෙනග පැටව්වේ “සියලුම මගීන් ආසනවල ඉඳ්දගෙන යා යුතුය” වැනි අනතුරු හැඟවීම්ද ප්‍රදර්ශනය කර තිබියදීය.

නාගදීපයේ හින්දු කෝවිල ඉදිරිපිට

බෝට්ටුවලට අය කරන්නේ ඉතාම සුළු මුදලකි. (එක පැත්තකට රුපියල් 60ක් පමණි.) මෙය කිසිසේත්ම ප්‍රමාණවත් නොවේ. ඒ නිසා අයකරන ගාස්තුව වැඩිකර හෝ සෑම මගියකුටම ආසනයක් දිය යුතුය. නොමිලේ මගීන් ප්‍රවාහනය කරන ෆෙරි සේවාවක්ද තිබෙන නමුත් මගීන් බොහොමයක් කැමති බෝට්ටුවලින් යාමටය.

නාගදීප පන්සලේ ඇති පහසුකම්ද ඉතාම දුර්වල තත්වයක පවතී. වැසිකිළිවල වතුර බසින්නේ නැත. පන්සල් දොරටුවෙන් එහාට සෙරප්පු දමා යා නොහැක. ඒ නිසා වැසිකිළි යා යුත්තේ සෙරප්පු නැතිවය. මේවා කාගේ නීතිදැයි මටනම් නොතේරේ. බොරු භක්තියට වඩා ප්‍රායෝගික අවශ්‍යතාවන් ගැන සැලකිලිවත් වෙන හැටි බලන්නනම් තන්තිරිමලේ පූජා භූමියට ගොස් බලන්න. එහි ඇවිදින්නට සිදුවන්නේ ගිනියම් වූ ගල් පර්වත උඩ නිසා ලොකු හාමුදුරුවෝ පැමිණෙන සියල්ලන්ටම සෙරප්පු දමාගෙන පන්සලේ ඇවිදින්නට ඉඩ සලසා ඇත.

නාගදීපයට ගිය පසු මම තීරණය කළේ ආයෙනම් කිසිදිනක එහි යෑම වැනි ගොං වැඩක් නොකරන බවය.